thegreekcloud | 09.05.2017 | 23:31
Όσο και αν αντιλαμβάνομαι ότι μεγάλο ποσοστό του πώς ζει ο κάθε άνθρωπος, σε τι υλικές και κοινωνικές συνθήκες ζει, είναι προϊόν τριών πραγμάτων, της εποχής στην οποία γεννήθηκε, του τόπου στον οποίο γεννήθηκε και των πολιτικών διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην εποχή του και τον τόπο του
(όσο κι αν αντιλαμβάνομαι δηλαδή πόσο πρωταρχική είναι η πολιτική διάσταση των πραγμάτων τόσο για τις τωρινές όσο και για τις επόμενες γενιές)
κι όσο και αν αντιλαμβάνομαι ότι μεγάλο ποσοστό του πώς ζει ο κάθε άνθρωπος συνδέεται ευθέως με το πώς έχει διαμορφωθεί ο ψυχικός και ο πνευματικός του κόσμος και με το τι προσπάθειες κάνει να υπερβεί μέχρι ενός βαθμού όσα τον καθηλώνουν, με το τι προσπάθειες κάνει να ζήσει πιο κοντά σε όσα τον κάνουν χαρούμενο παρά σε όσα τον κάνουν δυστυχισμένο
(όσο κι αν αντιλαμβάνομαι δηλαδή πόσο πρωταρχική είναι η ψυχολογική διάσταση της ζωής του καθενός μας)
κι όσο κι αν παντού και πάντα και σε όλα αντιλαμβάνομαι ότι μεγάλο ποσοστό του πως ζει ο κάθε άνθρωπος καθορίζεται από την τυφλή τυχαιότητα, από το εντελώς τυχαίο
(όσο κι αν αντιλαμβάνομαι δηλαδή πόσο πρωταρχική είναι η διάσταση της τύχης ή της ατυχίας στη ζωή),
πάντα καταλήγω ότι μια είναι η πραγματικά πρωταρχική διάσταση στο ανθρώπινο παραμύθι, πάντα καταλήγω ότι τελικά όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα, πάντα καταλήγω ότι ένα είναι το αληθινά συγκλονιστικό ζήτημα το οποίο θα έπρεπε να μας καταπλήσσει διαρκώς και ακατάπαυστα: η θνητότητα, η συνείδηση της θνητότητας, το γεγονός πως όχι μόνο θα πεθάνουμε αλλά και ότι το γνωρίζουμε, το ενδεχόμενο του θανάτου μας κάθε επόμενο νανοσεκόντ, αλλά και όταν αυτό δεν συμβαίνει, όταν τα πράγματα παίρνουν την καλή τους τροπή, όταν όλα κυλούν φυσικά και απρόσκοπτα, φυσικά και απρόσκοπτα έρχονται σιγά σιγά όλα όσα προετοιμάζουν τον θάνατο, η φθορά, η κατάπτωση, το γήρας.
Μπροστά σε αυτόν τον υπαρξιακό συγκλονισμό όλα τα υπόλοιπα είναι υποκεφάλαια, όλα τα υπόλοιπα ασχολούνται με το «δες τι ακριβώς θα κάνεις με τον χρόνο που έχεις εδώ που σε ρίξανε», αλλά δεν ασχολούνται με το βασικότερο όλων: πως πριν σε ρίξουν εδώ δεν υπήρχες, πως το ότι θα μπορούσες κάλλιστα να μην υπάρχεις, αλλά και πως άπαξ και υπήρξες δεν έχεις άλλη δυνατότητα από το να πάψεις να υπάρχεις είτε στο επόμενο νανοσεκόντ είτε πολλές δεκαετίες αργότερα, τότε όμως αφού πρώτα θα έχεις δεις το σώμα σου να σταφιδιάζει και το μυαλό σου να χαώνεται.
Και μέσα σε όλα αυτά να προσπαθείς να απαντήσεις τι είσαι εσύ που τα σκέφτεσαι αυτά, πώς γίνεται να μην ήσουν, πώς γίνεται να πάψεις να είσαι, είτε μια κι έξω είτε αργά και βασανιστικά.
