Γενικά έχουμε πνιγεί στα χρέη.
Κάθε Έλληνας έχει μέσο «κατά κεφαλήν» δημόσιο χρέος 40.000 ευρώ.
Μας έχει βγει η ψυχή να πληρώνουμε. Παρόλα αυτά ακούω στην τηλεόραση από τους εκπροσώπους των κομμάτων, αλλά και στην Κεφαλονιά από εκπρόσωπο κύρια της Νέας Δημοκρατίας ότι αν δεν βγουν κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας.
Μα αυτό δεν πρέπει να το λένε. Είναι ψέμα ή τουλάχιστον είναι λάθος.
Οι τραπεζικές καταθέσεις είναι εγγυημένες σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ζώνη και στην Ελλάδα με τον Νόμο 3746/2009 μέχρι του ποσού των 100.000 ανά άτομο και ανά τράπεζα μέχρι και το τέλος του 2015.
Τις εγγυάται το Ταμείο Εγγυήσεων Καταθέσεων και Επενδύσεων.
Μετά το τέλος του 2015 και την προβλεπόμενη Τραπεζική Ένωση της Ευρώπης, η εγγύηση θα γίνεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ε.Κ.Τ).
Παρακαλώ πολύ μην μας τρομοκρατείτε. Αφήστε μας στη ησυχία μας να σύρουμε «τις αλυσίδες μας»
Δεν αναφέρομαι σε κάτι σημερινά παλιοτόμαρα που βλέπουν το βουλευτιλίκι σαν προσωπική προβολή ή σαν κονόμα.
Αναφέρομαι στους παλαιούς Βουλευτές στην Αρχαία Αθήνα, στους «παλαιοβουλευτές».
Για να γίνει Βουλευτής κάποιος στην Αρχαία Αθήνα θα έπρεπε πρώτα να καταγραφεί η περιουσία του «μέχρι και τα σανδάλια του». Είναι η πρώτη εφαρμογή του «πόθεν έσχες» ή τουλάχιστον του «έσχες».
Αν ζημίωνες την πόλη με τις αποφάσεις σου ως Βουλευτής, η περιουσία σου δημεύεται και αν δεν επαρκούσε πήγαινες εργάτης στα δημόσια έργα.
Αν όμως ζημίωνες την Αθήνα ηθικά, δηλαδή όχι απλά οικονομικά τότε «αυθημερόν τελευθησάτω», δηλαδή σε έτρωγε το μαύρο φίδι.
Δεν μπορούσες να είσαι Βουλευτής περισσότερο από 2 φορές, ουτε αν ήσουν ξεδιάντροπος.
Αν έλεγες ψέματα στους πολίτες και μαζευόντουσαν 6000 όστρακα με το όνομα σου, δηλαδή μαύρα ψηφαλάκια, τότε «εξοστρακιζόσουν» για δέκα χρόνια και γλύτωνε η Βουλή και η πόλη από σένα.
Μια χαρά Βουλευτές είχαν οι Αρχαίοι Αθηναίοι. Αν εφαρμόζοντο αυτά στις μέρες μας δύσκολα θα είχαμε Βουλευτές, ο εξοστρακισμός θα πήγαινε σύννεφο.
http://kefalonitis-onos.blogspot.com
