Sraosha | 12.01.2016 | 13:25
Η ημέρα, Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016, ήταν εργάσιμη. Άνοιξα το πρωί στις 8:30 το κινητό και πάνω πάνω είδα το σοσιαλμηντιακό αγγελτήριο θανάτου του Μπόουι. Βεβαιώθηκα ότι προερχόταν από τον επίσημο λογαριασμό του αλλά θεώρησα ότι πρόκειται για κάποιο τρικ που αποσκοπούσε με την προώθηση του Lazarus.
Όταν ξανακοίταξα το facebook, βούιζαν οι τοίχοι και δεν υπήρχε αμφιβολία. Ανέβασα το Low στις 10:23 για τελετουργικούς αλλά και παιδαγωγικούς λόγους.
(Στις 11:03 είπα να ξεμπερδεύω με τα minima:
Είδα κάποια οκέι μυαλά της γενιάς μου να γίνονται νεοδημοκράτες, κράζοντας Κούλη-Κούλη. #sorry_ginsberg)
Ακολούθησαν αναδημοσιεύσεις των μηνυμάτων του Ίγκυ Ποπ και των Pet Shop Boys. Μετά, σχεδόν αναπόφευκτα, είδα δύο χρήστες του μέσου κοινωνικής δικτύωσης, που πήγανε κόντρα στο ρεύμα, τον “φεϊσμπουκικό κονφορμισμό” και τον μιμητισμό, να αποκαλούν τον θανόντα διάφορα άκυρα, πάντοτε από μια ψευδοαντορνοϊκή και ζαβομαρξιστική σκοπιά. Διότι, όπως σχολίασε και ο ντράμερ των ANFO Γιώργος Χλωρός σήμερα:
“Δυστυχώς η σταλινική κληρονομιά του Δανίκα και των διάφορων Τσακνο-Σουσλώφ τσέπης των 80ς έχει ποτίσει με το “προλετ-κουλτουρ” δηλητήριο της όλους τους χώρους. Πορδέτ-κουλτούρ καλύτερα…”
Στον ένα από αυτούς τους δύο χρήστες απένειμα το αυτοσχέδιο βραβείο αβελτηρίας “το Χρυσό Τσουμπλέκι”, ο άλλος ορίστηκε επιλαχών.
3:30 μμ, συνοψίζω:
Οι δύο νταβάδες της νεοελληνικής σκέψης: ο γυμνασιάρχης, που κατηχεί κι εξουσιάζει, και ο παλαιοκνίτης, που καταπνίγει ό,τι νέο κι αλλόκοτο.
6:16, υπενθυμίζω:
Τέλος, όσο πιο πελώριος είσαι, τόσο λιγότερο παίρνεις την εαυτάρα σου στα σοβαρά. Δείτε να μαθαίνετε.
6:29μμ, εικάζω:
Αν υπήρχε fb όταν πέθανε ο Μπετόβεν: πολιτικά ανερμάτιστος, ξοφλημένο κουφάλογο, αλκοολικός μισάνθρωπος.
Η (σοσιαλμηντιακή) μέρα τελειώνει.
Σήμερα στις 11:26, χωρίς να έχω υπόψη ακόμα μια τρομοκρατική επίθεση που δεν θα συγκινήσει τα διαδικτυακά πλήθη γιατί δεν είναι μέρος κανενός plot against America, θυμοσοφώ:
Πεθαίνουμε κι αφήνουμε πίσω μας παιδιά (κάποιοι) και έργο — όλοι, ακόμα και αν το έργο μας ήταν να δώσουμε χαρά σε έναν (1) άνθρωπο.
Δειτε επίσης:
