όλα εδώ πληρώνονται
ο ντόναλντ τραμπ έχει αντιμετωπίσει πολέμους, πυραύλους, αντιπάλους, δικαστές, δημοσιογράφους, δισεκατομμυριούχους και μισό πλανήτη.
τώρα όμως φαίνεται να ανακάλυψε έναν καινούργιο αντίπαλο.
την κάλπη.
όχι ακριβώς την κάλπη.
αυτό που μπορεί να έρθει μετά την κάλπη.
ο ίδιος προειδοποίησε ότι, αν οι ρεπουμπλικανοί χάσουν τον έλεγχο του κογκρέσου στις ενδιάμεσες εκλογές, οι δημοκρατικοί μπορεί να επιχειρήσουν να τον παραπέμψουν ξανά.
κι εδώ η ιστορία αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον.
γιατί ο τραμπ έχει ήδη παραπεμφθεί δύο φορές από τη βουλή των αντιπροσώπων στην πρώτη προεδρία του και αθωώθηκε και τις δύο από τη γερουσία.
τώρα όμως υπάρχει κάτι ακόμη.
αν οι δημοκρατικοί πάρουν τη βουλή, συζητούν ήδη έρευνες για επιχειρηματικές δραστηριότητες, πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων, υποθέσεις που αφορούν την οικογένεια τραμπ, τις σχέσεις του με τον τζέφρι έπσταϊν και γενικότερα τον τρόπο άσκησης της εξουσίας.
προσοχή:
έρευνα δεν σημαίνει ενοχή.
αλλά έρευνα σημαίνει ότι κάποιος ανοίγει το συρτάρι.
κι αυτό φαίνεται πως είναι το πρόβλημα.
ο “ειρηνιστής” τραμπ δεν φοβάται μήπως τον δικάσει η ιστορία για τους πολέμους.
εκεί υπάρχει πάντα μια δικαιολογία.
εθνικό συμφέρον.
ασφάλεια.
αποτροπή.
ειρήνη διά της ισχύος.
άλλωστε οι βόμβες έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα:
πέφτουν συνήθως πολύ μακριά από αυτόν που δίνει την εντολή.
ούτε φαίνεται να φοβάται μήπως τον δικάσει ο φτωχός αμερικανός μπροστά στο άδειο ψυγείο.
εκεί υπάρχουν άλλες δικαιολογίες.
φταίει η αγορά.
φταίνε οι ξένοι.
φταίνε οι προηγούμενοι.
φταίει η κίνα.
φταίει κάποιος τέλος πάντων.
ο πρόεδρος σπανίως φταίει.
όμως ένα συρτάρι στην ουάσιγκτον είναι διαφορετικό πράγμα.
γιατί μπορεί να έχει μέσα χαρτιά.
και τα χαρτιά έχουν ένα κακό χούι:
δεν χειροκροτούν στις συγκεντρώσεις.
γράφουν ημερομηνίες, ποσά, ονόματα και υπογραφές.
βέβαια ο τραμπ δεν θα είναι ο πρώτος ισχυρός άνθρωπος που ανακαλύπτει ότι η εξουσία έχει ημερομηνία λήξης.
ο σίλβιο μπερλουσκόνι κυβέρνησε την ιταλία, είχε χρήμα, τηλεοράσεις και τεράστια πολιτική δύναμη.
στο τέλος καταδικάστηκε για φορολογική απάτη.
ο νικολά σαρκοζί έφτασε μέχρι το μέγαρο των ηλυσίων ως πρόεδρος της γαλλίας.
κι όμως αργότερα βρέθηκε αντιμέτωπος με καταδίκες από τη γαλλική δικαιοσύνη.
η παρκ γκουν-χιε ήταν πρόεδρος της νότιας κορέας.
καθαιρέθηκε και καταδικάστηκε για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας, περνώντας χρόνια στη φυλακή πριν της δοθεί χάρη.
διαφορετικές χώρες.
διαφορετικές υποθέσεις.
διαφορετικοί άνθρωποι.
ένα κοινό μάθημα:
η καρέκλα προστατεύει όσο κάθεσαι πάνω της.
όταν σηκωθείς, μένει η καρέκλα.
κι εσύ ξαναγίνεσαι άνθρωπος απέναντι στον νόμο.
τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να λειτουργεί μια δημοκρατία.
γι’ αυτό έχει κάτι σχεδόν κωμικό η αγωνία του τραμπ για τις ενδιάμεσες εκλογές.
ο ισχυρότερος άνθρωπος του κόσμου να φοβάται μερικά χαρτάκια που θα πέσουν σε κάτι κουτιά.
ούτε πύραυλοι.
ούτε αεροπλανοφόρα.
ούτε πυρηνικά.
ψηφοδέλτια.
γιατί αν αλλάξει η πλειοψηφία, αλλάζει αυτός που κρατάει τα κλειδιά.
κι όταν αλλάζει αυτός που κρατάει τα κλειδιά, κάποιος μπορεί να ρωτήσει:
— αυτό το συρτάρι τι έχει;
— άστο καλύτερα.
— κι αυτό;
— ούτε αυτό.
— κι εκείνο πίσω;
— βρε παιδιά, δεν έχουμε καμιά δουλειά να ασχοληθούμε με την παγκόσμια ειρήνη;
έτσι είναι όμως η ζωή.
μπορεί να ξεγελάσεις τον αντίπαλο.
μπορεί να ξεγελάσεις τον ψηφοφόρο.
μπορεί να ξεγελάσεις ακόμη και την ιστορία για λίγο.
τα χαρτιά όμως είναι πεισματάρικα πράγματα.
κι αν υπάρχει κάτι μέσα στα συρτάρια, κάποτε μπορεί να βρεθεί κάποιος περίεργος και να τα ανοίξει.
αν δεν υπάρχει τίποτα, ακόμη καλύτερα.
τα ανοίγεις όλα και κοιμάσαι ήσυχος.
αν όμως τρέμεις κάθε φορά που κάποιος πλησιάζει το χερούλι…
ε, τότε ο κόσμος αρχίζει να αναρωτιέται.
γιατί τελικά η παλιά κουβέντα επιμένει να επιστρέφει:
όλα εδώ πληρώνονται.
και καμιά φορά ο λογαριασμός δεν έρχεται όταν είσαι αδύναμος.
έρχεται ακριβώς όταν πιστεύεις ότι είσαι τόσο δυνατός ώστε δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.
στον πόλεμο πεθαίνουν άλλοι.
στη φτώχεια υποφέρουν άλλοι.
τις αποφάσεις τις πληρώνουν συνήθως άλλοι.
όταν όμως ανοίξουν τα συρτάρια, μπορεί μέσα να βρίσκεται το δικό σου όνομα.
και τότε ακόμη κι ο άνθρωπος που δεν φοβάται ολόκληρο τον κόσμο…
αρχίζει να φοβάται έναν υπάλληλο με έναν φάκελο στο χέρι.
«Τα λεφτά… η παλιά ιστορία της εξουσίας. Όσο τα μαζεύεις νομίζεις πως αγοράζουν τα πάντα: δύναμη, φίλους, σιωπές, ίσως και χρόνο. Μόνο που κάποτε τελειώνει η μουσική, ανοίγει ο λογαριασμός και τότε θυμάσαι την παλιά κουβέντα: όλα εδώ πληρώνονται.»
