δδμανιάς: γράφω γιατί είναι ένας τρόπος να μη συνηθίσω το άδικο

iloveithaki.gr, 134/5/2026

όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο σκέφτομαι πως ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ολόκληρη ζωή χωρίς ποτέ να αισθανθεί πραγματικά ότι υπήρξε.

τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ.
δουλεύει, πληρώνει, ταξιδεύει, κουράζεται, αγοράζει πράγματα που γρήγορα χάνουν τη σημασία τους, κυνηγά μικρές απολαύσεις για να αντέξει την επόμενη μέρα.

και ξαφνικά περνούν δεκαετίες.

σαν να του δόθηκε χρόνος ζωής και τον αντάλλαξε με πρόγραμμα.

η εποχή μάς έμαθε να μετράμε επιτυχία με χρήματα, χιλιόμετρα, γνωριμίες και φωτογραφίες.
όμως πολύ σπάνια μας ρωτά:
«τι έκανες πραγματικά με την ψυχή σου;»

γιατί δεν αρκεί να επιβιώνει το σώμα.
το σαρκίο βολοδέρνει έτσι κι αλλιώς μέσα στον χρόνο, κουβαλώντας φόβους, ανάγκες και φθορά.
το ζήτημα είναι αν αυτός ο χρόνος απέκτησε νόημα.

κι ίσως εκεί βρίσκεται η μεγάλη απάτη της σύγχρονης κοινωνίας.

μας κρατούν διαρκώς απασχολημένους για να μην προλάβουμε να σκεφτούμε.
να μη μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας.
να μη ρωτήσουμε:
πού πάω;
τι αξίζει πραγματικά;
γιατί ζω;

γι’ αυτό γύρω μας υπάρχει τόσος θόρυβος.
ειδήσεις τρόμου, κατανάλωση, ψεύτικες ανάγκες, ατελείωτη βιασύνη, άνθρωποι που μιλούν συνεχώς χωρίς να λένε σχεδόν τίποτα.

κι ανάμεσα σε όλα αυτά, μεγαλώνει και κάτι άλλο επικίνδυνο:
οι δοξασίες και το ψέμα.

δοξασίες πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές, τηλεοπτικές.
έτοιμες αλήθειες για ανθρώπους κουρασμένους να σκέφτονται.

σου λένε τι να φοβάσαι.
τι να πιστεύεις.
ποιον να μισείς.
τι να αγοράζεις.
πώς να ζεις.

κι έτσι ο άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο την ελευθερία του αλλά και τη συνείδησή του.

γι’ αυτό πιστεύω πως δεν αρκεί να πολεμάμε μόνο το άδικο.
πρέπει να πολεμάμε και το ψέμα που το γεννά.
να αντιστεκόμαστε στις δοξασίες που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε υπάκουο καταναλωτή φόβου.

γιατί κάθε μεγάλη αδικία στην ιστορία πρώτα ντύθηκε με μεγάλα λόγια.

κι αν υπάρχει κάτι που μπορεί τελικά να δικαιώσει τον χρόνο που μας δόθηκε, ίσως είναι αυτό:
να δώσεις αγάπη και να μην αποδεχτείς την απανθρωπιά σαν φυσιολογική κατάσταση.

να σταθείς δίπλα στον αδύναμο.
να μη γίνεις αδιάφορος.
να μην παραδώσεις τη σκέψη σου έτοιμη σε κανέναν.

ίσως τελικά ο άνθρωπος να αισθάνεται πως υπήρξε μόνο όταν βγήκε λίγο έξω από τον εαυτό του.
όταν αγάπησε.
όταν αμφισβήτησε.
όταν αντιστάθηκε.

γι’ αυτό γράφω.

όχι γιατί πιστεύω πως θα αλλάξω τον κόσμο.
αλλά γιατί το γράψιμο είναι ένας τρόπος να μη συνηθίσω το άδικο, το ψέμα και την πνευματική υποταγή.

και ίσως, στο τέλος, μόνο αυτό να μένει από έναν άνθρωπο:
αν έκανε τον κόσμο λίγο λιγότερο σκληρό όσο πέρασε από αυτόν.

«έζησε πραγματικά μόνο όταν αρνήθηκε να συνηθίσει το άδικο.»

επιμύθιο

μόνο η αγάπη και η αντίσταση στο άδικο και το ψέμα δικαιώνουν τον χρόνο μας.