iloveithaki.gr, 2/1/2026
ένα αντιρατσιστικό χρονογράφημα μνήμης, του νιόνιου του μανιά του μήδη
ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος
δεν έγινε για ιδέες.
έγινε για εξουσία.
ένας ψυχοπαθής
με στολή, λόγο και μικρόφωνο
βάφτισε τον φόβο ιδεολογία.
και τον ρατσισμό αποστολή.
είπε:
εμείς ανώτεροι.
οι άλλοι κατώτεροι.
κι όποιος περισσεύει, πεθαίνει.
το βάφτισε «άρια φυλή».
χωρίς αποδείξεις.
χωρίς επιστήμη.
χωρίς ντροπή.
ρώτησε κανείς:
από πού προκύπτει η ανωτερότητα;
από το ξανθό μαλλί;
από το χρώμα των ματιών;
από την ιστορία;
από την ομορφιά;
τίποτα.
απολύτως τίποτα.
μόνο
μαύρη ψυχή
και οργανωμένο μίσος.
κι όμως.
τον πίστεψαν.
γιατί;
γιατί η απόγνωση θέλει σωτήρες.
και ο φόβος θέλει εχθρούς.
κι ο όχλος θέλει κάποιον να δείξει με το δάχτυλο.
ο πόλεμος δεν ήταν πόλεμος στρατών.
ήταν πόλεμος κοινωνιών.
πόλεμος πόλεων.
πόλεμος αμάχων.
21–25 εκατομμύρια στρατιώτες νεκροί.
50–60 εκατομμύρια άμαχοι.
σοβιετική ένωση.
κίνα.
πολωνία.
γερμανία.
ιαπωνία.
όχι αριθμοί.
άνθρωποι.
και η «άρια φυλή»;
δεν έσωσε κανέναν.
σκότωσε εκατομμύρια.
δεν υπάρχει πιο σιχαμένο ψέμα.
η βιολογία λέει:
μία ανθρώπινη φυλή.
οι διαφορές ελάχιστες.
ο πολιτισμός δεν γράφεται στο αίμα.
δεν υπάρχει καθαρό αίμα.
υπάρχουν μόνο καθαρά ψέματα.
και σήμερα;
πνίγονται χιλιάδες στη μεσόγειο.
οικονομικοί μετανάστες, λένε.
σαν να είναι έγκλημα η πείνα.
ευρώπη και αμερική
φέρουν ευθύνη 100%.
και δεν έχουν κανένα δικαίωμα
να συνεχίζουν την ίδια πολιτική.
οι ηγεσίες
φτωχοποιούν τους λαούς τους
για να σωθούν οι ίδιες.
κι εμείς;
στον καναπέ.
σιωπηλοί.
υπάκουοι.
ακούμε.
δεν μιλάμε.
υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας.
κι ύστερα απορούμε.
πώς ξαναγεννιέται το τέρας.
και στο θιάκι;
μην κοροϊδευόμαστε.
τα ίδια.
σε μικρογραφία.
λίγοι άνθρωποι.
ελάχιστοι.
όχι πολλοί.
φόβος μεταμφιεσμένος σε άποψη.
καχυποψία βαφτισμένη «παράδοση».
στερεότυπα για να μη χρειαστεί σκέψη.
δεν φωνάζουν όλοι.
δεν χτυπάνε.
αλλά δηλητηριάζουν τον αέρα.
με μισές κουβέντες.
με υπαινιγμούς.
με «εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…».
κι έτσι περνάει το μικρόβιο.
σιγά.
αθόρυβα.
όχι γιατί το θιάκι είναι έτσι.
αλλά γιατί παντού
όπου δεν μιλάς
το σκοτάδι βρίσκει χώρο.
κι αν δεν το πεις,
νομίζει πως συμφωνείς.
‘Στην κυρά μάνα μας μη δίνετε βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά
κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με κυβερνάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με τυραννάς
Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς
ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μια ιστορία
πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά
έπεφτε ξύλο σαν γινόταν φασαρία
ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου σπαράζεις την καρδιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου πληγώνεις τη χαρά
Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι
την κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ
η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι
που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ
τ΄άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι
μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη
κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει
εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου΄χεις φάει τη ψυχή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί
Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα
ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές
το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα
κι απ΄τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές
κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει
τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά
το όνειρο που φεύγει την τρομάζει
να αναζητάει μια χαμένη ελευτεριά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μάνα στο καμίνι της φωτιάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μάνα πες μας πάλι τι ζητάς’
Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Η Λένγκω αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της γενικής κατάστασης στην Ελλάδα, διαχρονικά. Δυστυχώς, αυτά τα χρόνια ζούμε στο μεγαλείο της τη Λένγκω μάνα που ακριβώς επειδή η ίδια είναι κακοποιημένη από μικρή, χτυπάει και βασανίζει τα παιδιά της γιατί έτσι της λένε να κάνει αυτοί που την ελέγχουν και την κρατούν υποταγμένη.
Εκφοβισμοί, εκβιασμοί, απειλές. Φτώχεια, εγκληματικότητα και κατρακύλα φαίνεται να είναι τα συστατικά της κοινωνίας μας ακόμη και σήμερα. Όπως γίνεται με κάθε κοινωνία που υποτάσσεται στους κακοποιητές της και δεν σηκώνει κεφάλι, δεν αντιδρά.
