thegreekcloud | 04.04.2016 | 12:17
Μεγαλώνοντας χάνεις -ανάμεσα σ’ άλλα πολλά- την εμπιστοσύνη σου στους αριθμούς. Σήμερα βγαίνουν, αύριο όχι. Κι αυτοί που δεν βγαίνουν αύριο, θα είναι σωστοί μεθαύριο και πάλι λάθος λίγες ώρες αργότερα. Οι αριθμοί είναι εύπλαστοι, αντίθετα με τα μαθηματικά. Εκείνα έχουν κανόνες, οι αριθμοί όχι. Τους αριθμούς τους εκπαιδεύουν οι άνθρωποι για να μπορέσουν μετά οι εκπαιδευτές να γίνουν δούλοι τους. Παράξενη ράτσα, φάρα με κοντή μνήμη, αυτό είμαστε.
Όσο πιο πολύ λιώνουν τα κύτταρά μου οι αριθμοί, όσο τα χρόνια στοιβάζονται το ένα πάνω στ’ άλλο και οι ανάσες δεν περισσεύουν, τόσο περισσότερο στη σάρκα των ανθρώπων -σ’ εκείνη που είναι ακόμη ζωντανή, πεινασμένη και καυλωμένη- πιστεύω. Ένα συν ένα σώμα θα κάνουν πάντα αυτό που πρέπει να κάνουν. Η αλήθεια του ένα που γίνεται δυο και μετά πάλι ένα αλλά όχι μισό ή τρία, θα βρίσκει πάντα χρόνο, τόπο και τρόπο να ειπωθεί. Πάνω σε γνώριμα ή ξένα σεντόνια, μέσα σε αυτοκίνητα που αργήσαν να επιστρέψουν απ’ το σούπερ μάρκετ, σε ασανσέρ που βιάζονται να ανέβουν πέντε ορόφους, σε σκοτεινές γωνιές που μυρίζουν ξεθυμασμένο κάτουρο, σε δωμάτια που γράφουν 306 και 460 και 201 στις πόρτες τους, κατεβάζοντας φερμουάρ, σηκώνοντας μπλούζες, παραμερίζοντας παραπανίσια υφάσματα.
Μα ούτε και οι λέξεις έχουν μπέσα. Εικοσιτόσες αράδες, μια δεν πιάνουν μπρος σ’ ένα βογγητό.
Δειτε επίσης:
