iloveithaki.gr | apr 6th 2018
σχόλια ημέρας:
θεριά οι άνθρωποι το φως δεν το αντέχουν
κι αν κάποτε τα φρένα σου το δίκιο, φως της αστραπής,
κι η αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.
θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν / κ βάρναλης
δικαίωμα στην ζωή
αν δεν υπήρχε το αίμα κι ο θάνατος –το αίμα των Παλαιστινίων στη Γάζα, το αίμα των Κούρδων στο Αφρίν–, ο «διάλογος» του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και του Ταγίπ Ερντογάν θα αποσπούσε απλώς τον χαρακτηρισμό του φαιδρού. Οι νεκροί όμως από τα πυρά του τουρκικού και του ισραηλινού στρατού προσδίδουν τη χροιά της πνευματικής και ηθικής τραγωδίας στην έριδα των δύο πολιτικών που σκηνοθέτησε η ειρωνική ιστορία, και μάλιστα την Πρωταπριλιά: ποιος τάχα από τους δύο είναι ο αυθεντικότερος προστάτης της ειρήνης, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που τελικά συνοψίζονται σε ένα και μόνο: δικαίωμα στη ζωή / π μπουκάλας
μια κανονική ζωή με την μαρία την μαγδαληνή ζητούσε ο ιησούς
ο ξυλουργός Ιησούς από τη Ναζαρέτ, που βασανίζεται από τους πειρασμούς των δαιμόνων, της ενοχής για την παραγωγή σταυρών για τους Ρωμαίους, του οίκτου για τους ανθρώπους και τον κόσμο, και της σταθερής πρόσκλησης από το Θεό, αποφασίζει να βρει τί επιθυμεί ο Θεός από αυτόν. Αλλά, καθώς η αποστολή του πλησιάζει στην εκπλήρωση, καλείται να αντιμετωπίσει τον μέγιστο πειρασμό: την κανονική ζωή ενός καλού ανθρώπου με την Μαρία Μαγδαληνή.
όχι για τ αυγό για το ίδιο το φίδι
τους χάιδεψαν, τους προέβαλαν, τους κανάκεψαν, τους έσπρωξαν, τους ανέδειξαν, τους βοήθησαν να γίνουν νοματαίοι. Όσο μπορούσαν, όσο περνούσε απ’ το χέρι τους. Με δυο λόγια, επώασαν το αυγό του φιδιού. Ώσπου το φίδι εκκολάφθηκε και απειλεί τους πάντες και τα πάντα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης. Με τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια σε πρώτο ρόλο. Εκείνα που στις ενημερωτικές τους εκπομπές, ακόμη και σε θεωρούμενες ως σοβαρές και έγκυρες, έδιναν συχνά-πυκνά βήμα στους χρυσαυγίτες και στον δηλητηριώδη λόγο τους. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες… Ήδη από την εποχή που το νεοναζιστικό μόρφωμα δεν ήταν ανιχνεύσιμο στις εκλογές ή τις δημοσκοπήσεις. Την εποχή του 0,5%. Δεν υπήρχε δηλαδή καν η δικαιολογία της υπαρκτής πολιτικής δύναμης και της υπολογίσιμης επιρροής. Στο όνομα των οποίων θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι δικαιούνται παρουσίας και λόγου. Τίποτα, η ελαφρότητα μόνο, η αδιαφορία για τις συνέπειες και η αμέλεια η ασύγγνωστη. Και η άγνοια κινδύνου. Η μη επιτρεπόμενη ωστόσο άγνοια κινδύνου. / Βασίλης Πάικος
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1320″]
