γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
υπάρχουν εποχές που οι λαοί ψάχνουν ηγέτες.
κι υπάρχουν εποχές που ψάχνουν ανθρώπους να εμπιστευθούν.
ίσως η σημερινή ελλάδα να βρίσκεται στη δεύτερη κατηγορία.
ο κωνσταντίνος κανάρης έμεινε στην ιστορία ως ο μπουρλοτιέρης της επανάστασης.
ένας άνθρωπος που δεν δίστασε να βάλει φωτιά στη ναυαρχίδα μιας αυτοκρατορίας.
όμως δεν έμεινε στη μνήμη των ελλήνων μόνο γι’ αυτό.
έμεινε γιατί θεωρήθηκε άνθρωπος τίμιος.
άνθρωπος που έβαζε το συμφέρον της πατρίδας και του λαού πάνω από το προσωπικό του συμφέρον.
γι’ αυτό τον εμπιστεύονταν.
όχι επειδή ήταν αλάνθαστος.
όχι επειδή συμφωνούσαν όλοι μαζί του.
αλλά επειδή πίστευαν ότι δεν υπηρετούσε τον εαυτό του.
υπηρετούσε την ελλάδα.
βέβαια η ιστορία δεν είναι ποτέ τόσο απλή όσο παρουσιάζεται στα σχολικά βιβλία.
ο κανάρης υπηρέτησε το βασιλικό καθεστώς της εποχής του, αλλά δεν θεωρήθηκε άνθρωπος των ανακτόρων.
δεν ήταν βαλτός των βασιλιάδων.
ήταν ένας αγωνιστής του 1821 που συνεργάστηκε με τους βασιλιάδες όταν πίστευε ότι αυτό εξυπηρετούσε το ελληνικό κράτος.
υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της ιστορίας.
ορισμένοι ιστορικοί και πολιτικοί αντίπαλοι της εποχής του υποστήριξαν ότι όσοι συμμετείχαν στα βασιλικά κυβερνητικά σχήματα συνέβαλαν στη δημιουργία ενός κράτους που συχνά εξαρτιόταν από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής.
αυτή είναι μια υπαρκτή ιστορική κριτική και δεν πρέπει να αγνοείται.
όμως ακόμη και όσοι διαφωνούν με τις πολιτικές επιλογές του κανάρη, σπάνια αμφισβητούν την προσωπική του εντιμότητα.
κι αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο.
όχι αν ήταν βασιλικός ή αντιβασιλικός.
αλλά γιατί ο λαός τον θυμάται ως τίμιο άνθρωπο σχεδόν εκατόν πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του.
κι αυτό δεν το καταφέρνουν πολλοί πολιτικοί.
σήμερα η χώρα δεν βρίσκεται υπό οθωμανική κατοχή.
δεν κινδυνεύει από ξένους στόλους.
δεν έχει απέναντί της αυτοκρατορίες με κανόνια.
έχει όμως άλλα προβλήματα.
ο νέος δυσκολεύεται να βρει σπίτι.
ο εργαζόμενος βλέπει τον μισθό του να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
ο συνταξιούχος μετράει το πορτοφόλι του πριν πάει στο σούπερ μάρκετ.
χιλιάδες οικογένειες αγωνιούν για δάνεια, ενοίκια και λογαριασμούς.
πολλοί βλέπουν τις τράπεζες και τα funds να αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη δύναμη πάνω στις ζωές των ανθρώπων.
κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι κανείς δεν την ακούει.
ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται μακριά από τον απλό άνθρωπο.
ότι η πολιτική συχνά ασχολείται περισσότερο με την εικόνα της παρά με τα προβλήματα της καθημερινότητας.
έτσι γεννιέται η δυσπιστία.
κι όταν η δυσπιστία μεγαλώνει, οι πολίτες αρχίζουν να ψάχνουν κάτι καινούργιο.
ένα νέο κόμμα.
έναν νέο αρχηγό.
μια νέα ελπίδα.
όμως η ιστορία δείχνει ότι τα προβλήματα δεν λύνονται μόνο με νέα πρόσωπα.
λύνονται όταν υπάρχουν άνθρωποι που εμπνέουν εμπιστοσύνη.
ο κανάρης δεν έγινε σύμβολο επειδή υποσχέθηκε πολλά.
έγινε σύμβολο επειδή οι έλληνες πίστεψαν ότι ήταν έντιμος.
κι ίσως αυτό να είναι το μεγάλο έλλειμμα της εποχής μας.
όχι η έλλειψη πολιτικών.
η έλλειψη εμπιστοσύνης.
οι πολίτες δεν ζητούν αγίους.
ούτε ήρωες.
ούτε αλάνθαστους ηγέτες.
ζητούν ανθρώπους που να λένε την αλήθεια.
να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.
να υπηρετούν το κοινό συμφέρον και όχι τους ισχυρούς φίλους τους.
να θυμούνται ότι η εξουσία είναι δανεική.
και ότι ανήκει στον λαό.
αν ζούσε σήμερα ο κανάρης, πιθανότατα δεν θα έψαχνε εχθρικές ναυαρχίδες.
θα αναζητούσε εκείνες τις δυνάμεις που στερούν από τον άνθρωπο την αξιοπρέπειά του.
θα στεκόταν δίπλα σε όσους αγωνίζονται να ζήσουν από τη δουλειά τους.
θα υπενθύμιζε ότι η πολιτική υπάρχει για να υπηρετεί την κοινωνία και όχι το αντίστροφο.
γιατί οι εποχές αλλάζουν.
τα καράβια αλλάζουν.
οι σημαίες αλλάζουν.
αλλά ένα πράγμα μένει πάντα το ίδιο.
καμιά κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς εμπιστοσύνη.
και καμιά δημοκρατία δεν μπορεί να σταθεί όρθια χωρίς εντιμότητα.
γι’ αυτό ο λαός μας δεν ψάχνει κανάρη.
δεν ψάχνει μπουρλοτιέρηδες.
δεν ψάχνει θαύματα.
ψάχνει ανθρώπους που να αξίζουν την εμπιστοσύνη του.
ψάχνει εντιμότητα.
«το τραγούδι δεν μιλά για βασιλιάδες, κυβερνήσεις και στρατηγούς. μιλά για τον απλό άνθρωπο. για εκείνο το παλικάρι που βρέθηκε στη δίνη της ιστορίας χωρίς να το επιλέξει. ίσως γι’ αυτό συγκινεί ακόμη. γιατί μας θυμίζει πως πίσω από κάθε μεγάλη πολιτική απόφαση υπάρχουν πάντα άνθρωποι που πληρώνουν το τίμημα. και πως η πατρίδα δεν είναι οι σημαίες και τα συνθήματα. είναι οι άνθρωποί της. είναι ο λαός»
