πίσω από τις ανησυχίες για την ασφάλεια και τις υποδομές κρύβεται ένας παλιός φόβος: ο φόβος για τον φτωχό και σκουρόχρωμο ξένο
Το Πίντινγκτον είναι ένα μικρό αγγλικό χωριό 358 κατοίκων. Η βρετανική κυβέρνηση σχεδιάζει να στεγάσει έως 1.250 άνδρες αιτούντες άσυλο σε μια παλιά στρατιωτική εγκατάσταση, περίπου 800 μέτρα από το χωριό.
Οι κάτοικοι αντέδρασαν και οργάνωσαν ένα συμβολικό δημοψήφισμα. Με 285 ψήφους υπέρ και 26 κατά, αποφάσισαν να «αποσχιστούν» από το Ηνωμένο Βασίλειο και να ανακηρύξουν το χωριό τους «Πριγκιπάτο του Πίντινγκτον».
Ωραίο τέχνασμα για να τραβήξουν τα φώτα της δημοσιότητας. Πίσω όμως από την εύθυμη εικόνα του «πριγκιπάτου» κρύβεται μια πολύ σκληρότερη αλήθεια.
Οι κάτοικοι μιλούν για ασφάλεια, ελλιπείς υποδομές, πίεση στις υπηρεσίες και πιθανή πτώση της αξίας των σπιτιών τους. Μιλούν για τον φόβο των γυναικών και των παιδιών, χωρίς να παρουσιάζουν κανένα στοιχείο ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι εγκληματίες ή επικίνδυνοι.
Τους καταδικάζουν πριν ακόμη φτάσουν.
Αν στη συγκεκριμένη έκταση εγκαθίσταντο 1.250 λευκοί Βρετανοί στρατιώτες, θα ψήφιζαν άραγε οι κάτοικοι την ανεξαρτησία τους; Αν κατέφθαναν 1.250 εύποροι επενδυτές για να αγοράσουν σπίτια και να ανεβάσουν τις τιμές των ακινήτων, θα φοβούνταν για τις γυναίκες και τα παιδιά τους;
Ή θα τους υποδέχονταν με σημαίες, μουσικές και γεμάτες παμπ;
Η στρατιωτική πειθαρχία αποτελεί ασφαλώς μια διαφορά. Όμως δεν εξηγεί όλη αυτή την υστερία. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι η δομή θα είναι σε μεγάλο βαθμό αυτάρκης, ώστε να περιοριστεί η επιβάρυνση της περιοχής. Οι αναγκαίες υποδομές μπορούν να κατασκευαστούν. Εκείνο που δυσκολότερα κατασκευάζεται είναι η αποδοχή του διαφορετικού.
Δεν τους ενοχλεί μόνο ο αριθμός. Τους ενοχλεί ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι.
Φτωχοί, ξένοι, πολλοί από αραβικές, ασιατικές ή αφρικανικές χώρες. Άνθρωποι χωρίς περιουσία, χωρίς κοινωνική δύναμη και χωρίς φωνή. Εύκολοι στόχοι για να φορτωθούν επάνω τους όλοι οι φόβοι μιας κοινωνίας.
Η Αγγλία, όμως, δεν είναι κάποια καθαρή και ανέγγιχτη φυλή. Είναι δημιούργημα μετακινήσεων, εισβολών και αναμείξεων αιώνων: Ρωμαίοι, Άγγλοι, Σάξονες, Βίκινγκς, Νορμανδοί και αργότερα άνθρωποι από τις αποικίες της βρετανικής αυτοκρατορίας.
Οι Βίκινγκς δεν έφτασαν με αιτήσεις ασύλου. Ήρθαν με πλοία και όπλα, λεηλάτησαν, σκότωσαν, κατέλαβαν μεγάλες περιοχές και δημιούργησαν δικά τους βασίλεια. Σήμερα αποτελούν μέρος της ένδοξης αγγλικής ιστορίας. Ίσως επειδή βρίσκονται μακριά στον χρόνο. Ίσως και επειδή στη συλλογική εικόνα ήταν λευκοί και ξανθοί.
Η ίδια η σύγχρονη Βρετανία χτίστηκε και με ανθρώπους από την Ινδία, το Πακιστάν, την Καραϊβική και την Αφρική — από χώρες τις οποίες κάποτε κατέκτησε και εκμεταλλεύτηκε η αυτοκρατορία της. Στην απογραφή του 2021, ένας στους έξι κατοίκους της Αγγλίας και της Ουαλίας είχε γεννηθεί εκτός Ηνωμένου Βασιλείου.
Αυτοί οι άνθρωποι εργάστηκαν στα εργοστάσια, στα νοσοκομεία, στις μεταφορές και στις υπηρεσίες. Όταν η Βρετανία χρειαζόταν τα χέρια τους, ήταν χρήσιμοι. Όταν ζητούν ασφάλεια και στέγη, γίνονται απειλή.
Οι κάτοικοι του Πίντινγκτον λένε ότι φοβούνται μήπως αλλάξει η ζωή τους. Κάποιοι ανησυχούν ακόμη και για την αξία της περιουσίας τους. Να λοιπόν η μεγάλη ταξική αλήθεια: η αξία του σπιτιού τους μετρά περισσότερο από την αξία ενός ανθρώπου που δεν έχει σπίτι.
Μήπως τελικά δεν τους τρομάζει τόσο η ύδρευση, η αποχέτευση και ο δρόμος; Μήπως τους τσούζει περισσότερο η σκέψη ότι αύριο μπορεί να καθίσουν στην ίδια παμπ και να πιουν την ίδια μπίρα δίπλα σε έναν Άραβα, έναν Αφγανό ή έναν Αφρικανό;
Κανένας μικρός τόπος δεν πρέπει να σηκώσει μόνος του ένα τόσο μεγάλο βάρος. Η κυβέρνηση οφείλει να σχεδιάζει με μέτρο, υποδομές και ουσιαστική διαβούλευση. Αυτό είναι δίκαιο αίτημα.
Άλλο όμως η αντίθεση σε μια μεγάλη δομή και άλλο η συλλογική καταδίκη 1.250 ανθρώπων ως επικίνδυνων πριν ακόμη τους γνωρίσεις.
Εκεί τελειώνει η εύλογη ανησυχία και αρχίζει ο ρατσισμός.
Η βρετανική κυβέρνηση μεταφέρει ανθρώπους σαν ανεπιθύμητο φορτίο, τους απομονώνει σε παλιά στρατόπεδα και αφήνει κατοίκους και πρόσφυγες να κοιτάζονται σαν εχθροί. Οι μεν υπερασπίζονται την ησυχία και τις περιουσίες τους. Οι δε προσπαθούν να περισώσουν τη ζωή τους.
Και ανάμεσά τους στέκεται μια εξουσία που δημιούργησε το πρόβλημα, αλλά αφήνει τον φτωχό να πολεμά τον φτωχότερο.
— δδμανιάς
πηγές: Associated Press – η συμβολική απόσχιση του Πίντινγκτον · ONS – απογραφή και μετανάστευση στην Αγγλία και την Ουαλία · English Heritage – η ιστορία των Βίκινγκς στην Αγγλία
«Κι αν ο τόπος είναι μικρός, ο φόβος μπορεί να γίνει απέραντος. Η “Πρέβεζα” θυμίζει την ασφυξία μιας κοινωνίας που κλείνει τις πόρτες της στον ξένο και, χωρίς να το καταλαβαίνει, φυλακίζει μέσα της και τον ίδιο της τον εαυτό.» δδμανιάς
