αδέσποτος σκύλος | 16/11/2015
Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος
Η σάρκα είναι εδώ, παρούσα, χωρίς λόγια. Εν αρχή είναι η σάρκα και μόνο η σάρκα. Κανένας δύστροπος συγγραφέας δεν ερεύνησε αυτό το ιδιάζων σημείο. Ούτε καν ο Φώκνερ που ονειρευόταν να γίνει πατρόνος μπορντέλου. Ούτε ο Τρούμαν Καπότε που γνώριζε μερικές σκηνοθεσίες από άκρως πιπεράτες συνταγές γαρνιρίσματος αιδοίων. Η σάρκα είναι η άρνηση της ομιλίας. Όταν βρεθούμε γυμνοί αφήνουμε τις σάρκες μας να μιλήσουν. Η γύμνια δεν έχει ανάγκη τις φλυαρίες. Κι όλο αυτό το ακατάσχετο πορνογραφικό μεγαλείο της σάρκας καταργεί τη βιομηχανία και την πολιτική. Την άκρατη δίψα για μεγαλεία και δύναμη. Καταργεί την ερμηνεία των ονείρων και τη ματωμένη φιλοπαιγμοσύνη της θεωρίας της σχετικότητας. Καταργεί τη σβάστικα και τους αγίους που θεραπεύουν τις ιώσεις. Η σάρκα πολεμήθηκε από όλες τις θρησκείες και όλα τα καθεστώτα. Πετσοκομμένες κλειτορίδες και περιτετμημένες τσουτσούνες. Τρόπαια των μουλάδων και των ανθρωποβοσκών. Διαφήμιση που πουλάει εθισμό και κινηματογράφος που μας προτείνει βία. Βία επί ανθρώπινων σωμάτων, που μας βυθίζει συχνά σε τέτοια μαλάκυνση απ’ την οποία καμιά ανάλυση δεν μπορεί να μας βγάλει. Η βία είναι το αντίπαλο δέος της σάρκας. Γι’ αυτό η σάρκα είναι άσεμνη. Γιατί δεν μπορεί να δεχτεί τη βία. Έναν ολόκληρο βίαιο κόσμο που ξεσπά επάνω της. Όταν κάνουν τη σάρκα μας τροφή για τα κανόνια και τα περίστροφα εμείς κάνουμε τη σάρκα μας πιο λυσσασμένη και πιο ερωτική. Εμείς στη θέση των πυραύλων βάζουμε τους πούτσους μας και πασαλείβουμε τα ποιήματά μας με υγρά. Απέναντι στα άρρωστα από επιληπτική αλληγορία σιδερωμένα ποιήματα της δημιουργικής γραφής εμείς βάζουμε τα ποιήματα της δημιουργικής καύλας. Σήμερα που έχουμε πόλεμο, σήμερα που μας τρυπάνε τη σάρκα μέχρι το κόκαλο και μας καίνε ζωντανούς στις καπιταλιστικές νεκροπόλεις η τέχνη δεν μπορεί να είναι αγνή. Μακριά απ’ τη συνήθεια που με σπουδή μας επιβάλει η Κυριαρχία, εξυφαίνοντας ανεπαίσθητες δολιότητες, προστατεύουμε τη σάρκα μας και την καρδιά μας απ’ τις κάθε λογής φθηνές ψευδαισθήσεις αθανασίας. Δεν γινόμαστε μούμιες και παραγεμισμένα σακιά και δεν αφήνουμε τη σάρκα μας να γίνει μνήμα χορταριασμένο πέφτοντας σε ατημελησία οικτρή.
