ο γιάννης και οι έλληνες πολιτικοί

Με την ευκαιρία της βράβευσης του Ελληνα «αγαθού γίγαντα» Γιάννη Αντετοκούνμπο ως πολυτιμότερου παίκτη του ΝΒΑ, ο κ. Μητσοτάκης έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι πραγματικός ηγέτης και όχι ένας πολιτικός καιροσκόπος. Τι, δηλαδή; Να πιάσει από το αυτί τον ανεκδιήγητο Κυρανάκη και να τον στείλει σπίτι του, μετά τη χυδαία δήλωσή του για τα επιδόματα «μόνο στα Ελληνόπουλα».

Και τον Μπογδάνο επίσης, ο οποίος δεν έχει πρόβλημα να μπουν τα τανξ στην ΕΡΤ. Και τον Αδωνι επίσης, ο οποίος χλεύαζε παραποιώντας σκοπίμως [ο καψερός] το όνομα του καλύτερου παίκτη στον κόσμο, του Ελληνόπουλου, που σε κάθε ευκαιρία και τόνο, σε κάθε μήκος και πλάτος, δηλώνει την αγάπη του για την Ελλάδα. (Τον Ψαριανό ας τον αφήσει να αυτογελοιοποιείται περιφερόμενος δώθε κείθε και να αυτοοικτίρεται, που ξόδεψε μισό αιώνα στην Αριστερά -άλλος καψερός).

Τι, αλήθεια, εννοούν αυτοί οι τύποι όταν αναφέρουν τη λέξη Ελληνας;

Ολοι τους εμφανίζονται να υπερασπίζονται τα ελληνικά ιδεώδη, τις αρχές και τις αξίες του ελληνισμού. Να, όμως, με αυτές τις αξίες και αρχές έμφορτοι άπαντες μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό, υπογράφοντας το ένα μετά το άλλο τα μνημόνια. Οι υπερέλληνες αυτοί. Ποιες αρχές; Ποιες αξίες; Είναι φανερό -δεν αισχύνονται.

Είναι ένα άλλο θέμα πόσοι από τους κατοίκους τούτης της χώρας γνωρίζουμε τι ακριβώς σημαίνει να είσαι Ελληνας, εάν έχει κάποιο νόημα να ξέρεις ή εάν οι περισσότεροι δηλώνουν πολίτες Ευρωπαίοι ή ακόμη πολίτες του κόσμου και δεν ενδιαφέρονται για τέτοιες μικρές έννοιες. Με την ευκαιρία: φαίνεται πολύ πιθανό οι πλείστοι να μη θυμόμαστε καν τι είναι να είσαι πολίτης της χώρας σου, ποια είναι η ιστορία της, τα ήθη της, οι χοροί της -δεν γίνεται λόγος για εθνικά σύνορα [ο ελληνισμός ή είναι οικουμενικός ή δεν υπάρχει].

Επανερχόμαστε. Ιδού, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρόν για τον επίδοξο πρωθυπουργό. Εχει την τόλμη να προβεί σε πράξεις-τομές, σε κινήσεις που θα απελευθερώσουν το αίσθημα εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του, εάν πετάξει την κόπρο του Αυγεία; Γιατί είναι πολλοί που μπορούν να συμπεριληφθούν στον όζοντα σωρό.

Αστεία, προφανώς, πράγματα, που, όμως, έτσι και ελάμβαναν χώρα θα επερχόταν «επανάσταση» στα σαθρά και γηρασμένα πολιτικά ήθη και στον δημόσιο διάλογο. Δεν γίνονται τέτοια σε μια χώρα που δεν ξέρει τον εαυτό της, σε μια πολιτεία όπου οι πολίτες αδιαφορούν για τον διπλανό και τον πρόσφυγα, που δεν θυμάται τι σημαίνει να είσαι ικέτης, διωκόμενος και να προσπαθείς να ζήσεις ανάμεσα σε ξένους, ότι κάποτε ο ξένος ήταν ιερό πρόσωπο.

Περίσσεψε δε η υποκρισία των πολιτικών μετά την εκτυφλωτικά βράβευση του Ελληνα από τα Σεπόλια, κυρίως των πολιτικών της Νέας Δημοκρατίας, σταθερά εχθρικής στους νόμους για την ιθαγένεια σε παιδιά μεταναστών. Ο αεί ανεκδιήγητος Κυρανάκης [για φαντάσου, ο υποκριτής] απευθύνθηκε στο παιδί γονέων από τη Νιγηρία σε δεύτερο ενικό: «Η Ελλάδα σου οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ». Σε αυτό το μειράκιον τι οφείλει η Ελλάδα; Επίσης: τι οφείλει η Ελλάδα στους πολιτικούς που δεν την εκτίμησαν, μάλλον δεν την αγάπησαν;