Posted on December 9, 2015 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Σε λούζει
Σε χτενίζει
και είστε εσείς
και ζείτε εσείς
μαζί είστε εσείς
Στο «Io sono l’amore», μια ταινία που ο σκηνοθέτης μαθητεύει στο φως και στο σκοτάδι και πως αυτό τρώει τα κρεατένια σώματα των ερωτευμένων και τα πρόσωπα με τα ρουφηγμένα μάγουλα των απελπισμένων, υμνείται ο ερωτισμός χωρίς φτιασίδια, χωρίς κινηματογραφικές αγκαλιές σε σκαλοπάτια και βλέμματα βαθιά και ατέλειωτα, ανύπαρκτα.
Κανονικοί άνθρωποι οι ήρωες, λιγομίλητοι και ντροπαλοί και χρόνοι που περνάνε ενδιάμεσά τους ανενόχλητοι… όπως δηλαδή κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι και ας είναι ερωτευμένοι. Αφήνουν τις ώρες, τους μήνες και δυστυχώς τα χρόνια να τους διαπεράσουν, μήπως και γίνει έωλος ο έρωτας και το πάθος ξεθωριάζει. Και είναι τόσο μεγάλη παγίδα η ζωή, που μερικές φορές το καταφέρνει…
Οι ερωτευμένοι του «Io sono l’amore» γλύφονται από τον σκηνοθέτη και ο έρωτας τους στρογγυλεύεται, μαλακώνει και ηρεμεί μετά από καθε επόμενη σκηνή. Γίνεται αγάπη.
Και είναι μια σκηνή, εκείνη να την πλένει εκείνος, έπειτα απο το θάνατο του παιδιού της, να τη λούζει, να της κόβει τα μαλλιά… και είναι μια σκηνή που οι συνουσίες του κόσμου μένουν στείρες μπροστά της, μετουσιώνονται σε αυνανισμούς, παραμορφώνονται σε νόμους.
Την πλένει, την λούζει…
Η πιο βαθειά ερωτική πράξη ανάμεσα σε δυο συντρόφους. Πράξη ανελέητης φροντίδας που υπαγορεύει την συνέχεια των άκρων, τους κρίκους των ψυχών και τα χαλκαδάκια τα περασμένα στα ρουθούνια. Πάνω από ηλικίες, από υγεία και καταστολή, από συστολές και ανώφελους φράχτες. Ένας δεσμός όπως αυτός της μάνας με το βρέφος. Κάτι μεγαλειώδες που ξεπερνά τον εγωκεντρισμό. Ο άνθρωπος στο λουτρό, μουσκεμένος να παραδίνεται στα χέρια-σμίλη του συντρόφου, με τα σκέλια του στην απόλυτη ευχέρεια του άλλου. Ο ερωτευμένος-αντικείμενο στο νάμα της ζωής, στο κέντρο ένος καραβανιού της ηδονής… στο ξεκίνημά του. Μια στάση ζωής, αυτή της απόλυτης καθαριότητας των κυττάρων στα πέρατα του κόσμου, διάπλατα ανοιχτά από την εκκοσμίκευση στην θρησκεία του αντίκειμενου του πόθου σου.
Και τρίβουν λίθιο πάνω από εφήβαιά τους
αχνίζουν με τη λευκή του σκόνη το τρίχωμα
στάλες ιδρώτα – οιστρηλάτες της ηδονής
και γίνονται ζώα μακριά ο ένας από τον άλλον
ζώα
που ζουν χωρίς ημερολόγιο
για να ξεχνούν τις μέρες που ο ένας δε βρισκόταν στην αγκαλιά του άλλου
και ο έρωτάς τους ήταν παράνομος.
Related:
