πρέπει να βλέπουμε σε μια γυναίκα μόνο τον σκελετό και όχι το σώμα της

Κύριε Ροΐδη,

Το σεξ είναι μια αδήριτη φυσική ανάγκη. Είναι μια γέφυρα επικοινωνίας των ανθρώπων. Στο κάτω κάτω για τους πιστούς, ο ίδιος ο θεός τους την δημιούργησε. Θα μπορούσε να είχε αποφύγει αν τη θεωρούσε αμαρτία να βάζει τα παιδιά του σε απάνθρωπες μαρτυρικές δοκιμασίες σαν το χειρότερο σαδιστή. Κανείς δεν μπορεί να της ξεφύγει αυτής της ανάγκης και όποιος ισχυρίζεται πως το πέτυχε είναι ή ψεύτης ή ασθενής. Δεν το λέω εγώ, το λέει η επιστήμη και η κοινή εμπειρία. Μεσαιωνικοί κανόνες που θεσπίστηκαν από αφύσικους καλόγερους δαιμονοποιούν τον Έρωτα. Eπιτρέπουν μόνο το συζυγικό σεξ υπό την προϋπόθεση πως κάποιος έμμισθος κρατικός υπάλληλος εκπρόσωπος του θεού, πληρωμένος και με έκτακτη επιπλέον αμοιβή (αφορολόγητη) από το ζευγάρι θα έχει παπαγαλίσει το μαγικό ξόρκι που επιτρέπει την ερωτική συνεύρεση μόνο 100 ημέρες το χρόνο, με την εξαίρεση των υπόλοιπων 260 (Τετάρτες, Παρασκευές, Σαββατοκύριακα, πριν τα Χριστούγεννα, Σαρακοστές, Δεκαπενταύγουστοι και λοιπές νηστείες-Σ. Τρωϊάνου “Τρωιάνος Σπ. «Έρως και Νόμος στο Βυζάντιο στο Έγκλημα και Τιμωρία στο Βυζάντιο», Εκδ. Ιδρ.Γουλανδρή Χορν Αθήνα, 2001).

Είναι συνηθισμένο δυστυχώς, οι άνθρωποι που πάσχουν από κάτι να παρηγορούνται με τη μετάδοση και σε άλλους του δικού τους νοσήματος. Παλιά είχαμε το φαινόμενο των φθισικών που έφτυναν πάνω στα νομίσματα. Ο απόστολος Παύλος, προπαγανδιστής της παρθενίας, είχε κάποιο ακατανόμαστο κουσούρι, το λέει σκόλοπα (αγκάθι) «τη σαρκί, άγγελο Σατάν» έτσι ανατριχιαστικά και αόριστα, και διόλου απίθανο αυτή η σάρκα κι αυτός ο Σατανάς να εννοούν κάτι σεξουαλικό κάποια ανικανότητα, που συχνά τη συναντάμε σε κάθε λογής μισογύνηδες και φανατικούς όπως του λόγου του. Τέτοιας κακής φύσης ανθρώπους, κάποιο σωματικό ή ψυχολογικό πρόβλημα τους κάνει χειρότερους, και έτσι παρουσιάζουν την αδυναμία τους ως αρετή, και μέσω της πνευματικής εξουσίας που ασκούν συμπαρασύρουν και άλλους στη στέρηση και στα επακόλουθά της. 

Η διαστροφή λοιπόν της σεξοφοβίας, του Παύλου, επέδρασε στον πολιτισμό του Βυζάντιου. Καρπός της υπήρξαν οι διάφορες σωματικές ποινές όπως η καβλοτομία, ο διαδεδομένος ευνουχισμός, και οι λευκοί γάμοι μιας μικρής μερίδας της άρχουσας τάξης. Τέτοιο συνήψε η φόνισσα αυτοκράτειρα αγία Πουλχερία με τον γέρο θρησκόληπτο στρατηγό της τον Μαρκιανό. Η παρθενία έκανε τη διεστραμμένη αυτή Ασιάτισσα να φθονήσει την ωραία και καλλιεργημένη νύφη της Αθηναϊδα, την κόρη του εθνικού Αθηναίου φιλόσοφου Λεόντιου, καταφέρνοντας να την χωρίσει από τον άντρα της.

Όργανο του Κακού είναι η γυναίκα. Εκ γυναικός τα φαύλα. Ο Παύλος έδωσε το σύνθημα και τα ιερά γεροντοπαλλήκαρα πέφτουν πάνω της να την ξεσκίσουν. Την αποκλείουν από το ιερό, τη στριμώχνουν στο γυναικωνίτη και ενοχοποιούν ακόμη και την έμμηνη ρύση της. Ο ίδιος ο διάβολος αυτοπροσώπως ενδιαφέρεται για τον εκμαυλισμό των παρθένων. Ο μάγος Κυπριανός πριν να γίνει άγιος τον στέλνει στην αθώα Ιουστίνα μεταμφιεσμένο σε γυναίκα να την πείσει να διαφθαρεί, αλλά η κόρη κάνοντας το σημείο του σταυρού τον εξουδετέρωσε. Αυτά τα παιδαριώδη λένε τα συναξάρια στις γριές, που τα έγραψαν οι ορθόδοξοι και καθολικοί καλόγεροι για να νομιμοποιήσουν τα χούγια τους, παρουσιάζοντας τη χωριατοπούλα της Ναζαρέτ ισόβια παρθένα. Ξεπερνούν ακόμη και την ευαγγελική περικοπή που σαφώς λέει πως δεν ήταν αειπάρθενος («..και ουκ εγίγνωσκεν αυτήν ΕΩΣ ΟΥ έτεκε τον υιόν αυτής ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΤΟΚΟΝ», Ματθ. α’ 20-25), και την παρουσιάζουν ως ανώμαλη εγωπαθή ύπαρξη ανίκανη να ικανοποιήσει τις ανάγκες του σώματός της, ανάγκες που ο ίδιος ο θεός τους δημιούργησε. Στη βιασύνη τους ξέχασαν πως ο πρωτότοκος Χριστός είχε αδέλφια («Ουχ ουτός εστίν ο του τέκτονος υιός, ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαρία και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας, και αι αδελφαί αυτού ουχί πάσαι προς ημάς εισι;»), τα εμφανίζουν όλα ως ετεροθαλή και ούτε που σκέφτηκαν το δόλιο τον Ιωσήφ, ένα παραγωγικό άντρα με τόσα παιδιά που τον εμφανίζουν αν και μνηστευμένο με μια νέα σφριγηλή χωριατοπούλα να ζει ως αιώνιος πλατωνικός μνηστήρας, σαν το Ντόναλντ Ντακ με τη Νταίζη. 

επιμέλεια: δ.δ.μανιάς