Με την αείμνηστη συνάδελφο Φώφη Μπουλούτα συνδεθήκαμε με διαδικτυακή φιλία για ενάμιση χρόνο περίπου (δηλαδή ως τον αδόκητο θάνατό της τον περασμένο Οκτώβρη) εξαιτίας των κοινών μας ενδιαφερόντων για τα θέματα της εκπαίδευσης.
Στο διάστημα αυτό είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι η συνομιλήτριά μου ήταν ένα προικισμένο πλάσμα, με σπάνια ευρυμάθεια, ευγένεια, χιούμορ, σεμνότητα. Ποτέ στο διάστημα που συνομιλούσαμε στο ΦΒ δεν έτυχε από καμιά νύξη της ίδιας ή των άλλων φίλων της να καταλάβω ότι αυτή ήταν το θύμα της μνησικακίας των σαμαράδων στο Κολλέγιο, μια ιστορία που κι εγώ όπως και όλοι σχεδόν την είχαμε ακροθιγώς πληροφορηθεί από τα ΜΜΕ λίγα χρόνια νωρίτερα. Η ίδια, παρότι έκανε έναν πολύ σκληρό δικαστικό αγώνα και ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ, δεν έκανε ποτέ καμία απαξιωτική αναφορά στα πρόσωπα των αντιδίκων που μεθόδευσαν την ΠΑΡΑΤΥΠΗ και ΠΑΡΑΝΟΜΗ απόλυσή της. Και, προπαντός, καμία μα καμία αναφορά στο μαθητή, που ίσως άθελά του να έγινε η πέτρα του σκανδάλου. (Τα παραπάνω μπορεί κανείς ακόμα και τώρα να τα διαπιστώσει ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του προφίλ της.)
Τη σύνδεση της Φώφης με αυτήν την παλιά ιστορία την έμαθα μετά το θάνατό της, κυρίως μέσω του δελτίου της ΟΙΕΛΕ, που αναφερόταν, ως όφειλε, στον εμβληματικό αγώνα της Φώφης για την αξιοπρέπεια και την επαγγελματική ακεραιότητα των εκπαιδευτικών. Και, βέβαια, αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Η Φώφη, μια γυναίκα με ήθος, μια επιστήμονας με εξαιρετικές σπουδές, μια εκπαιδευτικός που τίμησε το επάγγελμα της, δε θα μπορούσε ούτε να μείνει κολλημένη στο παρελθόν κι ούτε ήταν εύκολο να προσβληθεί από τον κατινισμό των αντιδίκων της. Για εκείνην το θέμα αντιμετωπίστηκε αποκλειστικά ως θέμα αρχής, χωρίς καμία προσωπική αιχμή και το είχε ήδη αφήσει πίσω. Άλλοι είναι αυτοί που ακόμα και τώρα, έναν ολόκληρο χρόνο μετά το χαμό της Φώφης, επιμένουν να το παίρνουν προσωπικά, χωρίς να καταλαβαίνουν καν πόσο νούμερα γίνονται και πώς οι ίδιοι εκθέτουν ανεπανόρθωτα το παιδί τους.
Αυτά. Τα χρώσταγα στη μνήμη της Fofie Boulouta
