Posted on July 27, 2017 | sifiniera
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Το μόνο που μπορώ να συμβουλεύσω
τώρα που απέκτησα τα στερνά μου νιάτα
τι θα φροντίσεις να ζήσεις
από όσα εκείνα σου έμαθαν να απαρνηθείς
γιατί στη μνήμη δεν υπάρχει σκόνη και σκοτάδι
μόνο φως και επανάληψη
που είναι η μητέρα της μαθήσεως
και της ξεδιάντροπης συνήθειας να υποφέρεις
τα χείριστα σε λούπα
εκεί που θα έπρεπε να δημοσιεύσεις στον εαυτό σου
μόνο καινοτόμα πράγματα σαν τις start up
που σου πουλάνε ηλιέλαιο
για αντηλιακό.
Ο χρόνος δεν γιατρεύει,
χαντακώνει.
Tέντες μπλε και πράσινες
με λευκά σιρίτια
και μεταλλικούς σωλήνες κούφιες
να τις τσιτώνουν
σαν τα μάγουλα των οσκαρικών ηθοποιών του Χόλιγουντ
που ανάμεσα στα διαλείμματα από την τέχνη και το κολλαγόνο
κάνουν ενέσεις αθανασίας στους λογαριασμούς τους
Όμως, οι τέντες.
από μέσα κλαρωτές
λουλουδιασμένες
πολύχρωμες
ανοικονόμητες
ααν καλειδοσκόπια τούμπα
κιτσαριά εντελώς
τόσο χαρωπές
σαν τις ταπετσαρίες του ’80.
Αυτή τη φύση ονειρεύτηκα στο πατρικό μου
καθώς έσκυβα προς τον ουρανό
να δω τι λέει το μέλλον
για ένα παιδί.
Μου είπε «1.70 με εξαιρετικές προβλέψεις ηλιοφάνειας
Να το αφήσω;»
«Αυτό είναι όλο;»
«Πάντα ήσουν ατίθαση
Τι τις θες τις εξομολογήσεις;»
