iloveithaki.gr, 11,1/2026
χρονογράφημα δρόμου.
οι ρώσοι δεν σταματούν.
στο μέτωπο της ουκρανίας η πρόοδος δεν είναι λαμπρή — αλλά η ρωσική πλευρά λέει πως σκληραίνει τη στάση της και κατηγορεί το κίεβο για επιθέσεις, με θύματα αμάχους.
οι διεθνείς συνομιλίες για ειρήνη μοιάζουν να πατούν φρένο· ούτε στρατιώτες ξένοι, ούτε μισθοφόροι πουλάνε ιστορίες νίκης — απλώς φεύγουν από το προσκήνιο.
και κανείς δεν λέει καθαρά πώς τελειώνει αυτός ο πόλεμος.
την ίδια στιγμή, οι ηπα έβγαλαν ταξιδιωτική εντολή: οι πολίτες τους να εγκαταλείψουν τη βενεζουέλα — ταξιδιωτική σύσταση που μυρίζει φοβία, όχι ασφάλεια.
η στρατιωτική επέμβαση των αμερικανικών δυνάμεων στη βενεζουέλα έχει προκαλέσει αντιδράσεις διεθνώς, με ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να εκφράζουν «μεγάλη ανησυχία» και νομικούς να μιλούν για πιθανή παραβίαση διεθνούς δικαίου — ενώ ρώσοι και ιρανοί καταδικάζουν τη δράση.
οι ευρωπαίοι κοιτάνε τη γροιλανδία σχεδόν σαν να την αγαπούν περισσότερο από τα δικά τους σύνορα:
ο τραμπ ξαναφέρνει στο τραπέζι την ιδέα εξαγοράς ή ελέγχου του νησιού· οι δανέζοι και οι ευρωπαίοι απαντούν με σκληρές λέξεις «κάντε πίσω».
στις ηπα, η λέξη ICE έχει σβήσει τα περιθώρια του δικαίου·
αυτή η υπηρεσία μετανάστευσης και τελωνείων — που γεννήθηκε μετά την 11η σεπτέμβρη για «εθνική ασφάλεια» — πλέον καταγράφεται στη δημόσια εικόνα όχι ως γραφειοκρατία αλλά ως κατασταλτική μηχανή·
με επιχειρήσεις σύλληψης, κράτησης και απέλασης, η καθημερινότητά της σφραγίζει ζωές.
και μετά από ένα πρόσφατο περιστατικό που συγκλόνισε τη μινεάπολη — με έναν πράκτορα να πυροβολεί πολίτη — οι δρόμοι φλέγονται από οργή και διαδηλώσεις.
στην ελλάδα, οι αγρότες βγήκαν ξανά στους δρόμους.
η συμφωνία ε.ε. — mercosur, με νότια αμερική — υπόσχεται λιγότερα δασμολόγια και φτηνότερα προϊόντα.
αλλά για τους αγρότες, φτηνό σημαίνει θάνατος της τοπικής παραγωγής και χαμένες σοδειές.
μπλόκα στα χωριά, κουβέντες στα καφενεία, και το «τι θα φάμε αύριο;» στον αέρα.
και πίσω στο σπίτι, στην ιθάκη, η ερήμωση του χειμώνα δεν είναι μόνο εικόνα.
είναι σιωπή στα σοκάκια, κλειστά μαγαζιά, άδεια τραπέζια.
ακούς μόνο τον άνεμο που παίζει με την βροχή στους δρόμους.
και είναι κρίμα.
Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου
Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
π’ άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου
Οι συμφορές αμέτρητες,
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαριά
σαν της βροχής τις στάλες
