iloveithaki.gr, 11/7/202
ρίξτε μουρτζούκου
ρίξτε μετανάστες, ρίξτε δακρυγόνα, ρίξτε και μια δημοσκόπηση που βγάζει νίκη από τα αποδυτήρια.
ρίξτε σανό για τα χαϊβάνια, φτιαγμένο με τεχνολογία πολιτικής εξαπάτησης
ρίξτε οργή, αλλά σε λάθος κατεύθυνση.
και πάνω απ’ όλα –
μπαζώστε.
μπαζώστε τον οπεκεπε.
μπαζώστε τα τέμπη.
μπαζώστε τις υποκλοπές, τη δικαιοσύνη, τα στικάκια, τις παπανδρέου και τους ενοχλητικούς.
γιατί έτσι κι αλλιώς,
αντιπολίτευση δεν έχουμε.
κι όταν δεν έχεις φύλακα, κάνεις ό,τι γουστάρεις στο μαγαζί.
αφερίμ, πασσά.
και καλά μας κάνει.
πληρώσαμε χρυσό τον μπαμπά.
με αίμα, με ψωμί μετρημένο, με ξεπούλημα.
και τώρα πληρώνουμε και τον γιο – με σπίτια, με φτώχεια, με την αξιοπρέπεια μας.
και το κεφάλι σκυφτό.
κι αντί να φωνάζουμε, τον ακούμε.
μα ποιοι είμαστε και το παίζουμε καμπόσοι;
το 41% τον ψήφισε.
είμαστε αυτοί που του λέμε “κλέψε μας λίγο ακόμα, αλλά ευγενικά”.
κι από απέναντι τι έχουμε;
τον τσίπρα;
που δεν πρόλαβε να πει λέξη κι αρχίσανε να τον λασπώνουν,
λες και φοβούνται μήπως θυμηθεί ο λαός να σηκωθεί;
κι όμως – δεν υπάρχει άλλος.
δεν υπάρχει άλλος να στηριχτεί αυτός ο λαός
και να πετάξει από την πλάτη του τα βδελήγματα.
τη ντροπή.
τη σαπίλα.
μα το μπάζωμα, βλέπεις, θέλει μαστοριά.
κι εμείς έχουμε στρατιές μαστόρους.
έχουμε ανθρώπους να μπαζώσουν την αλήθεια με στόκο από τηλεθέαση,
να σκεπάσουν τη δυσωδία με πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια.
κάθε φορά που πάει να σπάσει η μούχλα,
ρίχνουν λίγο ακόμη μουρτζούκου στο τηγάνι.
να θολώσει το μάτι, να ξεχαστεί το έγκλημα.
να γίνει ψίθυρος εκεί που έπρεπε να ’ναι ουρλιαχτό.
και τι κάνουμε εμείς;
κοιτάμε.
και λέμε «σιγά μην αλλάξει τίποτα».
μα έτσι αλλάζει – όταν το αποφασίσεις.
αν όχι τώρα, πότε;
αν όχι εσύ, τότε ποιος;
