Άπειροι οι χαρακτηρισμοί για τους τεμπέληδες, τους χαραμοφάηδες, τους …κόπρους, γενικά. Συμβιώνουμε αναγκαστικά μαζί τους, ας μιλήσουμε λίγο γι’αυτούς, μια και τη λέξη αυτή -συγκεκριμένα επίθετο- είχα καιρό να την ακούσω στο Θιάκι.
Ο χαρακτηρισμός ρεμπεσκές, με ανατολίτικες καταβολές, νομίζω, καλύπτει πολύ πιο μεγάλο εύρος εννοιών, γενικά, της κατάταξης των ανθρώπων, που κααααάθονται. Σχωρεμένε Φωτόπουλε!
Μη κάνετε το λάθος να επικεντρωθείτε στο είδος των πλουσιόπαιδων ρεμπεσκέδων. Εκεί λίγο το κακό.
Τρώνε απ’τα έτοιμα, δεν πειράζουν κανένα. Απλά, νωχελικά, ξεκοκκαλίζουν περιουσίες που τους ήρθαν έτοιμες. Δικαίωμά τους, δεν τρώνε από μάς. ‘Αλλωστε, όσα και να φάνε, κάτι θα μείνει για να συνεχιστεί η αυτοκρατορία! Αναφέρομαι στους μικρομεσαίους ρεμπεσκέδες, που παρέλαβαν, απ’ τον ιδρώτα του κακομοίρη του πατέρα τους, ια μικρή επιχείρηση, ένα μαγαζάκι, ένα περίπτερο, βρε αδερφέ. Εκεί είναι το δράμα. Εν μιά νυχτί, ο κληρονόμος ρεμπεσκές, μπορεί να το εξαφανίσει. Ζάρια, γυναίκες, κραιπάλη-τόσοι πειρασμοί, τι λες τώρα!
Συνήθως, οι τύποι αυτοί δεν κάνουν οικογένεια, κι ευτυχώς! Βαρύ το τίμημα, για την πλάτη τους.
Χωρίς ενοχές, λοιπόν, βρίσκονται μοιραία στο δρόμο μια μέρα, αλλά δεν έχουν να δώσουν λόγο σε κανέναν. Δικά τους ήταν, ότι ήθελαν τα έκαναν.Τελειώσαμε με αυτούς.
Το χειρότερο είδος ρεμπεσκέ είναι του φτωχού έως πάμφτωχου. Αυτός βρίσκει λίγο χρόνο, ξεφεύγει από την καφετέρια και την φραπεδιά, βρίσκει μια χαζούλα γυναικούλα και την παντρεύεται για να τον ζήσει! Καταλαβαίνεται τη συνέχεια, σκέτη παλιά ελληνική ταινία!
‘Ότι και να πούμε, εν τέλει, δεν μπορεί κανείς να τους δει με συμπάθεια
Ακόμα κι οι κυφήνες, για κάτι είναι πλασμένοι να κάνουν. Αυτοί ;
Μια Θιακιά
