iloveithaki.gr, 17/2/2026
γράφει ο νιόνιος μανιάς του μήδη
βλέπουμε τη θάλασσα να σηκώνει κύμα
και λέμε:
οξυγονώθηκε.
βλέπουμε τρεις μέρες μπουνάτσα
και λέμε:
βάρυνε.
έτσι το μάθαμε.
έτσι το έχουμε στο κεφάλι μας.
αλλά η θάλασσα δεν είναι μόνο νερό.
είναι σώμα.
και ανασαίνει.
όταν φυσάει μαΐστρος η πουνέντες
κι αφρίζει το λιμάνι στο βαθύ,
όταν σπάει το κύμα στα βράχια στη μούντα,
η επιφάνεια ανοίγει.
ο αέρας μπαίνει μέσα.
το οξυγόνο διαλύεται.
η θάλασσα παίρνει ανάσα.
γι’ αυτό μετά από φουρτούνα
οι σαργοί νευριάζουν,
οι τσιπούρες ψάχνουν,
τα μελανούρια κινούνται.
κάτι άλλαξε.
το νερό ζωντάνεψε.
μα δεν είναι μόνο ο άνεμος.
κάτω από το νερό,
εκεί που πολλοί ρίχνουν άγκυρα και δεν ξέρουν τι πατάνε,
ζει η Posidonia oceanica.
δεν είναι φύκι.
είναι φυτό.
με ρίζες. με άνθη. με ζωή.
με τον ήλιο παράγει οξυγόνο.
κάνει φωτοσύνθεση.
δίνει ανάσα στο ιονίο.
μέρα μεσημέρι,
πάνω από τα λιβάδια της ποσειδωνίας
η ζωή πυκνώνει.
εκεί μεγαλώνουν ψάρια.
εκεί κρύβονται.
εκεί γεννιούνται.
αυτοί είναι οι πνεύμονες της θάλασσας μας.
και μετά έρχεται το καλοκαίρι.
τρεις μέρες άπνοια.
νερό λάδι.
το πάνω στρώμα ζεσταίνεται.
το κάτω μένει ακίνητο.
αν υπάρχει λύμα,
αν ο όρμος είναι κλειστός,
αν δεν υπάρχει ρεύμα,
το οξυγόνο πέφτει.
κι εκεί βλέπεις ψάρια στην επιφάνεια
να παίρνουν αέρα. να κάνουν μπουρμπουλήθρες
η θάλασσα μπορεί να πνιγεί.
όπως κι εμείς.
ρίχνουμε άγκυρες στα λιβάδια.
ρίχνουμε βόθρους στα λιμάνια.
τσιμεντώνουμε ρέματα.
και μετά λέμε
“δεν έχει ψάρια όπως παλιά”.
η θάλασσα ανασαίνει.
αλλά θέλει σεβασμό.
επιμύθιο θιακό
στο θιάκι ακόμη ανασαίνει καλά.
έχουμε ρεύματα.
έχουμε καθαρά νερά.
έχουμε λιβάδια.
δεν είμαστε απλώς τυχεροί.
είμαστε κωλόφαρδοι.
αρκεί να μη γίνουμε εμείς
η αιτία που θα της κόψει την ανάσα.
κι ένα τραγουδάκι για τους γελαστούς ανθρώπους…
Εγώ στα φύλλα της καρδιάς κρύβω βαθιά τον πόνο
στρέφω το βλέμμα μη με δουν και σαν παιδί βουρκώνω
Θε μου πόσο παράξενοι είν’ οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας και γελαστοί οι ανθρώποι
Κλείσε τα μάτια κι άσε με θάλασσα να σε λέω
τούτο το βράδυ που μπορεί ναι ‘ναι το τελευταίο
Θάλασσα πικροθάλασσα μια νύχτα θα γυρίσω
κι ένα κορμί και μια καρδιά στο κύμα σου θ’ αφήσω
