αδέσποτος σκύλος | 19/σεπ /2015
Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος
σκορβούτο
Όταν η ποίηση αρχίζει και εξατμίζεται μένει μόνο το κατακάθι μιας καινούργιας γραφειοκρατίας. Ασεξουαλικές αλλά παθιασμένες αναγνώσεις. Υπέροχα κριτικά σημειώματα για το πως μπορείς να μυρίσεις τα γεμιστά που ψήνονται στο φούρνο του τρίτου στίχου. Αναλύσεις και παράλληλα κείμενα, αλλά κυρίως το κρακ της λογοτεχνικής κοκαΐνης, πασπαλισμένο με συναίσθημα και ρομαντικό ίστρο. Το ανώτατο δικαστήριο των λογοτεχνών δε μπορεί να συγχωρήσει τη δράση. Του ποιητή δεν πρέπει να του σηκώνεται και της ποιήτριας δεν πρέπει να της τρέχουν τα υγρά μέσα στο ποίημα. Συμμαζέψτε τις εκκρίσεις σας, ουρλιάζει ο κύριος Περιοδικόπουλος των περιοδικών, που τα έχει καλά με την κυβέρνηση και το θεό. Και ευτυχισμένος δουλεύει στο γραφειάκι του και σαπίζει σ’ αυτή τη φάμπρικα κατασκευής καταραμένων της μιας σεζόν, όπου κάθε ευτυχία απουσιάζει και κάθε ψώνιο ακονίζει τη δίψα του για χαζοχαρούμενη αυτοκαταστροφή. Κυρίες και κύριοι όση αιθυλική αλκοόλη και να ψεκάσετε το συκώτι σας, όση νικοτίνη και να μπουκώσετε τους αεραγωγούς και τις φλέβες που οδηγούν στον εγκέφαλο, δεν πρόκειται να γράψετε ποίημα της προκοπής. Διότι για να γράψετε χρειάζεται να είστε καθαροί και αμόλυντοι σαν αχρησιμοποίητη σερβιέτα. Σαν έτοιμοι από καιρό να απορροφήσετε τα έμμηνα ενός ολόκληρου κόσμου που πάλλεται και σπαρταρά. Που δεν διεκδικεί βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου τσαχπίνη και δαφνόφυλλα, αλλά ηδονούλα για να βγάλει τη στιγμή. Άσεμνος με τους σεμνούς και λάγνος. Ακαταπαύστως εν στύσει.
