iloveithaki.gr, 3/2/2026
👉 κοινωνικοπολιτικό χρονογράφημα, του νιόνιου του μανιά του μήδη
η κοινωνία δεν γυρίζει πίσω από μόνη της.
την σπρώχνει ο άνθρωπος όταν φοβάται.
φοβάται να χάσει προνόμια.
φοβάται να χάσει βεβαιότητες.
φοβάται να αναλάβει ευθύνη.
κι όταν ο φόβος γίνεται συλλογικός,
ζητάει αφεντικά.
εκεί γεννιούνται τα αυταρχικά καθεστώτα.
όχι από δύναμη.
από αδυναμία.
οι ηπα μιλούν για ελευθερία,
αλλά κυβερνούν με συμφέρον.
δημοκρατία με όρια.
πρόοδος με φρένο.
όσο αντέχει το σύστημα να μη χάσει τον έλεγχο.
η ευρώπη γέννησε ιδέες,
αλλά τις έκλεισε σε φακέλους.
γραφειοκρατία αντί οράματος.
φόβος αντί απόφασης.
κι έτσι αφήνει άλλους να καθορίζουν το παιχνίδι.
η κίνα απέδειξε ότι μπορείς να αναπτυχθείς χωρίς ελευθερία.
αλλά δεν απέδειξε ότι μπορείς να ζήσεις έτσι για πάντα.
η ανάπτυξη χωρίς δικαιώματα είναι δάνειο.
κάποια στιγμή ζητάει τόκο.
η ρωσία ζει με τη νοσταλγία της ισχύος.
όχι με σχέδιο για το αύριο.
όταν το παρελθόν γίνεται ιδεολογία,
το μέλλον ακυρώνεται.
η αφρική είναι πλούσια και φτωχή ταυτόχρονα.
όχι από τύχη.
αλλά γιατί άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτήν.
πάντα.
η νότια αμερική παλεύει με κύκλους.
ελπίδα. ανατροπή. χρέος. ξανά απ’ την αρχή.
χωρίς σταθερό έδαφος,
καμία κοινωνία δεν προχωρά.
το κοινό νήμα δεν είναι η γεωγραφία.
είναι η ανθρώπινη φύση.
όταν οι κοινωνίες φοβούνται,
στρέφονται στον έλεγχο.
όταν ελέγχονται,
σταματούν να εξελίσσονται.
τα αυταρχικά καθεστώτα δεν χτίζουν πολιτισμούς.
τους παγώνουν.
και οι μονομερείς λύσεις
δεν αντέχουν στον χρόνο.
γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μονάδα.
είναι σχέση.
στην ελλάδα,
όλοι μιλούν για αλλαγή.
λίγοι τη θέλουν πραγματικά.
αγαπάμε τις προοδευτικές ιδέες στα λόγια.
τις φοβόμαστε στην πράξη.
θέλουμε δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις.
κράτος χωρίς κόστος.
μέλλον χωρίς ρίσκο.
κι έτσι μένουμε ακίνητοι.
όχι επειδή δεν ξέρουμε.
αλλά επειδή βολευόμαστε.
επιμύθιο – θιάκι
το θιάκι είναι μικρό.
αλλά δεν είναι αθώο.
ό,τι βλέπεις στον κόσμο,
το βλέπεις κι εδώ σε σμίκρυνση.
φόβος για το καινούργιο.
προσκόλληση στο «έτσι το βρήκαμε».
αντίσταση σε όποιον ταράζει τα νερά.
κι όμως.
ό,τι προχώρησε στον τόπο,
προχώρησε όταν κάποιοι πήγαν κόντρα.
όχι όταν συμφώνησαν όλοι.
η πρόοδος δεν έρχεται με πλειοψηφία.
έρχεται με τόλμη.
κι όποιος αρνείται την αλλαγή,
δεν προστατεύει τον τόπο.
τον μικραίνει.
οι κοινωνίες δεν καταστρέφονται από την αλλαγή.
καταστρέφονται όταν τη φοβούνται.
Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο
που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν
όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν
Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν
Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός
