Συντάκτης : aris
Σχόλιο: στο άρθρο “άντε και του χρόνου (τσίκνισμα) με στραγάλια”
Τσίκνισμα!
Πατάτες τηγανιτές στα ξύλα και ένα κομμάτι λιαστό χταπόδι πεταμένο στη χόβολη!
Αυτό είναι τσίκνισμα φίλε.
Το θυμάσαι ορέ το λιαστό χταπόδι κρεμασμένο στα μπακάλικα?
Έτσουζε και λίγο στη τσέπη και ποιος είχε να τ΄αγοράσει…
Γεννήθηκα μεζεκλής φίλε και η μάνα μου με έλεγε με το όνομα ενός γνωστού στο χωριό που με ένα τηγανισμένο ψαράκι στη φούχτα του έπινε νια τριπιντάρω κρασί.
Χα χα χα χα χα.
Και τα περί Τσικνοπέμπτης στα παπέ μου!
Να είμαστε καλά φίλε και άμα βρείς πουθενά φωτό με λιαστό χταπόδι γράψε μου.
Χουά χα χα χα χα χα χα.
Υ.Γ.
Το «φουά γκρα»:
Πάω λοιπόν με ένα θηλυκό σε ένα κινέζικο εστιατόριο, ήτανε τση μοδός τότε.
Πήρα ένα δυο πραματάκια και μου σκάει το παραμύθι το αίσθημα, εγώ θέλω βασιλικιά πάπια Πεκίνου.(καπνιστή είναι).
Τον απαυτό της λέω από μέσα μου αλλά ας όψεται .
Έρκεται λοιπόνε νια απλάδενα αχνιστή και κάτι δε μου πήε καλά όπως τη περάσανε από δίπλα μου.
Παίρνει το κομμάτι της η μαμζέλ και το περιτριγύριζε αλλά δεν το έτρωε. Θα καίει λέω και έτρωα τσι φτερουγίτσες μου με γλυκόξινη σάλτσα.
Έδεκει τη βλέπω και απλώνει το τρισχαριτωμένο χεράκι της και μου αρπάει μία.
Τη κοιτάω, να τη δοκιμάσω μου λέει, (δεν υπήρχε τίποτα που να μη το δοκιμάσει).
Έδεκει που κοιτάω ένα καλό που έμπαινε ξανααπλώνει το χεράκι δεύτερη φτερούγα για δοκιμή. Κοιτάω το πιάτο δεν είχε αγγίξει τη πάπια.
Για δε τρως το δικό σου τση λέω και το χρυσοπληρώνω? Για μύρισε μου λέει και μου το βάζει στη μούρη. Με πιάνει μια παπίλα φίλε που έβγαλα τα άντερά μου. Φωνάζω τη γκαρσόνα, μπορείς να το πάρεις από το τραπέζι τση λέω? Τι έχει κύριε μου λέει. Τίποτις τση λέω αλλά άμα το αφήσεις λίγο ακόμα θα πάει στο κεφάλι τση απέναντι.
Από τότε παπένιο κρέας δεν έχω ματαμυρίσει όχι να δοκιμάσω.
Δε ξέρω άμα πήγε τυχαία κάτι στραβά αλλά εγώ ούτε να το δω δε θέλω.
Χα χα χα.