iloveithaki.gr, 12/5/2026
η ευρωπαϊκή ένωση συζητά μέτρα στήριξης για τους μικρούς αλιείς, ενώ στην ελλάδα οι ψαράδες παλεύουν μόνοι απέναντι στο κόστος, τις εισαγωγές και την αδιαφορία.
υπάρχουν ακόμα κάτι φώτα που ανάβουν χαράματα στα λιμάνια του ιονίου.
μικρά καΐκια.
κουρασμένοι άνθρωποι.
δίχτυα μπαλωμένα δεκάδες φορές.
χέρια καμένα από αλάτι, πετρέλαιο και χειμώνα.
είναι οι τελευταίοι μικροί ψαράδες.
εκείνοι που φέρνουν ακόμα φρέσκο ψάρι στο λιμάνι.
εκείνοι που ξέρεις ποιοι είναι.
που τους βλέπεις να γυρίζουν το πρωί.
που ξέρεις τι τρως και από πού βγήκε.
κι όμως αυτοί οι άνθρωποι σβήνουν σιγά σιγά μπροστά στα μάτια μας.
η ευρωπαϊκή ένωση φαίνεται πως αρχίζει επιτέλους να καταλαβαίνει ότι η μικρή παράκτια αλιεία δεν είναι μόνο επάγγελμα.
είναι πολιτισμός.
είναι διατροφή.
είναι ζωή των νησιών.
γι’ αυτό και ακούγονται πλέον μέτρα στήριξης για τους αλιείς.
γιατί η κατάσταση έχει φτάσει στο όριο.
πετρέλαιο πανάκριβο.
δίχτυα πανάκριβα.
συντήρηση αδύνατη.
λιγότερα ψάρια.
περιορισμοί παντού.
και ταυτόχρονα μεγάλες βιομηχανικές αλιείες να αδειάζουν θάλασσες ολόκληρες.
κι εδώ στην ελλάδα;
φωτογραφίες.
λόγια.
συνέδρια.
και μετά σιωπή.
η κυβέρνηση μιλά συνεχώς για «ανάπτυξη», αλλά για τον μικρό ψαρά ανάπτυξη δεν υπάρχει.
υπάρχει μόνο εγκατάλειψη.
δεν υπάρχει ουσιαστική μείωση στο πετρέλαιο.
δεν υπάρχουν σοβαρές ενισχύσεις για τα μικρά καΐκια.
δεν υπάρχει προστασία από τον αθέμιτο ανταγωνισμό των μεγάλων εισαγωγών.
και κυρίως δεν υπάρχουν πραγματικοί έλεγχοι.
γιατί αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν τι ψάρια φτάνουν καθημερινά στα ψυγεία των σούπερ μάρκετ;
από ποιες χώρες;
πόσους μήνες ταξιδεύουν;
σε τι συνθήκες συντήρησης;
τι επεξεργασίες έχουν υποστεί;
πόσα είναι βαφτισμένα;
πόσα παρουσιάζονται σαν «φρέσκα» ενώ έχουν περάσει από καταψύξεις και τεράστιες αλυσίδες διανομής;
οι έλεγχοι υπάρχουν κυρίως στα χαρτιά.
και το ξέρει όλη η αγορά.
γιατί αν υπήρχαν αυστηροί και συνεχείς έλεγχοι, θα ήξερε ο καταναλωτής ακριβώς τι αγοράζει.
θα υπήρχε καθαρή σήμανση.
θα υπήρχε διαφάνεια.
θα προστατευόταν και ο ψαράς και η δημόσια υγεία.
αλλά έτσι όπως λειτουργεί σήμερα το σύστημα, ο μικρός ψαράς μοιάζει σχεδόν ενοχλητικός.
δεν χωρά εύκολα στις μεγάλες αλυσίδες.
δεν φέρνει τεράστια κέρδη.
δεν έχει λόμπι.
δεν έχει διαφημίσεις.
κι όμως αυτός κρατά ακόμα μια αλήθεια που χάνεται:
ότι η τροφή πρέπει να έχει πρόσωπο.
ότι πρέπει να ξέρεις ποιος έβγαλε το ψάρι που τρως.
οι παλιοί ψαράδες του ιονίου — οι μπουρανέλοι — δεν ήταν απλώς επαγγελματίες.
ήταν άνθρωποι της θάλασσας.
με αξιοπρέπεια.
με γνώση του καιρού και του τόπου.
άνθρωποι που κράτησαν ζωντανά νησιά ολόκληρα όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο.
σήμερα τα καΐκια λιγοστεύουν.
οι νέοι δεν μπαίνουν στη δουλειά.
και σε λίγο θα δείχνουμε στα παιδιά φωτογραφίες για να μάθουν τι ήταν κάποτε το ελληνικό ψαροκάικο.
κι ύστερα θα απορούμε γιατί όλα έγιναν απρόσωπα.
γιατί η αλήθεια είναι απλή:
χωρίς μικρούς ψαράδες, η θάλασσα μένει μόνο νερό.
«κάποτε ξέραμε ποιος έβγαλε το ψάρι που τρώγαμε.
σήμερα ξέρουμε μόνο το barcode.»
