iloveithaki.gr, 14/5/2025
Ο Αντώνης είδε στον ύπνο του τη Μακρόνησο. Ήταν, λέει, εκεί. Όρθιος μπροστά σε έναν ξερακιανό με γυαλιά, που του ζητούσε να υπογράψει δήλωση. Σηκώθηκε ιδρωμένος από την κουκέτα, κι εγώ τον κοίταξα και του είπα:
– Μην ψάχνεις λογική, Αντώνη. Τίποτα δεν έχει αλλάξει απ’ την εποχή του Μαυροκορδάτου. Οι πουλημένοι στα συμφέροντα ήταν και παραμένουν ζωντανοί. Με άλλο όνομα, με καινούργιο κουστούμι, αλλά ίδιο το βλέμμα: αυτό που σε κοιτάει όχι σαν άνθρωπο, αλλά σαν εμπόδιο.
ψάχναμε για μπάρκο στο Πειραιά, είχαμε νοίκιασει από μια κουκέτα σ ένα δωμάτιο με έξη. είχαμε γραφτεί στην ΕΝΣΥΠΑ.
Γιατί πιστεύουμε ούλοι ότι μας κυνηγούν;
Γιατί κοιμόμαστε και νιώθουμε να μας ψάχνουν κάτω απ’ το κρεβάτι;
Γιατί κάθε φορά που μιλάμε για το “δίκιο”, κάτι μέσα μας λέει “κάνε λίγο πίσω, θα μπλέξεις”;
Κι εκεί αρχίζουν να ουρλιάζουν τα φορτηγά – όχι τα κανονικά, αυτά του νου – που κουβαλούν πράγματα που δεν χωράνε πια στη σιωπή. Οι υποκλοπές, η φτώχεια, η μοναξιά, οι ενοχές, η τρομοκρατία της επιβίωσης.
“Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά”
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;”
Εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί πια.
Είμαστε αυτοί που κοιτάνε τον τοίχο με τα νέα νομοσχέδια και λένε “πάλι;”.
Αυτοί που χάνουν γονείς στα νοσοκομεία και τους λένε “δεν υπήρχε διαθέσιμος γιατρός”.
Που πληρώνουν ενοίκιο σαν δάνειο, κι αν τολμήσουν να φωνάξουν, τους κοιτάνε οι διπλανοί λες και είναι ακραίοι.
Και πάνω απ’ όλα, είμαστε αυτοί που ψάχνουν ακόμα εκείνον που “ξέρει να μιλά, και πιο πολύ να πιστεύει”.
“Πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά,
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;”
Κάποτε πιστεύαμε. Πιστεύαμε στον άνθρωπο, στην αλληλεγγύη, στη φωνή του εργάτη, του φοιτητή, της μάνας. Τώρα; Μας έχουν κάνει να μιλάμε ψιθυριστά. Να κοιτάμε γύρω πριν πούμε κάτι. Να υποψιαζόμαστε τον διπλανό μας.
Η Ευρώπη φοράει φουλάρια στο τρένο και παριστάνει την προοδευτική. Εδώ, φοράμε σφιχτά τα χείλη μας και παριστάνουμε ότι “όλα καλά”.
Και το μόνο που μένει τελικά να αναρωτηθεί κανείς είναι:
– Αν όντως δεν μας κυνηγά κανείς… τότε γιατί τρέχουμε ακόμα;
