🎵 προτεινόμενο άκουσμα όσο διαβάζετε:
«έκτορας και ανδρομάχη»
Οι μάχες δεν χάνονται πάντα στο πεδίο.
Πολλές χάνονται πολύ νωρίτερα.
Στο μυαλό.
Στον φόβο.
Στην πεποίθηση πως «δεν γίνεται τίποτα».
Και κάτι τέτοιο αρχίζει να μυρίζει σήμερα στην Ελλάδα.
Πριν ακόμη προλάβουν να μιλήσουν πολιτικά νέα σχήματα, πριν προλάβει να ακουστεί καθαρά η φωνή της κοινωνίας, πριν καν οργανωθούν άνθρωποι γύρω από μια ιδέα, άρχισαν να πέφτουν βροχή οι δημοσκοπήσεις.
Ποσοστά.
Εκτιμήσεις.
«Δεν τραβάει».
«Δεν φτάνει».
«Μέχρι εκεί είναι».
«Καλή για αντιπολίτευση».
«Δεν πάει για νίκη».
Τόση βιασύνη;
Τόση ανάγκη να μετρηθεί κάτι που ακόμη δεν γεννήθηκε;
Και εδώ αρχίζει η καχυποψία του απλού ανθρώπου.
Γιατί ο Έλληνας έχει μάθει πλέον να μυρίζεται πότε κάτι δεν γίνεται απλώς για ενημέρωση αλλά για επηρεασμό.
Οι δημοσκοπήσεις σε μια δημοκρατία θα έπρεπε να καταγράφουν την κοινωνία.
Όχι να την καθοδηγούν.
Όχι να λειτουργούν σαν ψυχολογικός μηχανισμός αποθάρρυνσης.
Όχι να ψιθυρίζουν στον πολίτη:
«μην πας εκεί, δεν κερδίζει».
Γιατί τότε η δημοσκόπηση παύει να είναι εργαλείο μέτρησης.
Γίνεται εργαλείο εξουσίας.
Και ξαφνικά εμφανίζεται μια ακόμη πιο επικίνδυνη φράση:
«ο Τσίπρας δεν πάει για να κυβερνήσει».
«η Καρυστιανού δεν επιδιώκει νίκη».
Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να αποδεχτεί ο λαός;
Ότι όποιος σηκώνεται απέναντι στο σύστημα πρέπει να μπαίνει στη μάχη μόνο και μόνο για να χάσει αξιοπρεπώς;
Ότι η πολιτική έγινε διαχείριση ήττας;
Οι κοινωνίες όμως δεν αλλάζουν έτσι.
Κανένας λαός στην ιστορία δεν σηκώθηκε όρθιος επειδή του είπαν να συμβιβαστεί με μικρά ποσοστά και ελεγχόμενες ελπίδες.
Και κάπου εδώ έρχεται στο μυαλό το τραγούδι:
«στον πόλεμο να πας για να νικήσεις».
Όχι από αλαζονεία.
Όχι επειδή η νίκη είναι βέβαιη.
Αλλά γιατί αν μπεις στη μάχη έχοντας ήδη αποδεχτεί την ήττα, τότε δεν πολεμάς.
Παραδίνεσαι.
Στην Ιλιάδα ο Έκτορας ήξερε πως ίσως δεν θα ξαναδεί ποτέ την Ανδρομάχη.
Ήξερε πως απέναντί του στεκόταν μια υπέρτερη δύναμη.
Κι όμως βγήκε από τα τείχη.
Δεν κάθισε να ακούει χρησμούς.
Δεν περίμενε δημοσκοπήσεις.
Δεν ζήτησε άδεια από τους φόβους του.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος ή ένας λαός πρέπει να αποφασίσει αν θα ζήσει γονατιστός ή όρθιος.
Και ίσως αυτό φοβούνται περισσότερο οι μηχανισμοί της εποχής:
όχι έναν πολιτικό.
Αλλά την πιθανότητα να ξαναπιστέψει ο κόσμος πως μπορεί να αλλάξει κάτι.
Γιατί όταν ένας λαός πάψει να φοβάται τις «προβλέψεις», τότε αρχίζει να γράφει μόνος του την ιστορία του.
Κι αυτό δεν μετριέται εύκολα σε ποσοστά.
δδμανιάς
σχόλιο για το τραγούδι «έκτορας και ανδρομάχη»
Το τραγούδι δεν μιλά μόνο για έναν αρχαίο πόλεμο.
Μιλά για την αιώνια στιγμή όπου ο άνθρωπος κοιτά τον φόβο στα μάτια και αποφασίζει αν θα κάνει πίσω ή αν θα σταθεί όρθιος.
Ο Έκτορας ξέρει πως μπορεί να χαθεί.
Κι όμως βγαίνει από τα τείχη.
Γιατί υπάρχουν ήττες χειρότερες από τον θάνατο.
Οι ήττες της ψυχής.
