iloveithaki.gr, 14/12/2025
ένα χρονογράφημα για καρέκλες, λαούς και υπομονή, του νιόνιου του μανιά του μήδη
δεξιός και αριστερός.
δεν γεννήθηκαν από ιδέες.
γεννήθηκαν από καρέκλες.
γαλλία, 1789.
δεξιά του προέδρου οι φίλοι του θρόνου.
αριστερά όσοι δεν άντεχαν άλλο.
οι πρώτοι μιλούσαν για τάξη.
οι δεύτεροι για ψωμί.
κι από τότε μπερδεύτηκαν όλα.
η δεξιά έμαθε να αλλάζει κοστούμι.
η αριστερά έμαθε να αλλάζει λεξιλόγιο.
οι καρέκλες όμως έμειναν ίδιες.
μαλακές. φιλόξενες. επικίνδυνες.
έρημε λαέ,
μαζέψου και υπομονή.
οι από πάνω τρώνε καλά
και κρύβονται.
άλλοι πίσω από λόγια,
άλλοι πίσω από σημαίες.
στις ηπα, η πολιτική έγινε ριάλιτι.
δεξιοί να φωνάζουν «πατρίδα».
αριστεροί να φωνάζουν «δικαιώματα».
κι ο λαός στη μέση,
να ψάχνει δουλειά και γιατρό.
ο πόλεμος συνεχίζεται.
με αίμα, με χάρτες, με δηλώσεις.
οι μεγάλοι μιλάνε για ειρήνη.
οι μικροί μετράνε νεκρούς.
κι όποιος κουράστηκε,
χαρακτηρίζεται αφελής.
ο αντισημιτισμός σηκώνει κεφάλι.
όχι γιατί δεν μάθαμε ιστορία.
αλλά γιατί τη θυμόμαστε όποτε μας βολεύει.
ο φόβος πάντα βρίσκει στόχο.
κι ο όχλος πάντα βρίσκει σημαία.
στην ελλάδα, οι αγρότες στους δρόμους.
με τρακτέρ και απλή αριθμητική.
κόστος πάνω. τιμές κάτω.
οι μεσάζοντες γελάνε.
το κράτος «ακούει».
δηλαδή περιμένει.
κι εμείς στη μέση.
με ειδήσεις βαριές σαν χειμώνα.
και τσέπες ελαφριές σαν υποσχέσεις.
στο θιάκι
δεν βλέπω πολλά φώτα στο λιμάνι.
αλλά αν προσπαθήσουμε όλοι μαζί,
θα κάνουμε όμορφες γιορτές.
όχι από θαύμα.
από πείσμα.
η μασσαλιώτιδα σε ρέγκε.
«όταν ο ύμνος γίνεται ρέγκε, κάτι πήγε στραβά.»
στα όπλα, λέει ο ύμνος.
στα ηχεία, λέει η εποχή.
η επανάσταση έγινε ρυθμός.
και ο ρυθμός, άλλοθι.
