“Και καααααάθομαι”
Πέρα για πέρα αληθινή αυτή η Θιακιά χαρακτηριστική φιγούρα, που θα σας παρουσιάσω σήμερα, φίλοι μου. Εχει γίνει παροιμιώδες τ’όνομά του, όταν θέλουμε να τονίσουμε την ανεπροκοπιά την και την τεμπελίτιδα γενικά.
Μοναχογιός, μιας σχεδόν πλούσιας χήρας μάνας, από πατέρα που δούλεψε στην Αμερική, από την πρώτη γεννιά των μεταναστών. Χαράμι οι κόποι του,τι να σου πώ !
‘ Ανθρωπος να αγαπάει τόσο τη ζωή δεν θα ξαναγεννηθεί !
Θέλοντας να δείξει ότι όλες οι μέρες είναι σχόλη και καλοπέραση, ακούστε τι έκανε :
Φορούσε τα καθημερινά του ρούχα τις Κυριακές και τις καθημερινές ότι πιο καλό ρούχο είχε, μαζί βέβαια με το απαραίτητο ψαθάκι του. Εγγλέζος σκέτος, σας λέω. Εξυπακούεται ότι δεν έκανε ποτέ του οικογένεια, αφού ήταν ένας σκέτος ευδαιμονιστής και εαυτούλης.
Σνομπάριζε τον εργατικό κοσμάκη, ήταν επαναστάτης; Δεν ξέρω.
Είχαμε μια κάποια μακρινή συγγένεια και η νόνα μου, που ήταν ξαδέλφη της Μελπομένης, με πήγαινε που και που στο σπίτι τους, επίσκεψη.
Τον απόλαυσα , λοιπόν, ένα πρωϊνό, με τα λουστρίνια παπούτσια του, το κουστούμι το μπεζ το λινό-τύφλα νάχε ο Χάμφρεϋ Μπόργκαντ-την απαστράπτουσα καβαγιάδα του, άνετος να απαντάει στη νόνα μου που τον ρώτησε πού πάει, έτσι σενιαρισμένος: “Πάω Πατράτσο Θειά Μηλιά”.
‘Αντρας ήταν ανάγκες είχε. Δεν τόκρυβε. ‘Αντε εσύ να βγάλεις άκρη!
Εγώ το μόνο που θυμάμαι με το μικρό μου μυαλό τότε, ήταν ότι έβλεπα έναν ευτυχισμένο άνθρωπο και χαιρόμουνα. Τώρα το ότι δεν δούλεψε ποτέ στη ζωή του και το ότι αναγκάστηκε η θειά Μελπομένη να υιοθετήσει ένα κοριτσάκι αργότερα για τα γεράματά της, ήταν μοιραίο. Άσχετο και εάν δεν της βγήκε και αυτό καλό. Βρήκαν πλούτο και τον μάσησαν. Βλάκες ήταν;
Πόσοι Μάχοι της Μελπομένης υπάρχουν και σήμερα,εν μέσω κρίσης, που τρώνε από τα έτοιμα, μας κοιτούν αφ’υψηλού και λένε :”δούλευε σκλάβε, δούλευε”.
Το κακό είναι ότι έχουν δίκιο.
Προσπαθούμε για το τίποτα, μας έχουν τυλίξει σ’ένα σχοινί, που μόνο στο τελείωμά μας, στοχεύουν .
Τους ενοχλούμε που υπάρχουμε.
Ζήτω, λοιπόν, Μάχο, κάτι ήξερες εσύ!
Μια Θιακιά
