πρωτιά στη φτώχεια τα ιόνια και το θιάκι»

«το υψηλότερο ποσοστό καθυστερημένων πληρωμών στην ε.ε. καταγράφει η περιφέρεια ιονίων νήσων».

πίσω από τα γεμάτα λιμάνια, η καθημερινή δυσκολία των κατοίκων

τα ιόνια γεμίζουν τουρίστες, σκάφη και ακριβές διαμονές. όμως τα στοιχεία της eurostat δείχνουν πόσο απέχει η τουριστική κίνηση από την ευημερία όλων.

το 2025, το 66,3% του πληθυσμού των ιονίων ζούσε σε νοικοκυριά με καθυστερημένες πληρωμές για ενοίκια, δάνεια, λογαριασμούς ή δόσεις αγορών. το υψηλότερο ποσοστό ανάμεσα στις περιφέρειες της ευρωπαϊκής ένωσης, με ευρωπαϊκό μέσο όρο 9,2%.

παράλληλα, το 23,3% αντιμετώπιζε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση. δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην ε.ε. και πρώτο στην ελλάδα. ένας στους τέσσερις στα ιόνια αδυνατούσε να ζεστάνει επαρκώς το σπίτι του.

για την ιθάκη δεν έχουμε ξεχωριστή μέτρηση. αν ακολουθεί την περιφερειακή εικόνα, το 66,3% αντιστοιχεί σε περίπου 1.900 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2021. είναι ενδεικτική αναγωγή, όχι τοπική καταμέτρηση.

κι ο χειμώνας είναι μπροστά. «ούλοι με ξύλα εφέτος — δεν θα μείνει ελιά, κυπαρίσσι και πουρνάρι!» πικρή υπερβολή, που εκφράζει μια πραγματική αγωνία: πώς θα ζεσταθεί το σπίτι χωρίς να αδειάσει το πορτοφόλι;

ποιος καρπώνεται λοιπόν τον τουριστικό πλούτο και τι μένει στον εργαζόμενο, στον συνταξιούχο, στον νέο που πληρώνει νοίκι;

η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει με μισθούς και συντάξεις που φτάνουν, προσιτή κατοικία και δημόσια περίθαλψη. οι αφίξεις και οι εισπράξεις δεν αρκούν για να μιλάμε για επιτυχία.

η ευημερία ενός νησιού κρίνεται και τον χειμώνα, όταν φεύγουν τα σκάφη και οι κάτοικοι μένουν με τους λογαριασμούς.

— δδμανιάς

πηγές

• Eurostat — συνθήκες διαβίωσης στις ευρωπαϊκές περιφέρειες, στοιχεία 2025: καθυστερήσεις πληρωμών, σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, αδυναμία επαρκούς θέρμανσης.
• Eurostat — κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, 2025.
• ΕΛΣΤΑΤ — αποτελέσματα απογραφής 2021.
• Εφημερίδα των Συντακτών — το σχετικό δημοσίευμα.

φοβάμαι τον χειμώνα που έρχεται για όσους μετρούν τα ξύλα και τα ψιλά τους. φοβάμαι τα παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς να μη ζητούν, γιατί βλέπουν πως δεν φτάνουν. κι ακόμη περισσότερο φοβάμαι μήπως συνηθίσουμε αυτή τη ζωή και πάψουμε να απαιτούμε καλύτερη.