Posted on August 20, 2015 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Το καθορισμένο της ευτυχίας,
του καλοκαιριού το μοιραίο σε πιάνει,
σαν το σαπούνι στη σκάφη σε αποσυντέθει,
με την τριβή,
αυτήν την κάψα της ατμόσφαιρας και το μύθευμα των παιδικών αναμνήσεων να αναποδογυρίζει τις ηλικίες που είσαι.
Το καλοκαίρι δεν είναι μια απλή εποχή.
Το φθινόπωρο είναι η προσδοκία για κάτι που δε ξεκαθάρισε έως εκείνη τη στιγμή. Αδιόρατα, το σχημάτιζεις σαν ένα κουκούλι από λάσπη με μικρές μυελώδεις, καθησυχαστικές πτυχές στα πλευρά του.
Δεν είναι ο χειμώνας με τα βαριά ρούχα και τα κλειστά παράθυρα και την περιφρόνηση του σώματος του ίδιου για ιδρώτα απτό.
Όταν πια έρχεται η άνοιξη, μαθαίνεις πως αυτός ο σκουλικοφαγωμένος αυθορμητισμός που σε εμπαίζει κάτω από μάλλινα πουλόβερ και τις κρύες ανάσες της βροχής, είναι πια το habeas corpus σου για τη χειραφέτηση του δέρματος, του μυαλού και τη βοσκή τους.
Μόνοι οι δειλοί δεν βλέπουν το οφθαλμοφανές της σχεδόν σπαρακτικής εποχής για τη ψαύση των δυο δακτύλων, των αιωρούμενων του Θεού και του ανθρώπου ως σύμβολο της αιωνιότητας.
Το καλοκαίρι μνημονεύεις,
αναφέρεσαι,
ξεσκαρτάρεις τις χειραγωγημένες σου επιθυμίες.
Θυμάσαι αυτόν που ερωτεύτηκες. (Αυτός που είναι μακριά και τα ναύλα είναι πια πολύ ακριβά για να επιστρέψει. Σε πιάνει μια αδυσώπητη μονομανία για τα γράμματά του, το ξεροτηγανισμένα χείλη του, τα διάφανα δόντια και τον λεκέ στο κέντρο του ζαρωμένου πηγουνιού του.)
Όλα αυτά είναι φωταγωγημένα από αυτόν τον ήλιο,
τον καθόλου φιλότιμο της άνοιξης,
τον καθόλου ολιγόκαρδο του χειμώνα,
τον εθισμένο ναρκομανή του φθινοπώρου.
Σαν τον αιώνιο σύζυγο του Ντοστογιέφκι, που φέρει τον τίτλο, αλλά πρωταγωνιστεί ο εραστής. Είναι, λοιπόν, ο εραστής και όχι ο ήλιος που σε θεραπεύει.
Και μέσα σε αυτήν την τυφλή ευτυχία, δεν αναρωτιέσαι· μα είσαι σίγουρος πως αυτός ο άνθρωπος που η έλλειψή του σε καθορίζει και είναι το μεδούλι του αυγού είναι η πραγματική αιτία της ζωής.
Στη μελαγχολία, στη νοσταλγία, στην κατάπτωση, θα σκεφτείς εκείνο το ταξίδι με τον πρώην σου, τα ανέκδοτα του παιδικού σου φίλου, τις ρώγες των φρεσκοπλυμένων σταφυλιών που μοιράστηκες με τον αδερφό σου. Θα αισθανθείς μια ευκαιριακή ανάταση. Μα όλες αυτές οι στιγμές σκηνοθετήθηκαν επιμελώς για την κάποια ευχαρίστηση.
Εγκιβωτισμένες αφηγήσεις για το βασικό του έρωτος, του ενός.
Οι άλλοι κομπάρσοι με τα ψήγματα ευτυχίας, αναγκαία για την διαύγεια που σε περιμένει στην αμοιβαιότητα των αισθημάτων.
Το βασικό του έρωτος, δηλαδή.
Related
In “σύννεφα”
In “#all_that_jazz”
In “Άτιτλες στιγμές”
