Posted on September 18, 2015 by verajfrantzh
Γράφεια η Βέρα Ι.Φραντζή
Έζησα την ιστορία του Φύσσα μέσα στα πόδια μου, μέσα στη γειτονιά μου.
Εκείνο το βράδυ είχα γυρίσει κουρασμένη από τη δουλειά και είχα ξαπλώσει στο σαλόνι με ανοιχτό το παράθυρο. Είχε ζέστη, όπως χθες, όπως σήμερα το βράδυ. Ακούστηκαν ποδοβολητά και φωνές αντρικές από τη λεωφόρο.
“Πάλι δε θα μας αφήσουν να κοιμηθούμε απόψε οι ολυμπιακοί. Θα’ έχει κανέναν αγώνα!”… Οι φωνές έστριψαν στα φανάρια της Τσαλδάρη, αυτή που τώρα μετονομάστηκε σε Φύσσα. Μέχρι να ξεμακρύνουν εντελώς τα πόδια που έτρεχαν, ανήσυχος θόρυβος παντού προμελετούσε το φονικό, το ύφαινε.
Οι φωνές που τις ξεκαθάρισα την επόμενη μέρα στο μυαλό μου, ήταν εκφοβιστικές κάποιες, τραμπούκων. Άλλες υποδόριες αναρώτησης και φόβου. Όλες μαζί, ο θόρυβος, ο πόλεμος που σας είπα.
Ξυπνήσαμε την επόμενη μέρα και όλοι έλεγαν για αυτό στους δρόμους. Μαζεύτηκε κόσμος στη Φύσσα. Παιδιά από τη Νίκαια, τα Ταμπούρια, την Αμφιάλη. Κυρίως παιδιά, που άκουν χιπ-χοπ, που συχνάζουν στη Μέμου, που φοράνε φαρδιά παντελόνια και στραβά τα καπέλα τους. Όσο διαδιδόταν το νέο, και άλλος κόσμος και κάμερες και όλοι είχαμε μείνει άφωνοι με το βιασμό της ελευθεροστομίας, το φασισμό της πράξης, την εγκληματική ενέργεια από την πλύση εγκεφάλου, το μίσος από φαινομενικά ξεθωρισμένες ιδεολογίες κατασπάραξης των λαών, το τέρας που κρύβεται μέσα σε ανθρώπους και έχει πλοκάμια, φλυαρία και πρόσωπο πολιτικό. Σιγοψιθυρίζαμε. Δε ξέραμε. Τι έγινε; Έγινε;
Μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, μια ευθεία στο κενό… παίρνουμε στα χέρια μας το νόμο. Γινόμαστε μαστροποί της μισαλλοδοξίας. Ντρεπόμαστε για το δέρμα των άλλων, τη θρησκεία τους, τη γλώσσα τους. Σταματήσαμε να αγαπάμε, να συμπονούμε για ένα χωράφι που λέγεται ελληνική γη. Θέλουμε μόνοι μας να μείνουμε. Θέλουμε νάϊλον στον θόλο, ωτοασπίδες στα αυτιά μας. Είμαστε ένα μποστάνι με ξεραμένα πεπόνια, κούφια χωρίς σπόρια. Το χώμα μας μη μας το πατάτε, το χώμα μας.
Και να που τώρα λενε πως φταίει το κόμμα της ΧΑ. Και εκείνοι λένε όχι. Και όλοι το έχουμε τούμπανο και εκείνοι κρυφό καμάρι. Και οι ψηφοφόροι της ΧΑ ξέρουν, αλλά θέλουν νομικά να δικαιωθούν πως δε φταίνε. Αλλά το δήλωσαν, φταίνε. Και τώρα;
Φταίνε, λοιπόν.
Φταίω και εγώ.
Εγώ που δε βγήκα στο μπαλκόνι να δω τι γίνεται, να φωνάξω την αστυνομία.
Και οι γείτονες το ίδιο (δεν) έκαναν.
Και δεν αλλάζει τίποτα.
Και ποιός φταίει, αφού όχι εμείς.
#δεν_ξεχνώ
