Sraosha | 12.05.2015 | 00:54
Τελευταία έχει πέσει γκαντήφλα κι ενδοσκόπα βαθειά κι απροσμέτρητη σχετικά με τον θάνατο των μπλογκ και ούτω καθεξής. Πάνε κι αυτά, λεει, τα έφαγε το φέισμπουκ. Πράγματι, τα μπλογκ σβήνουν εδώ και καιρό, ενώ οι μπλογκάδες στρέφονται αλλού, ενδεχομένως εκεί όπου εξαρχής ήθελαν να πάνε: στον τύπο, στο λακριντί του τουίτερ και του φέισμπουκ, στο χαρτί και τη δόξα του.
Βέβαια, δεν υπάρχουνε “bloggers” στα ελληνικά, όσο κι αν μερικοί μεγαλοπιαστήκαμε: “blogger” είναι η Αριάνα Χάφινγκτον. Ούτε καν ο Old Boy, ο αρχετυπικός μπλογκάς, δεν είναι “blogger”, αφού δεν τον έβαλε το μέσο να γράφει. Ίσα ίσα, νομίζω ότι και στήλη στον Φίλαθλο να είχε, έτσι θα έγραφε και αυτά που γράφει θα έγραφε. Οι μπλογκάδες στα ελληνικά είναι “απλώς” γραφιάδες, με μικρό κοινό (μικρότερο από όσο θέλουμε να πιστεύουμε).
Προσωπικά με ενοχλεί ότι το τέναγος που λέγεται facebook ρουφάει και καταπίνει ό,τι κι αν αφήνεις εκεί. Στα μπλογκ τουλάχιστον έχεις ένα σώμα κειμένων που μπορείς να ψάξεις, στα οποία επιστρέφεις και τα οποία αρχειοθετούνται αυτομάτως. Ναι, ξέρω ότι οι βιβλιοθήκες καίγονται, οι σέρβερ κλείνουν και ο τυφλός γέρος έφαγε το ‘Περί Κωμωδίας’ του Αριστοτέλη σελίδα-σελίδα, αλλά επιλέγω να επιδιώξω και να μπορώ να επιστρέφω στα παλιότερα κείμενά μου (όταν και αν μπορώ), λινκάροντάς τα (πράγμα που τσαντίζει πολλούς).
Επιπλέον, το facebook μού επιτρέπει να γράφω αβασάνιστα κι αβάδιστα, να αφήνω διάφορες κλανιές νοήματος, να πετάω αποσπασματικές ξυπνάδες, οι οποίες θα λησμονηθούν, δικαίως, ενδεχομένως. Το facebook είναι το πεδίο του επιγραμματισμού, εκεί όπου οι ατάκες φτιάχνουνε περσόνες και η γραφή ως βάσανος ηττάται. Απεναντίας, οι αναρτήσεις μου είναι δουλειά που έβγαλα με (την όποια) μέθοδο και με κόπο, καταβάλλοντας από το υστέρημα του χρόνου μου, πολλές φορές μέσα στη μαύρη νύχτα. Οι αναρτήσεις μου διορθώθηκαν ξανά και ξανά. Καταγράφουνε δέκα χρόνια από τη ζωή μου λοξά και ανεπαίσθητα, μιλάνε για το πώς βλέπω τον κόσμο και πώς εκάστοτε βλέπω τον εαυτό μου. Επίσης, περιέχουν κάποιες αφόρητες μαλακίες που δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ξεχάσει. Να μπορείς να επιστρέφεις στις μαλακίες που έχεις γράψει είναι σημαντικό, αφού έτσι δυσκολεύεσαι να παραδοθείς στο αδιάκοπο αυτοσυγχαρίκι και την απαράθραυστη αίσθηση συνέπειας, κορρεκτίλας και γνησιότητας που μας αφήνει να καλλιεργούμε η γοργή λήθη του φέισμπουκ και η αδιάκοπη βοή του τουίτερ.
