iloveithaki.gr, 17/5/2026
ο άνθρωπος είναι ίσως το πιο αστείο πλάσμα του σύμπαντος.
γεννιέται χωρίς να ρωτηθεί, ζει χωρίς να καταλαβαίνει καλά γιατί και μετά περνά όλη του τη ζωή προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του ότι κάπως δεν θα πεθάνει ποτέ.
κι εκεί αρχίζει η μεγάλη κωμωδία.
ο αδάμ λέει έζησε 930 χρόνια.
ο νώε 950.
ο μαθουσάλας 969.
δηλαδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν άνθρωποι αλλά πολυκατοικίες με γένια.
και δεν τα έλεγαν αυτά για αστείο.
τα πίστευαν κιόλας με κατάνυξη.
βέβαια ο σύγχρονος άνθρωπος γελά με αυτά γιατί — όπως λέει — τώρα υπάρχει επιστήμη.
και κάπου εκεί ανοίγεις τηλεόραση, διαβάζεις άρθρα, βλέπεις δισεκατομμυριούχους, προέδρους, εταιρείες και “ειδικούς” να μιλούν για παράταση ζωής, αλλαγές dna, μεταμοσχεύσεις εγκεφάλου, τεχνητή νοημοσύνη και ψηφιακή αθανασία.
δεν αποκλείεται αύριο να ανακοινωθεί:
«ο εγκέφαλος του ομπάμα μεταφέρθηκε επιτυχώς στο σώμα του τραμπ.»
και δίπλα:
«στον πούτιν τοποθετήθηκε dna τραμπ για μεγαλύτερη αντοχή στις εκλογές και στα κρύα της σιβηρίας.»
θα γελάσουν και οι πιγκουίνοι που δεν υπάρχουν στην αλάσκα.
κι όμως πίσω από όλη αυτή την παγκόσμια φαρσοκωμωδία κρύβεται ένας πανάρχαιος φόβος:
ο άνθρωπος δεν αντέχει ότι είναι προσωρινός.
θέλει να ξεγελάσει τον θάνατο.
άλλος με θεούς.
άλλος με πυραμίδες.
άλλος με καταψύξεις.
άλλος με cloud και servers.
σήμερα μάλιστα εμφανίστηκε και η νέα φιλοσοφία της εποχής:
«κανείς δεν πεθαίνει όσο τον θυμούνται οι άνθρωποι.»
ωραία.
τότε ο χίτλερ θα ζήσει περισσότερο κι από τον μαθουσάλα.
και ο τζένγκις χαν θα συνεχίσει να καλπάζει στις στέπες της μογγολίας μέχρι να καεί ο ήλιος.
δηλαδή η αθανασία κατέληξε διαγωνισμός δημοσιότητας.
όποιος έκανε τη μεγαλύτερη καταστροφή θα ζει περισσότερο μέσα στα μυαλά των ανθρώπων.
μεγάλος πολιτισμός.
ίσως τελικά το πιο σοφό πλάσμα να είναι το γαϊδούρι.
τρώει λίγο χορτάρι, δουλεύει, κοιμάται και δεν κάθεται να φαντάζεται αν σε 400 χρόνια θα του αλλάξουν συκώτι με τεχνητή νοημοσύνη.
ο άνθρωπος αντίθετα έκανε τον φόβο του βιομηχανία.
έχτισε θρησκείες.
αυτοκρατορίες.
πολέμους.
ιδεολογίες.
διαστημόπλοια.
όλα ξεκινούν από μια φράση που δεν τολμά να πει καθαρά:
«φοβάμαι ότι μια μέρα δεν θα υπάρχω.»
κι έτσι, αντί να ζήσει πραγματικά, περνά τη ζωή του ψάχνοντας τρόπο να μην τελειώσει ποτέ.
ίσως όμως τελικά η μεγαλύτερη γελοιότητα δεν είναι ότι ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο.
είναι ότι ξεχνά να ζήσει.
γιατί κανονικά ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να γίνει αθάνατος.
χρειάζεται μόνο να φύγει μια μέρα χορτασμένος από ζωή,
ανάμεσα σε ανθρώπους που αγάπησε και τον αγάπησαν.
κι εκεί που τελειώνουν οι θεωρίες, τα dna και οι ψεύτικες αθανασίες, μένει μόνο κάτι απλό και ανθρώπινο:
ένας ηλικιωμένος μόνος να κοιτάζει τον ουρανό και την θάλασσα και να ψιθυρίζει:
«για σας αστέρια και θάλασσα φίλοι μου…
μην με ξεχνάτε.»
«ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο τον θάνατο.
φοβάται ότι το σύμπαν μπορεί να συνεχίσει χωρίς αυτόν.»
«τα παραγάδια στο τραγούδι δεν είναι μόνο της θάλασσας.
είναι κι όλα όσα ρίχνει ο άνθρωπος μια ζωή μέσα στον κόσμο ελπίζοντας να βγάλει λίγη χαρά.
και στο τέλος μένει το παλιό κρασί, η πίκρα και κάποιος να σου πει:
“κάτσε να μοιράσουμε τον πόνο στα μισά…”»
