Νέο σχόλιο στο άρθρο “κουίζ: ποιά είναι η χώρα;”
Συντάκτης: aris
Σχόλιο:
Ναι αγαπητέ κ Λεκατσά για τα περί Λιβύης και «περιχώρων» και οι Έλληνες ακόμα μέσω της εθνικής αποβλάκωσης ευκόλως επιτυγχανομένης από τα δωσίλογα ΜΜΕ κοιμούνται ύπνο βαθύ.
Ακόμα και τα πρόβατα λαγοκοιμούνται μέσα στο μαντρί, ενώ εμείς ροχαλίζουμε ανάμεσα στους «λύκους».
Αν είναι να καταδικαστούν κάποτε 10 πολιτικοί σα ξεπουλημένα τομάρια θα πρέπει να καταδικαστούν μαζί τους 1000 δημοσιογράφοι να σκάβουν εφ΄ όρου ζωής βγάζοντας πέτρα απά στη Μακρόνησο, να στρώσουν γέφυρα μέχρι το Λαύριο.
Και να πηγαίνουν εκεί όλα τα σχολειά Ελληνικά και ξένα για εκπαιδευτικές εκδρομές!
Είναι ο μόνος τρόπος κατά τη γνώμη μου για να αλλάξει κάποτε αυτός ο δύσμοιρος κόσμος.
Το χρήμα, ή ο πλούτος σωστότερα, από την ανεξέλικτη πλέον υπερεκμετάλλευση αυτού του πλανήτη είναι τεράστιος συγκεντρωμένος δυστυχώς σε πολύ λίγους.
Αυτό έχει σα συνέπεια να μπορούν να ελέγχουν τα πάντα. Το χρήμα δεν μαζεύεται πλέον από απληστία αλλά για να λείπει από τον φτωχό ώστε να μην έχει δυνατότητες και ελεύθερο χρόνο να σκεφτεί τίποτε πιο πέρα από την εύρεση του επιούσιου. Μα και αυτό το λίγο χρόνο που ίσως του περισσεύει του τον αφαιρούν βυθίζοντάς τον σε ειδήσεις πέραν της πραγματικότητας αφαιρώντας του ακόμα και το δικαίωμα χρήσης της απλής κοινής λογικής.
Αγωνιζόμαστε να κάμουμε τα παιδιά μας να σκέφτονται όσοι τουλάχιστον μπορούμε να αφιερώνουμε λίγο χρόνο.
Αρκετά δύσκολο έως ανέφικτο επίτευγμα και αυτό! Γκουγκλαρισμένα ρομποτικά προϊόντα θα βγούνε, κύτταρα μιας πλασματικής κοινωνίας χωρίς μέλλον αφού δεν γνωρίζουν ούτε καν να επικοινωνούν μεταξύ τους.
Από το σπίτι μου έχω οπτική επαφή με προαύλιο σχολείου.
Εκεί πριν λίγα χρόνια παίζαν τα παιδιά μου τις όπως και των γειτόνων ώρες ατέλειωτες.
Φέτος όπως έπινα το καφέ μου στη βεράντα μου ένα απόγευμα την βδομάδα μετά το Πάσχα λέω στη γυναίκα μου:
Ρε γυναίκα παιδιά να παίζουνε στο σχολειό έχεις δει αυτές τις μέρες που αργούν τα σχολειά? Σκέφτεται λίγο και μου λέει έχεις δίκιο δεν έχω δει ούτε ένα!
Μετά κάνουμε σεμινάρια για τη σχολική βία και ό,τι μακακία μπορεί να σκεφτεί κανείς. Ακολουθούμε χωρίς συναίσθηση ένα σύστημα που δημιουργεί μαμμόθρεφτα, ανθρώπους που επικοινωνούν μεταξύ τους με ένα ακουστικό στο αυτί, ένα λάπτοπ στα μπούτια και με το απαραίτητο σκυλάκι φυσικά πάρα δίπλα να κάνει τσουλήθρα στο παρκέ προσπαθώντας να τρέξει.
Μα η ζωή δεν είναι παρκέ, είναι γεμάτη πέτρες και αγκωνάρια και θέλει «κότσια», πραγματικές γνώσεις και εμπειρίες μαζί με τα λαπιτόπια.
Αν δεν έχεις παλέψει με το κύμα δεν γνωρίζεις τι σημαίνει φουρτουνιασμένη θάλασσα όσα βίντεο και να σου δείξουν στην οθόνη.
Τα αποτελέσματα ήδη τα λουζόμαστε όσο και γραφικό (σήγουρα) με λένε κάποιοι.
Απλό παράδειγμα: Τα παιδιά των νέων ζευγαριών ποιος τα μεγαλώνει?
Μήπως οι μανάδες τους και οι πατεράδες τους??? Χα χα χα.
Την επόμενη γενιά ποιος θα τη μεγαλώσει???
Μα το «σύστημα» φυσικά με ότι αυτό συνεπάγεται…
Εύχομαι το επόμενο σοκ για να ξυπνήσει ο κόσμος να μην είναι πάλι ένας πόλεμος απαραίτητος δυστυχώς για την συνέχεια της παγκόσμιας οικονομικής αφαίμαξης.
Χορτάσαμε δεν νομίζετε???
Χουά χα χα χα χα χα χα χα χα.
