Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, δηλαδή μετά το τέλος της περιόδου του μακαρθισμού, ένα από τα βασικά επιχειρήματα των υποστηρικτών του δυτικού καπιταλισμού στον υπέρ πάντων αγώνα εναντίον του «παραπετάσματος», ήταν ο «πλουραλισμός». Εν αντιθέσει με το μονολιθικό και μονοφωνικό σοβιετικό μπλοκ, ο «ελεύθερος κόσμος» όχι μόνο επέτρεπε, αλλά ενθάρρυνε την πολλαπλότητα των απόψεων και των φωνών. Ο καθένας μπορούσε να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του και, το κυριότερο, να βρει βήμα για να την εκφράσει. Μόνο η (ως συνήθως «μίζερη») Αριστερά επισήμαινε από τότε ότι η δύναμη του χρήματος στην πραγματικότητα φαλκίδευε τον πλουραλισμό, ειδικά σε ό,τι αφορούσε την ελευθερία διακίνησης των ιδεών και της πληροφορίας.
Ακόμα όμως και ο πιο πεσιμιστής αριστερός της δεκαετίας του ’70, δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί πού θα οδηγούσε ο έλεγχος της πληροφόρησης από τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Δηλαδή δεν θα μπορούσε να υποθέσει ότι θα φτάναμε σε μια πρωτοφανή χειραγώγηση της πληροφόρησης, όχι σε συνθήκες δικτατορίας κι απευθείας ελέγχου των ΜΜΕ από το αυταρχικό κράτος, αλλά σε καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (έστω και κουτσουρεμένης) με πλήθος ιδιωτικών ΜΜΕ. Ενώ τα Μέσα είναι πιο πολλά από ό,τι ποτέ άλλοτε, το μήνυμα που μεταφέρουν είναι σχεδόν ταυτόσημο. Πολυφωνία στη μορφή, μονοφωνία στο περιεχόμενο.
Δεν είναι μόνο το ιδεολογικό (φανατικά νεοφιλελεύθερο και ακραιφνώς μνημονιακό) πλαίσιο που είναι πανομοιότυπο. Πανομοιότυπη έχει καταστεί και η ροή της πληροφόρησης τόσο σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο όσο και στο πώς αυτό ιεραρχείται. Σε όλα τα Μέσα οι ειδήσεις παρουσιάζονται με τον ίδιο τρόπο.
Την πιο ακραία εκδοχή του φαινομένου την είδαμε την προηγούμενη εβδομάδα με την σκανδαλώδη τροπολογία που κατάργησε τους περιορισμούς στη συγκεντροποίηση των ΜΜΕ. Η τροπολογία αυτή καθ’ αυτή ήταν μεγάλη είδηση αφού η εφαρμογή της θα σημάνει την αλλαγή του χάρτη της ενημέρωσης, με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τη δημοκρατία. ΕΣΗΕΑ και ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασαν στους πιο υψηλούς τόνους. Και όμως… Η είδηση θάφτηκε σε όλα τα ΜΜΕ, πλην των ανεξάρτητων και όσων συνδέονται με την Αριστερά. Πουθενά τίποτα, λες και βρισκόμαστε στην εποχή της χούντας όπου η υπηρεσία λογοκρισίας μπορούσε να απαγορεύσει τη δημοσίευση μιας είδησης. Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, τους οποίους εξυπηρετεί φωτογραφικά η αμαρτωλή τροπολογία, λειτούργησαν σαν το πλέον άτεγκτο χουντικό γραφείο λογοκρισίας.
Το ζήτημα είναι τεράστιο αφού η χειραγώγηση της πληροφόρησης και η φίμωση της αντιπολίτευσης ακυρώνουν την ουσία της δημοκρατίας. Γι ‘αυτό και όλοι πια καταλαβαίνουν ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας περνάει μέσα από τη μετωπική σύγκρουση με τα μονοπώλια της ενημέρωσης.