«μια γενιά χαμένη»

Εμείς το νοιώθαμε, αλλά δεν το ξεστομίζαμε. Κάπου μια μικρή ελπίδα μήπως ξανασάνουμε, κάπου η περιβόητη ανάπτυξη που ακούμε και δεν βλέπουμε, κάπου η αισιόδοξη πλευρά του έλληνα, δεν μας άφηναν να το πούμε φωναχτά. Μας έβγαλε απ΄τον κόπο ένας ευρωπαίος οικονομικός αξιωματούχος που είπε καθαρά και με τόλμη -αναίδεια να την πω- προεξοφλώντας την τύχη μας : Πέσαμε έξω στους υπολογισμούς  μας για την Ελλάδα, τι να κάνουμε; Μια γενιά  της  θα πάει χαμένη .

Ούτε γάτα, ούτε ζημιά ! Προεξόφλησε  τον θάνατο  των νιάτων μας, έτσι ψυχρά, χωρίς αιδώ. Αποφάσισαν λέει να αφανίσουν μια ολόκληρη γενιά μας . Καταδίκασαν με το έτσι θέλω τα δικά μας παιδιά να μη κάνουν όνειρα, οικογένειες, να δημιουργήσουν, να σταθούν στα πόδια τους.΄Ετσι θέλησε η Ευρώπη, έτσι θα γίνει.

Δεν ξέρω πως μου ήρθε στο μυαλό ο Θησέας  και τα παιδιά που θυσίαζαν στο Μινώταυρο οι Μίνωες!

Δεν είναι άσχετο φίλοι μου, σκεφτείτε το λιγάκι. Αίμα νεανικό θέλει  και ο Ευρωπαϊκός  Μινώταυρος !

Δεν ρωτάνε κι εμάς τους γονείς  αυτής της γενιάς , τι τραβήξαμε να τ΄αναστήσουμε, να τα σπουδάσουμε, να τα στείλουμε στρατιώτες για να βοηθήσουμε τους…συμμάχους ! Χίλιες δυο στερήσεις και αγωνίες, για το τίποτα. Μας λένε, λοιπόν, ότι δεν έχουμε δικαίωμα να τα  καμαρώσουμε μια μέρα φτασμένα, επιτυχημένα, ολοκληρωμένους πολίτες.΄Οχι, τα δικά μας παιδιά, αποφάσισαν οι Βρυξέλες, να είναι τα απόπαιδα, τα δευτέρας διαλογής, τα χωρίς ορίζοντες, ευκαιρίες, προοπτικές και μέλλον. Τι φταίξανε αυτά αν οι γονείς  τους ήταν μα….κες  ή ζωηροί; Να τιμωρήσουν εμάς , όχι αυτά. Ιφιγένειες και ανθρωποθυσίες, λοιπόν;

Θα το δεχτούμε κι αυτό αμάσητο;  Είναι βαρύ το τίμημα. Πολύ βαρύ γα να το σηκώσουν οι ήδη καταπονημένοι ώμοι μας. Τώρα μας χτυπάνε στο πιο ευαίσθητο σημείο μας, τα παιδιά μας !