Περσινά ξινά σταφύλια θα έλεγα, αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Σα μέσο πίεσης ότι θα προτείνει ο Παπαντρέου δημοψήφισμα φανερώνει έναν έξυπνο διαπραγματευτή. Σαν πραγματικότητα μάλλον έναν πολύ μα—άκα αρχηγό κυβέρνησης.
Δημοκρατικότατο μέτρο το δημοψήφισμα όταν αυτός που ψηφίζει γνωρίζει το αντικείμενο και τις συνέπειες του ναι, ή του όχι.
Αν έμπαινε πχ, σε δημοψήφισμα αν θα παίξουν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο τη περίοδο που πούλαγε ο άλλος το χωράφι του για να πάρει μετοχές, θα έλεγε κανείς όχι?
Όλοι ΝΑΙ θα λέγανε!
Έ ναι λοιπόν τα παίξανε, το αποτέλεσμα?
Χτυπάμε το κεφάλι μας…Το δημοψήφισμα γίνεται για πράγματα που δεν έχουν «στεγανά» και ο πολίτης έχει ξεκάθαρη εικόνα να επιλέξει και να πάρει τα ρίσκα του, ή όχι.
Μπορεί να μην είναι δημοκρατικό αυτό που λέω όμως και η Δημοκρατία έχει τα δύσκολα σημεία της που κάθε ψυλλιασμένος πολίτης τα γνωρίζει πιστεύω.
Πόσοι αλήθεια Έλληνες πολίτες γνωρίζουν τι γίνεται γύρω τους αυτή τη στιγμή?
Εγώ πάντως στα περισσότερα υποθέτω δε τα γνωρίζω.
Πρόκειται ποτέ να μάθω την αλήθεια για να έχω σαφή άποψη στο εκλέγειν?
Κολοκύθια με ρίγανη! Συνήθως μετά τις εκλογές έχει η αχλάδα την ουρά…
Και επειδή πιστεύω ότι δε σέρνομαι πίσω από κάποιο πρόσωπο, ούτε φανατισμένος είμαι, και έχω σαν αρχή το συμφέρον του τόπου γιατί είναι και συμφέρον δικό μου, μετά από τόσες συμμετοχές σε εκλογές, τη προηγούμενη φορά πηγαίνοντας μοναχός για το εκλογικό τμήμα αποφάσισα τι θα ψηφίσω!
Και δε στερούμε πολιτικοποίησης.
Ένα γρίφο είχα μέσα στο μυαλό μου συνέχεια και λίγη κουρλαμάδα Θιακοκεφαλλονίτη, την «αμαρτία» μου την ομολογώ και δε μετανοώ!!
Χουά χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα.
σχόλιο – απάντηση στο Το δημοψήφισμα Παπανδρέου – ξανά