Πρωτομαγιάτικο φιλί, από εναλλά αφίσα.
thegreekcloud | 04.05.2015 | 05:13
Πάνος Θεοδωρίδης
Υπέροχη η ελπίδα. Φοβερή αίσθηση, να βλέπεις μια έξοδο εκεί που οι άλλοι βλέπουν γκρεμό ή ρέμα. Αντέχεις πολλά. Κρατάς και την ανάσα σου, μη και εξατμιστεί άσκοπα.
Φυσικά, δεν είσαι συνήθως τόσο βλάκας όσο δείχνει η στάση σου. Αλλά έχεις παίξει πόκα και έχεις μπλοφάρει, όσο είσαι ικανός να παγώνεις το βλέμμα την κρίσιμη στιγμή. Ξέρεις ότι οι αντιπρόσωποί σου έχουν επιχειρήματα που εκφράζουν σε σουαχίλι, επομένως οι «άλλοι» που καταλαβαίνουν μόνον ένα σανσκριτικό ιδιόλεκτο, είναι αδύνατο να συνεννοηθούν μαζί τους.
Θέλεις κολασμένα να πιστεύεις πως υπάρχει plan B, πως οι προθεσμίες που θέτουν ακαταπαύστως και παραβιάζονται συστηματικά, ακυρώνονται επειδή «οι άλλοι» είναι εχθροί και πως συνεννοούνται με μυριάδες Τσιριμώκους, επομένως είναι αθώοι παντός αίματος.
Όπου βλέπεις αμεριμνησία, την δικαιολογείς. Όπου ακμάζει η πολυφωνία, την ανέχεσαι. Είναι ο τρόπος τους, και ο τρόπος τους δεν ευδοκιμούσε στην πολιτική αγορά έως τον Ιανουάριο.
Άρα, αντί να τους βλέπεις ως αφελή όντα που τσακώνονται μεταξύ τους για το πάπλωμα, επινοείς την παραμυθητική αίσθηση πως είναι κατά βάθος σοφοί.
Κάθε πρωί που δεν καταθέτουν ένα δικό τους κείμενο συναντίληψης ή μουλαρώνουν σε μια κόκκινη μεθόριο, πεισματικά νομίζεις πως θα ξημερώσει η αυγή που θα σου δηλώσουν «πάει, ο εφιάλτης τέλειωσε. Ανοίγουν δρόμοι και γι΄άλλα δανεικά, «οι άλλοι» συμφώνησαν να ξεπληρώσουμε το ένα δέκατο από τα χρωστούμενα σε εκατόν τέσσερα χρόνια, άτοκα, και βουρκωμένοι μας ζήτησαν συγγνώμη για την ταλαιπωρία»
Και μετά, αυτό: ο υπουργός εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, διαδίδεται πως ευχήθηκε για την πρωτομαγιά, έτσι:
μέρα λουλουδιών και αγώνων, μυρωδιών και ελπίδων,
μέρα χορού και τραγουδιού στη διαδήλωση,
υψωμένων γροθιών και κρυφών ματιών αγάπης,
μέρα πανέμορφη φτιαγμένη από μάχες και έρωτες.
Μπορεί να έμαθες αργά τα ρέπος και τις ονειρώξεις για τον Ρώσικο παράγοντα, μπορεί να πιστεύεις, ακόμη και τώρα, τον μακάριο επί της επικρατείας υπουργό, ή να υφίστασαι ακόμη μιά μπαταριά βαρουφακισμούς, αλλά άπαξ και ο Κοτζιάς χρησιμοποιεί, όπως χρησιμοποιεί την γενική πληθυντικού, δεν σε πιάνει πλέον ύπνος.
Όχι δεν έχουν ψεγάδι η (ολόμαυρη) ράχη των Ψαρρών, η ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών, η Μαντόνα των επτά φεγγαριών, η ιέρεια των φιδιών και ο τράφος των αμπελιών.
Η μέρα μυρωδιών, είναι επιδημικό χαρακτηριστικό. Το «υψωμένων γροθιών και κρυφών ματιών αγάπης» είναι ομολογία ενοχής κακουργημάτων. Μαζικών, αναιτιολόγητων και φρικτών. Ο πλέχτης αυτού του πεζοτράγουδου είναι άρρυθμος, ματαιοπονών, άχαρος και χρειάζεται την αμέριστη φροντίδα μας.
Ο τσαχπίνης που γράφει «τραπεζακίων» είναι ένας ακίνδυνος ελαφρόμυαλος. Αυτός που δεν έχει καταλάβει άν κάτι παίζεται ή παίζετε ,είναι μέρος της συλλογικής μας ευθύνης.
Αλλά να σπαταλάς 27 λέξεις αντί να αρκεστείς σε δύο (εννοώ κάποια παραλλαγή του έρως-ήρως ) σημαίνει πως την κλώτσησες την βάτο,την χάιδεψες την καβαλίνα, την έκαψες τη Χάρλεϊ, την τρέμεις την Ονομαστική.
Τα υπόλοιπα, στην εντατική.
