iloveithaki.gr, 26/5/2026
όταν η κοινωνία κουράζεται από φόβο, ακρίβεια και αλαζονεία,
αρχίζει ξανά να ψάχνει ελπίδα και αξιοπρέπεια.
Η χθεσινή ομιλία του Alexis Tsipras στο Θησείο δεν έμοιαζε με μια συνηθισμένη κομματική παρουσίαση.
Δεν ήταν μια ακόμη πολιτική φιέστα με συνθήματα και χειροκροτήματα.
Ήταν κάτι βαθύτερο.
Ήταν η προσπάθεια να εκφραστεί ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που νιώθει πως ασφυκτιά.
Μια κοινωνία κουρασμένη από την ακρίβεια, τα ενοίκια που έγιναν εφιάλτης, τα funds και τις τράπεζες που μετατρέπουν σπίτια και ανθρώπους σε αριθμούς, την αίσθηση ότι η πολιτική πολλές φορές ακούει περισσότερο τις αγορές παρά την κοινωνία.
Κυρίως όμως ήταν μια προσπάθεια να ειπωθεί κάτι που ακούγεται όλο και πιο έντονα μέσα στον κόσμο:
ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν απλώς να επιβιώνουν.
Θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια.
Η διακήρυξη της νέας πολιτικής προσπάθειας και οι επτά βασικοί άξονες της δεν παρουσιάστηκαν σαν ξερή κομματική θεωρία.
Παρουσιάστηκαν σαν ανάγκη μιας κοινωνίας που ψάχνει ξανά πυξίδα.
Μίλησαν για κοινωνική δικαιοσύνη.
Για δημόσια υγεία και παιδεία που δεν θα γίνουν προνόμιο λίγων.
Για δημοκρατία χωρίς φόβο και αλαζονεία.
Για μια χώρα που δεν μπορεί να ζει μόνο από τον τουρισμό, τα δάνεια και την πώληση γης.
Για νέους ανθρώπους που θέλουν σπίτι, δουλειά και λόγο να μείνουν στην Ελλάδα.
Για μια οικονομία που θα παράγει ξανά και δεν θα μετατρέπει τους πάντες σε σερβιτόρους εποχής.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται το σημαντικότερο μήνυμα της βραδιάς.
Ότι σήμερα πολλοί άνθρωποι — ακόμη κι αν προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους — αρχίζουν να συναντιούνται πάνω στις ίδιες αγωνίες.
Γιατί ο νέος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται πια τόσο για τις παλιές ταμπέλες δεξιάς και αριστεράς.
Ενδιαφέρεται αν μπορεί να ζήσει.
Αν θα κάνει οικογένεια.
Αν θα δουλεύει μια ζωή μόνο για λογαριασμούς, ενοίκια και δάνεια.
Αν θα υπάρχει μέλλον ή μόνο επιβίωση.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους επαγγελματίες της εξουσίας.
Χρειάζεται νέο ήθος.
Χρειάζεται πολιτική που να κοιτά πρώτα τον άνθρωπο και μετά τους δείκτες.
Ακόμη και το όνομα που επιλέχθηκε — ΕΛΑΣ, Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη — μόνο τυχαίο δεν είναι.
Κουβαλά ιστορικούς και κοινωνικούς συμβολισμούς που δύσκολα περνούν απαρατήρητοι σε μια χώρα με τόσο βαριά συλλογική μνήμη.
Το μπλε της πατρίδας.
Το κόκκινο των κοινωνικών αγώνων.
Και στη μέση ο άνθρωπος που ζητά ξανά αξιοπρέπεια.
Φυσικά, ο κόσμος έχει κουραστεί και από μεγάλα λόγια.
Θα κρίνει αυστηρά.
Και σωστά θα κρίνει.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται πια εύκολα.
Όμως στο Θησείο φάνηκε καθαρά κάτι:
ότι κάτω από τη σιωπή υπάρχει ακόμη ανάγκη για δικαιοσύνη, συμμετοχή και ελπίδα.
Αν αυτή η νέα προσπάθεια μείνει κοντά στην κοινωνία,
αν δεν ξεχάσει τους ανθρώπους που λύγισαν από την ακρίβεια και την ανασφάλεια,
αν δεν μετατραπεί σε ακόμη έναν κομματικό μηχανισμό εξουσίας,
τότε ίσως η χθεσινή βραδιά να αποδειχθεί σημαντικότερη απ’ όσο φαίνεται σήμερα.
Γιατί οι λαοί δεν αντέχουν για πάντα σκυφτοί.
Κάποια στιγμή ζητούν ξανά ουρανό, θάλασσα και αξιοπρέπεια.
υστερόγραφο
Ο Οδυσσέας Ελύτης έλεγε:
«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα,
στο τέλος θα δεις να σου απομένουν
μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.
Που σημαίνει:
με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.»
Ίσως τελικά αυτό να ζητά σήμερα η κοινωνία.
Να ξαναφτιαχτεί η χώρα όχι πάνω στον φόβο, την απληστία και τα funds,
αλλά πάνω στους ανθρώπους της, την εργασία, τη θάλασσα, τη γη και την αξιοπρέπεια.
δδμανιάς
Ο Σωκράτης Μάλαμας δεν τραγουδά ποτέ σαν πολιτικός.
Τραγουδά σαν άνθρωπος της διπλανής πόρτας που κουβαλά ακόμη μέσα του Ελλάδα, θάλασσα, ήττες, πείσμα και μια μικρή ελπίδα που αρνείται να σβήσει.
Γι’ αυτό τα τραγούδια του αγγίζουν τόσο βαθιά τον κόσμο.
Γιατί δεν υπόσχονται εύκολες νίκες.
Υπενθυμίζουν μόνο ότι ο άνθρωπος πρέπει να συνεχίζει να στέκεται όρθιος.
