μικρό παιδί το πήρανε και τό ‘ψησε η αρμύρα

Μικρό παιδί το πήρανε και τό ‘ψησε η αρμύρα
τρανός κουρσάρος γίνηκε, έτσι τό ‘γραφε η μοίρα
έλεγε ο γέρος κι έπεμπε το λογισμό μου αλλού
μα επάτουνα στα χνάρια σου στην άκρη του γιαλού

Σ’ ένα ακρογιάλι μιά βραδιά, στου φεγγαριού τη χάση
άραξε τη γαλέρα του μέχρι ο νοτιάς να πάψει
και μάγεψε τη σκέψη του μιας κόρης το φιλί
και η γαλέρα εμίσεψε με δίχως τον Αλή

Ήτανε λέει στη φύση του καράβια νε κουρσεύει
και πολιτείες μακρινές κι άγνωστες να γυρεύει
κι έφυγε από την αγκαλιά της κόρης μια βραδιά
με σύντροφο αγιάτρευτη πληγή μες στην καρδιά

Ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί κοντά στην άκρη
της ιστορίας τού ‘φευγε του γέρου ένα δάκρυ
άμμος λέει πως τού ‘μπαινε στα βλέφαρα βαθιά
που σήκωνε απ’ τη θάλασσα η δυνατή νοθιά

Μάδησε ο χρόνος σαν παιδί της νιότης το λουλούδι
μα εγώ σε φύλαξα ακριβή σ’ ένα φτωχό τραγούδι
φαίνεται πως σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ πολύ
γιά να δακρύζω σα μιλώ για το μικρό Αλή

επιμέλεια:  dinosfilm