dec/10th/2015 / 5:18 am |camerartstudio
Τα όρια της ομορφιάς
Κανείς που έχει ζήσει σ’αυτή τη ζωή δεν φεύγει ανυποψίαστος από το μερτικό δυστυχίας που δίκαια τού αναλογεί. Οι φαινομενικά ευτυχισμένοι το κρύβουν – συνειδητά ή ασυνείδητα – καλά στη πονεμένη τους καρδούλα και ξέρουν πολύ καλά το τίμημα που πληρώνουν μέσα στη σιωπή και τη διακριτικότητα της. Όλο αυτό συμβαίνει γιατί η Φύση, που είναι ο μόνος αληθινός Θεός, ξέρει και κατανέμει τα στοιχεία που μας απαρτίζουν σαν προσωπικότητες ακριβοδίκαια και το επισφραγίζει όλο αυτό με την πανηγυρική επίστεψη του θανάτου για όλους αδιακρίτως, όποιοι και αν είναι αυτοί.
Είναι τόσο ακριβοδίκαιη στη κατανομή της ώστε καταφέρνει ακόμη και τον πλούτο να τον κάνει βαρίδι για όσους τον έχουν-το ξέρουν δεν το ξέρουν, το συνειδητοποιούν ή όχι, αδιάφορο. Αλλά και σε όσους χαρίζει την ομορφιά, με τον ανελέητο χρόνο, τούς τη παίρνει πίσω, αφαιμάζοντας την, σταγόνα τη σταγόνα και αφήνει μόνο το απορημένο βλέμμα της πρώην όμορφης μπρος στον μαραζωμένο της καθρέπτη.
Είναι όμως πολύ ιδιαίτερα σκληρή η Φύση απέναντι στην Ομορφιά, ως μη όφειλε κιόλας. Όχι μόνο την ξεδοντιάζει με το χρόνο αλλά και τής επιδικάζει μιάν επιπλέον αιώνια καταδίκη: να μη μπορεί να παράξει η ίδια τέχνη ομορφότερη από την ομορφιά της. Το σκεπτικό της; Είναι ήδη αρκετό ότι εμπνέει τη Τέχνη. Θάταν σκανδαλιστικά προνομιακό και να την παράγει η ίδια.
Related:
