«τι να πούμε πάλι;» είπε το πουρνάρι.
«δεν αλλάζει τίποτα» είπε ο βράχος.
η θάλασσα γέλασε.
«πάντα αυτό λες.»
«κι όμως πάντα εδώ είμαι» είπε ο βράχος.
«κι εγώ εδώ είμαι» είπε το πουρνάρι.
«θυμάσαι τη δεκαετία του σαράντα;»
«θυμάμαι.»
«με την πείνα έσπερναν ακόμη και μια χούφτα χώμα ανάμεσα στις πέτρες μου.
τίποτα δεν άφηναν να πάει χαμένο.»
η θάλασσα αναστέναξε.
«δύσκολα χρόνια.
μα στάθηκαν όρθιοι.»
για λίγο σώπασαν.
μόνο το κύμα ακουγόταν κάτω από τα βράχια.
«γεια σου αέρα» είπε το πουρνάρι.
«εσύ γιατί δεν ομιλείς;»
«γιατί αν μιλήσω θ’ ανταριάσει η θάλασσα.
κι εσύ θα γείρεις τα κλαδιά σου.
καλύτερα να σας ακούω.»
«και τι σκέφτεσαι;»
«σκέφτομαι πως τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια βλέπω τα ίδια και τα ίδια.
άνθρωποι γεννιούνται.
μεγαλώνουν.
αγαπούν.
μαλώνουν.
φεύγουν.
ξαναγυρίζουν.
μα τώρα κάτι πάει να γίνει.
και δεν μου αρέσει.»
ο βράχος ανασηκώθηκε λίγο.
«τι σε φοβίζει;»
«ότι ξεχνούν.»
«τι;»
«ποιοι είναι.»
η θάλασσα ανατάραξε τα νερά της.
«κι εγώ το φοβάμαι αυτό.
παλιά με σέβονταν περισσότερο.
τώρα με βρωμίζουν.
ρίχνουν μέσα μου ό,τι δεν θέλουν να βλέπουν.
και κάνουν πως δεν ξέρουν.»
«εσύ είσαι μεγάλη» είπε ο βράχος.
«θα αντέξεις.»
«μεγάλη είμαι.
άφθαρτη δεν είμαι.»
ο αέρας φύσηξε απαλά.
«κι εσένα βράχε σε σπάνε.
κι εσένα πουρνάρι σε καίνε.
κι εμένα με γεμίζουν καπνούς.
κανείς μας δεν είναι άφθαρτος.»
το πουρνάρι κούνησε τα κλαδιά του.
«κι όμως χρόνια μαζί τα βγάζουμε πέρα.»
«ναι» είπε ο βράχος.
«γιατί θυμόμαστε.»
ο αέρας ταξίδεψε για λίγο πάνω από το πέλαγος.
πέρασε από τον αετό.
από το βαθύ.
από το κιόνι.
από τις πλαγιές με τις ελιές.
ύστερα γύρισε.
«ξέρετε τι σκέφτομαι;»
«τι;» ρώτησαν όλοι μαζί.
«ότι τους αγαπώ τους ανθρώπους.»
η θάλασσα γέλασε.
«εσύ;»
«ναι εγώ.
τους είδα να φτιάχνουν πλοία από τα ξύλα του πουρναριού.
να χτίζουν σπίτια με τις πέτρες του βράχου.
να ταξιδεύουν με τα πανιά που φούσκωνα εγώ.
να ζουν από τα ψάρια που έδινες εσύ.»
«και λοιπόν;» ρώτησε η θάλασσα.
«και λοιπόν έγιναν δικοί μας.»
κανείς δεν μίλησε.
ο αέρας συνέχισε.
«είδα φτωχούς και πλούσιους.
δυνατούς και αδύνατους.
σοφούς και μπερδεμένους.
είδα καπετάνιους.
εργάτες.
ξενιτεμένους.
βασανισμένους.
ερωτευμένους.
είδα ανθρώπους να νομίζουν πως κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους.
και άλλους να πιστεύουν πως ο κόσμος τους ξέχασε.
κουραφέξαλα.
ούλοι άνθρωποι ήτανε.»
η θάλασσα χαμογέλασε.
«σωστά τα λες.»
«άλλοι γελούσαν περισσότερο.
άλλοι έκλαιγαν περισσότερο.
μα στο τέλος όλοι τα ίδια γυρεύανε.
λίγη αγάπη.
λίγη αξιοπρέπεια.
ένα πιάτο φαΐ.
μια συντροφιά.
ένα σπίτι να γυρίσουν.»
ο βράχος κοίταξε μακριά.
«κι αν μας ξεχάσουν;»
ο αέρας σώπασε για λίγο.
«τότε θα δυσκολευτούν.
ούτε ο άρης θα τους σώσει.
ούτε οι μηχανές.
ούτε η τεχνολογία.
γιατί το μέτρο όλων των πραγμάτων είναι η ζωή.»
η θάλασσα κούνησε απαλά το νερό της.
«εγώ πάντως θα τους αγαπώ.
όσο παλαβιάρηδες κι αν είναι.»
«κι εγώ» είπε το πουρνάρι.
«κι εγώ» είπε ο βράχος.
ο αέρας γέλασε.
«κι εγώ.
γιατί ύστερα από τόσους αιώνες,
χωρίς να το καταλάβουμε,
έγιναν κι αυτοί ένα στοιχείο ανάμεσά μας.»
και καθώς ο ήλιος έγερνε πίσω από τα βουνά της κεφαλονιάς, η θάλασσα γαλήνεψε, ο αέρας κόπασε, το πουρνάρι σώπασε και ο βράχος έμεινε ακίνητος όπως πάντα.
μόνο μια σκέψη έμεινε να πλανιέται πάνω από το νησί.
πως όσο οι άνθρωποι θυμούνται ότι είναι μέρος του κόσμου και όχι αφεντικά του, υπάρχει ελπίδα.
και η ελπίδα, όπως η θάλασσα, πάντα βρίσκει τρόπο να επιστρέφει.
γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
«φεύγω, αλλά δεν ξεχνώ.
ταξιδεύω, αλλά κουβαλώ τον τόπο μου μαζί μου.»
