iloveithaki.gr | april 1st 2018
δ δ μανιάς
είμαστε μια χούφτα άμμου, μια γενιά.
γεννηθήκαμε μετά τον πόλεμο, στον εμφύλιο ή μετά, έτσι κι αλλιώς σε δύσκολα χρόνια.
μάθαμε να κάνουμε όνειρα για να επιβιώνουμε, δύσκολο πράμα, μα πιο δύσκολο ήταν αυτά τα όνειρα να τα κάνεις πράξη.
θυμάμαι, παίζαμε τσούρκες (ξύλα μυτερά στις δυο άκρες), παίζαμε τόπια (από κουρέλια), ο ανταγωνισμός φοβερός, η αδρεναλίνη στα ύψη.
μάχη η καθημερινότητα, μια φέτα ψωμί με λάδι με ζάχαρη ή αλάτι κι αν ήσουν πιο πλούσιος αλειμμένη με λίγη ντομάτα πάστα ή ένα κομματάκι τυρί.
οι πιο φτωχοί κάναμε όνειρα για καράβια (αριστεροί συνήθως), οι πιο πλούσιοι (δεξιοί συνήθως) για σπουδές ή βόλεμα στο δημόσιο κλπ.
φυσικό ήταν να κάνουμε όνειρα που μας έδιναν χαρά απ αυτά που ήταν απίθανο να υλοποιήσεις.
θυμάμαι, πολλές φορές δεν είχαμε να φάμε και πέφταμε νηστικοί, άντε να κοιμηθείς, κι όμως κοιμόμαστε, σκεφτόμουνα την κοπελιά που μ άρεσε πιο πολύ πως της έπιανα το χέρι και πηγαίναμε βόλτα στην αμμουδιά, τι χαρά; τι ύπνος γλυκός ερχότανε.
όσο περνάανε τα χρόνια η φούχτα έσφιγγε γιατί η άμμος ξέφευγε απ όλες τις πάντες, ώσπου στο τέλος μείναμε λίγοι κόκκοι.
δύσκολα τα όνειρα τώρα, είναι κάτι βράδια που δεν έχω ύπνο και ψάχνω να βρω όνειρο μα δεν μπορώ κοιμάμαι με την προσπάθεια.
θα βρω αυτό είναι σίγουρο, γιατί χωρίς όνειρο δεν ζω.
φιλάκια
