iloveithaki.gr, 9/12/2025
ένα σημείωμα επιβίωσης, του νιόνιου του μανιά του μήδη
είμαστε τελειωμένοι.
το άκουσα δύο φορές σήμερα.
χωρίς να το ψάξω.
δύο νέοι.
ντόπιοι.
θιακοί επαγγελματίες.
τους ρώτησα “πως πάει;”
ίδια απάντηση.
τι να πάει;
δεν πάει.
είμαστε τελειωμένοι.
πρέπει να φύγουμε.
δεν βγαίνει ο χειμώνας στο θιάκι.
περιμένουμε το καλοκαίρι σαν έλεος.
κι ως τότε;
ζούμε δεν ζούμε.
σιγά σιγά θα μείνουμε μηδέν.
θα το δεις τώρα στις γιορτές.
οι ίδιοι και οι ίδιοι στις πλατείες.
κάνουν φιγούρα.
αλλά κι αυτοί…
σε λίγα χρόνια θα σβήσουν.
τελειώνει το θιάκι.
από άκρη σε άκρη.
θα έρχονται τον απρίλη
οι εστίαση, τα γκαρσόνια, οι εποχικοί.
θα φεύγουν τον οκτώβρη.
μόνιμοι;
όσο μικρό το νησί, τόσο πιο λίγοι.
μέχρι κανένας.
και τώρα τι;
πού πάει όλο αυτό;
τι θα γίνει;
λύση δεν είναι
να πουλάς το βιός σου
για να πάρεις ένα διαμέρισμα
στην αθήνα ή στην πάτρα
και να ζεις με μια σύνταξη ξεφτίλα.
αυτό δεν είναι ζωή.
είναι παράταση.
πήγα πάτρα μια βδομάδα.
ακρίβεια παντού.
φαγητό διπλή τιμή.
φρούτα, λαχανικά, ψάρια, κρέας…
μην τα πλησιάζεις.
για τους τουρίστες είναι.
όχι για τον απλό άνθρωπο.
έχουν δίκιο οι αγρότες.
δεν μιλάμε πια για κόστος.
μιλάμε για επιβίωση.
δεν γίνεται να ταΐζεις τη διαφθορά
και να πεινάει ο λαός.
δεν γίνεται.
τέλος.
πρέπει να φύγουν τα λαμόγια.
πρέπει να βρεθούν άλλοι.
να δοκιμάσουν.
να προσπαθήσουν.
γρήγορα όμως.
δεν έχουμε χρόνο.
πάμε και βλέπουμε;
όχι.
πάμε, γιατί αλλιώς
δεν θα υπάρχει τίποτα να δούμε.
Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει
ενθύμια παλιά και φυλακτά
Οι ήρωες το σκάνε απ’ την οθόνη
ξυλάρμενοι τραβανε στ’ ανοιχτα
Πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι,
δεν ξέρω γέμισε μου το ποτήρι
πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι,
δεν ξέρω γέμισε μου το ποτήρι
Τα μάρμαρα στο φως αντιφεγγίζουν
σε ποιο ταξίδι σ’ έχω ξαναδεί
τυφλά πουλιά το τζάμι μου ραμφίζουν
το πλένει στα φανάρια ένα παιδί
κι ένας τελάλης σ’ έρημη πλατεία
τριάντα χρόνια ψάχνει την αιτία
Στους δρόμους καβαλάρηδες καλπάζουν
και κυνηγούν τ’ αδέσποτα σκυλιά
και οι νοικοκυραίοι που τρομάζουν,
ξορκίζουν μ’ αγιασμό το σατανά
Δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το `πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα
δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το `πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα
Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει,
μα εγώ είμ’ ένα τραγούδι αλλοτινό
στου δρόμου το λιοπύρι και το χιόνι
αγύριστο κεφάλι θα γυρνώ
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνε
