ας μιλήσουμε για τα βασικά πρώτα

Σε φιλική παρέα γυναίκα 33 χρονών μου είπε με απόλυτα συντετριμμένο ύφος «γιατί λίγα περνάμε και εμείς οι γυναίκες;». Δεν γνωριζόμαστε παρά ελάχιστα και μου το είπε με κάποια επιφύλαξη και κάποια ντροπή για την εξομολόγησή της μπροστά σε άνδρες κοιτώντας με για συμπαράσταση, συνεννόηση και υποστήριξη. Γέλασα λίγο, γιατί δεν περνάμε από «λίγα» ή «κάπως λίγα». Περνάμε πάρα πολύ δύσκολα στην ανατολίζουσα μας χώρα!

Δεν θα γράψω ούτε για τον σεξισμό στο εργασιακό χώρο ούτε για τα στερεότυπα στις διαφημίσεις, στα αστεία μας, στη κουλτούρα μας. Ας μπούμε στο σπίτι του καθενός, στο μικρόκοσμο των διαμερισμάτων, και θα δούμε εκεί ξεκάθαρα την ανισότητα, τον σεξισμό, τον ωμό ρεαλισμό του σεξισμού να γιγαντώνονται κεκλεισμένων των θυρών. Σε ένα τυπικό σπίτι, τα κορίτσια γαλουχούνται ως νοικοκοιρές από τα μικράτα τους, ενώ τα αγόρια στις αντίστοιχες ηλικίες κάνουν αυτό που πρέπει ως μικρά παιδιά… διαβάζουν, αθλούνται, διασκεδάζουν παίζοντας. Τα αγόρια της ελληνικής οικογένειας μεγαλώνουν από τις μάνες τους στο βασίλειου ενός ιδιαίτερου μη-μου-απτισμού προς οτιδήποτε καθημερινό και τετριμένο, ενώ τα κορίτσια σε περίπτωση που «μιμηθούν» την αντίστοιχη συμπεριφορά των αγοριών θα λοιδορηθούν ως  «ανεπρόκοπες» και «τεμπέλες» και «ποιος θα σε παντρευτεί εσένα;».

Αυτά τα αγόρια μεγαλώνουν, ερωτεύονται μια γυναίκα και την βάζουν αρχόντισσα στο σπιτικό τους και κορώνα στο κεφάλι τους. Εκεί, στη βασιλική κλίνη, το εργαζόμενο κορίτσι θα δουλέψει το οχτάωρο της ορθοστασίας, θα πάρει τη μισή αμοιβή σε σχέση με ένα άνδρα, θα ακούσει το πόσο ωραίος είναι ο κώλος της στο γραφείο και έπειτα θα γυρίσει με πέλματα σαν την ανάποδη της παντόφλας να μαγειρέψει, να συγυρίσει τις ακαταστασίες του άντρα της και να καθαρίσει το σπίτι από άκρη σε άκρη σύμφωνα με τα εξαιρετικά απαιτητικά στάνταρ υγιεινής που πια ισχύουν για τα σύγχρονα σπίτια. Θα κάνει κάποιες προσπάθειες με συγκεκριμένη ρητορική, πολύ προσεγμένη και εμφιαλωμένη μέσα στο χάδι και την αγάπη για να μην προσβάλει τον κανακάρη, και θα καταλήξει να κάνει τις διπλάσιες δουλειές έχοντας φάει στην καλύτερη των περιπτώσεων μια υπόσχεση, στη χειρότερη κατσάδα και τσακωμό. Πού να ξανανοίξει το στόμα της;!

Έπειτα, θα κάνει έναν γιο τον οποίο θα μεγαλώσει στα ίδια στάνταρ, γιατί αμα μάθεις έτσι σκυλί να είσαι, πού θα βρεις την έρμη την αυτοπεποίθηση, την ψυχραιμία, τη διαύγεια πνεύματος να αναθρέψεις το παιδί με άλλον τρόπο; Και ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται μέχρι να γεμίσουν ως τα πάνω οι ομαδικοί τάφοι εργαζόμενων γυναικών σε σπίτι και δουλειά με κόκαλα εξαρθρωμένα, γόνατα σπασμένα και θρύψαλα γοφά.

Μετά, θα φορέσει και το μίνι της η φεμινίστρια και θα πει… αυτό είναι το τελευταίο που μου έμεινε και θα χιλιοβρίσει τον μαλάκα που θα την πει μουνάρα στο δρόμο. Βεβαια, η φεμινίστρια του φβ δεν έχει φάει το χαστούκι του μέσου έλληνα μαμόθρεφτου και νομίζει πως το βασικό μας θέμα είναι το μουνάρα και το μίνι, όταν χιλιάδες γυναίκες εχουν προσωπικό χρόνο μόνο όταν κατουράνε στη τουαλέτα. Ας μιλήσουμε για βασικά πρώτα.

‘Όλα είναι μια πυραμίδα. Τα θεμέλια πρώτα, γιατί χανόμαστε.