the greekcloud | 05.05.2015 | 04:00
Άκουσα τον Σταύρο Θεοδωράκη και μου έμειναν τρία πράγματα. (1)Η προοπτική να γίνει η χώρα «υπερδύναμη» αν μείνει στην ευρωπαϊκή Ένωση.(2) Η παράδοξη ομοιότητά του με τους «Προοδευτικούς» του Μαρκεζίνη, τηρουμένων των αναλογιών.(3) Το τρίτο στο τέλος του κειμένου, διότι έτσι σκέφτηκα τη δομή του.
Το «Ποτάμι» συγκέντρωσε πάνω από 380 χιλιάδες ψήφους και έχει 17 βουλευτές. Πρώτη φορά στη Βουλή. Δημιουργήθηκε από ένα κοινό που ήταν ήδη κουρασμένο από τον δικομματισμό και κατά τη γνώμη μου,αν ενασκούσε πιο συμβατική στρατηγική, θα τα πήγαινε ακόμη καλύτερα.
Κέρδισε μιας μορφής δροσιά και αίσθηση του διαφορετικού, η οποία εντέλει, μπροστά στις πρωτοφανείς καινοτομίες του Σύριζα, μοιάζει χλομή. Το Ποτάμι βέβαια, δεν τις θεωρεί καινοτομίες, αλλά παλαβομάρες.
Στην εργαλειοθήκη του, βρίσκονται όλα τα σύνεργα του χειρώνακτα. Έχει επιλέξει γενικά μη εκτεθειμένους σε τοξικά αέρια υποψηφίους και αποπνέει τάση μετωπικών συσπειρώσεων.
Όπως ο Μαρκεζίνης , που ως μάγος της αισίας εκείνης υποτίμησης απέδρασε από τον Συναγερμό του Παπάγου, αποσπώντας τριάντα βουλευτές, πλην ευδοκίμησε σε δύο εκλογές: του 1961 που κατέβηκε με το Κέντρο και πήρε 14 από τους 100 βουλευτές ,και το 1963 με την ΕΡΕ, που πήρε οκτώ. Όποτε κατέβαινε αυτοτελώς ή με μικρότερα κόμματα, πάτωνε παραδοσιακά.
Γιατί; Διότι η αίσθηση της κοινής γνώμης τον ευνοούσε ,καθώς οι Προοδευτικοί θεωρούνταν μιας μορφής κεντροδεξιά νουβωτέ, που ήταν καλύτερα να μένει σε πιο γενικό πλαίσιο, δεδομένης και της τολμηρής, για τα χρόνια εκείνα ανοχής του προς τον σοβιετικό παράγοντα.
Η ευκαιρία ενός Ποταμιού, δυστυχώς για τις προοπτικές του βρισκόταν βαθιά χωμένη στο απίστευτο τουρλουμπούκι της περιόδου 2009-2012. Με το ΠΑΣΟΚ να καθαιρεί τον κάποτε παντοδύναμο αρχηγό του και να μπαίνουν στην κατάψυξη τα μισά στελέχη του, με τις αναμνήσεις της πρόσφατης διακυβέρνησης Καραμανλή και κυρίως, με το αντίπαλο δέος να συγκεντρώνεται στον Σαμαρά, ένας τύπος με ποδήλατο και χαλαρές πιέσεις που φαινόταν ακίνδυνες για το σύστημα, θα μπορούσε να απορροφήσει βιώσιμο ποσοστό ψήφων σε κάποια από τις δύο εκλογές του 2012.
Ο Θεοδωράκης δεν πίστεψε ποτέ πως είναι Μακμπέθ, προς τιμήν του, δεν σκέφτηκε τον Ληρ, σωστά, αλλά έχει εναν μελοδραματικό ορίζοντα, ωσάν σκιά του Άμλετ. Αλλά η ελληνική πολιτική σκηνή είναι γεμάτη από Πολώνιους και Φάλσταφ.
Με το Ποτάμι ζωντανό και περισσότερο δυναμικό από τον αρχηγό της έρμης της ΔΗΜΑΡ, η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο 2014 θα ήταν δεδομένη, και οι εκλογές θα ήταν υπόθεση του 2016. Επομένως, το μνημόνιο, παρά την λαϊκή δυσφορία και το βαρύ πολιτικό κόστος, θα είχε γίνει αποδεκτό, ο κόσμος θα στέναζε με μικρότερες συντάξεις και περισσότερες απολύσεις, αλλά σήμερα δεν θα υπήρχε Σύριζα να παραξενεύει το κοινό με τις κόκκινες γραμμές του. Φυσικά, το 2016, στις εκλογές, ο Σύριζα θα μάζευε πάνω από το 50% των ψήφων. Χειροπόδαρα κατευθυνομένων.
Τώρα, η όλη προσπάθεια έχει ένα άρωμα ετεροχρονισμού. Δεν μοιάζει προφανές, αλλά η εργαλειοθήκη του Ποταμιού πάσχει από τον γήινο Σταύρο, που δεν πολυνοιάζεται άν εκφράζεται συχνά με σολοικισμούς τύπου κατεπείγων διάταξη και παρόμοια.
Και αυτοί που μάζεψε ο Χατζηνικολάου να ρωτήσουν τον Αρχηγό, έμοιαζαν, τουλάχιστον οι τρεις, βαθέως καχύποπτοι που του έμοιαζαν στην εκφορά του λόγου: μπερδεμένοι.
Ο γιατρός που αισθανόταν χάλια επειδή ξενυχτούσε για χάρη μας, ο ερωτευμένος με την ανάπτυξη χαρακτήρας που του έκανε συστάσεις στον ενικό,ως έχων ικανότητες σκιώδους υπουργού, ο τελείως φιλοσοφημένος εκπαιδευτικός που είχε ετοιμάσει δυο διαλέξεις, μια θεωρητική και μια ακτιβιστική και τις εκφωνούσε ταυτόχρονα.
Αλλά αυτή είναι η εκλογική του βάση. Οι πιο προσεκτικοί υπέρ της ευρωπαϊκής σύγκλισης, περιμένουν υπομονετικά το φιδάκι τον Διαμαντή ή την Ζαμάγια με τα μάγια που θα αντικαταστήσουν τον Σαμαρά , ελπίζοντας ότι ο νέος θα ασκήσει αποτελεσματικά την Συριζοφαγία.
Δυστυχώς για τον Θεοδωράκη, ο Σύριζα δεν κωλώνει είτε με το κεραμεούν και φαύλον, είτε με τις ομάδες πίεσης που το παίζουν καπετάνιοι, και επιμένω στον Ρωμανιά και τον Μητρόπουλο που θυμίζουν όλο και περισσότεροι τους επιδραστικούς εργατοπατέρες του Εργατικού Κόμματος, εκείνους που ρήμαξε η Θάτσερ με το μικρό της δαχτυλάκι.
Το να επιμένει κάποιος στις αβλεψίες και στην βαρετή ρητορική του, επισημαίνοντας τη μία ή την άλλη παράλειψη, είναι δείγμα αυτοκαταστροφής.
Διότι δεν υπάρχει χωρισμός κατά μνημόνιο ή κατά την ερμηνεία της αριστεράς. Υπάρχει ένα σταθερό ρεύμα που το ακολουθούν, συνεπέστερα από το Ποτάμι, οι κυβερνητικοί: το 2009 είναι ο Πολικός Αστέρας της Κυβέρνησης. Ό,τι έγινε ως τότε, θεωρείται καλώς καμωμένο.
Στην ουσία, το 2009 και η μεταστροφή του Παπανδρέου, ήταν η καταστροφή της επιρροής των Συνδικάτων. Και ο Σύριζα δεν θα ξεχάσει ποτέ την δημοσκοπική του ευμάρεια του τέλους του 2007, που καταστράφηκε από το «καλώς τα παιδιά» του Αλαβάνου.
Αν κρατούσε εκείνες τις δυνάμεις, θα είχαμε εκλογές το 2011, η Νέα Δημοκρατία θα λουζόταν όλην την κρίση και η Αριστερά του Τσίπρα θα ήταν πάλι η κυβέρνηση του 2015, ενώ θα γλυτώναμε και τρεις εκλογικές αναμετρήσεις.
Πολύ φοβάμαι πως το Ποτάμι κινδυνεύει πολύ κατηγορώντας την επιστροφή στο 2009 ως ματαιοπονία και πισωγύρισμα. Αν ήθελε να επιβιώσει, έπρεπε να είναι πολύ πιό φιλικό προς τον Σύριζα, εξηγώντας πανελληνίως ότι θέλει συνεργασία με την κυβέρνηση, χωρίς προαπαιτούμενα. Θα του έδιναν δυό υφυπουργεία και θα κρινόταν εκ του αποτελέσματος. Θα υπήρχαν διαφορές απόψεων; ο Μανιός να δεις…
Οι Ανέλοι ,ακόμη κι αν γίνουν αύριο εκλογές, δεν θα κινδυνέψουν. Το Ποτάμι θα ζοριστεί. Η Ευρώπη δεν είναι της μόδας, ενώ τα λεφτά της είναι.
Διότι ποτέ δεν ήταν πρόβλημα να ξέρεις την αλήθεια, ή τουλάχιστον μια άλλη εκδοχή των γεγονότων. Η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη να αποδεχτεί διαφορετική Αφήγηση. Εκατό διαφορετικά και αλληλογρονθοκοπούμενα «πιστεύω» συνυπάρχουν και κανένα δεν εκμηδενίζεται.
Να τελειώνω με το τρίτο πράγμα που μου έμεινε από την συνέντευξη Θεοδωράκη στον Χατζηνικολάου.
Η γραφίδα του πρώτου δημοσιογράφου της αρχαιότητας, του Θουκυδίδη, δεν συνέβαλε μόνον στην δημιουργία τσιτάτων για τους παροδικούς μας ρήτορες. Είναι και η περιγραφή των πράξεων των Κορινθίων.
Εύποροι,ικανοί αποικιστές και έμποροι ολκής, με καλό στρατό, είχαν για τους Λακεδαιμονίους την ίδια πείσμονα προσήλωση με αυτήν που έχει ο Σταύρος με την Ευρώπη.
Πιστοί σύμμαχοι, βοήθησαν στον πόλεμο όσο κανένας, έπαθαν ζημιές και ταραχές, κι όμως όταν νίκησαν και ζήτησαν το ποθούμενο, να εξαφανιστεί από τον Χάρτη η Αθήνα, οι Λακεδαιμόνιοι απέρριψαν τη γνώμη των Κορινθίων.
Εκτοτε, αναδείχτηκαν σημαντικές δυνάμεις η Θήβα ( η Θήβα!) οι Αιτωλοί και οι Αχαιοί, ακόμη και η Θεσσαλία επί Ιάσονος. Όχι η Κόρινθος. Ποτέ η Κόρινθος. Απεναντίας, την έσβησε από τον χάρτη ο Μόμμιος.
