γράφει ο νιόνιος μανιάς του μήδη
υπάρχουν εποχές που η ζωή κυλά ήσυχα.
οι άνθρωποι δουλεύουν, μεγαλώνουν παιδιά, κάνουν σχέδια και πιστεύουν πως το αύριο θα μοιάζει με το χθες.
και ύστερα έρχονται οι μεγάλες αλλαγές.
όχι αθόρυβα.
ούτε με την άδειά μας.
έρχονται όπως έρχεται η παλίρροια.
σιγά στην αρχή.
σχεδόν ανεπαίσθητα.
και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως το τοπίο έχει αλλάξει.
ζούμε σε μια τέτοια εποχή.
η τεχνολογία αλλάζει τον τρόπο που εργαζόμαστε, επικοινωνούμε και σκεφτόμαστε.
η γνώση ταξιδεύει σε δευτερόλεπτα από τη μία άκρη της γης στην άλλη.
ολόκληρες οικονομίες μεταμορφώνονται.
παλιές βεβαιότητες χάνονται.
νέες γεννιούνται πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τις προηγούμενες.
την ίδια στιγμή, ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια.
οι κοινωνίες γερνούν.
οι νέοι αναζητούν αλλού ευκαιρίες και προοπτική.
η φύση μάς υπενθυμίζει με φωτιές, ξηρασίες και ακραία φαινόμενα ότι δεν είναι όλα υπό τον έλεγχό μας.
κι όμως, η μεγαλύτερη αλλαγή ίσως δεν βρίσκεται γύρω μας.
βρίσκεται μέσα μας.
ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε τόσα μέσα επικοινωνίας.
και ποτέ δεν ένιωσε τόσο μόνος.
ποτέ δεν είχε τόση πρόσβαση στη γνώση.
και ποτέ δεν δυσκολεύτηκε τόσο να ξεχωρίσει την αλήθεια από τον θόρυβο.
ποτέ δεν είχε τόσες επιλογές.
και ποτέ δεν ένιωσε τόσο αβέβαιος.
όλα αυτά είναι οι μεγάλες παλίρροιες της εποχής μας.
δυνάμεις μεγαλύτερες από τον καθένα μας.
δεν γεννήθηκαν στο θιάκι.
ούτε στην ελλάδα.
γεννήθηκαν από την πορεία ολόκληρου του κόσμου.
όμως φτάνουν και εδώ.
στο μικρό νησί.
στο χωριό.
στο σπίτι.
στο τραπέζι της οικογένειας.
στις αποφάσεις που παίρνουν τα παιδιά μας για το μέλλον τους.
πολλοί άνθρωποι τρομάζουν μπροστά στις αλλαγές.
άλλοι θυμώνουν.
άλλοι ψάχνουν ενόχους.
όμως η ιστορία δείχνει κάτι απλό.
κανένας δεν σταμάτησε ποτέ μια μεγάλη εποχή φωνάζοντας εναντίον της.
οι κοινωνίες που προχώρησαν ήταν εκείνες που κατάλαβαν τι αλλάζει και προσαρμόστηκαν χωρίς να χάσουν την ψυχή τους.
γιατί αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο.
όχι να γίνουμε ίδιοι με τον κόσμο που έρχεται.
αλλά να κρατήσουμε ό,τι αξίζει από τον κόσμο που φεύγει.
την ανθρωπιά.
την αλληλεγγύη.
την αξιοπρέπεια.
τη δικαιοσύνη.
την αγάπη για τον τόπο μας.
τον σεβασμό στον άνθρωπο.
σήμερα ζούμε μέσα σε πολλές παλίρροιες ταυτόχρονα:
• την παλίρροια της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης.
• την παλίρροια της συγκέντρωσης του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια.
• την παλίρροια της κλιματικής αλλαγής.
• την παλίρροια των μετακινήσεων πληθυσμών.
• την παλίρροια της γήρανσης των κοινωνιών.
• την παλίρροια της μοναξιάς μέσα στον υπερσυνδεδεμένο κόσμο.
• την παλίρροια της παραπληροφόρησης και της δυσκολίας να ξεχωρίσουμε την αλήθεια.
• την παλίρροια της παγκοσμιοποίησης που ενώνει οικονομίες αλλά συχνά απομακρύνει τους ανθρώπους.
• την παλίρροια της αναζήτησης αξιοπρέπειας από λαούς που δεν θέλουν πια μόνο να επιβιώνουν αλλά να ζουν καλύτερα.
καμιά από αυτές δεν σταματά επειδή το θέλουμε.
όμως όλες μαζί καθορίζουν τον κόσμο που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας.
η ζωή δεν μας ρωτά αν μας αρέσουν οι αλλαγές.
έρχονται ούτως ή άλλως.
όπως η παλίρροια.
το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να τη σταματήσουμε.
δεν μπορούμε.
το ερώτημα είναι αν θα τη ζήσουμε με φόβο ή με κατανόηση.
με μοιρολατρία ή με δημιουργία.
γιατί στο τέλος, η σοφία δεν βρίσκεται στην αντίσταση απέναντι σε κάθε αλλαγή.
βρίσκεται στην ικανότητα να αναγνωρίζεις τι είναι αναπόφευκτο και να υπερασπίζεσαι ό,τι έχει πραγματική αξία.
γιατί μπροστά στις μεγάλες παλίρροιες της ζωής, ο άνθρωπος μαθαίνει το μέγεθός του.
αλλά και τη δύναμή του.
δεν πολεμάς την παλίρροια.
την ζεις.
Το «αριστερά στα fm» δεν μιλά μόνο για πολιτική.
μιλά για τη νοσταλγία μιας εποχής που οι άνθρωποι πίστευαν πως ο κόσμος μπορεί να γίνει δικαιότερος.
για τα όνειρα που άλλες φορές δικαιώθηκαν και άλλες διαψεύστηκαν.
κι όμως, πίσω από τις λέξεις και τη μουσική, μένει κάτι πιο βαθύ:
η ανάγκη του ανθρώπου να ψάχνει πάντα έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που βρήκε.
γιατί οι ιδέες αλλάζουν, τα κόμματα αλλάζουν, οι εποχές αλλάζουν.
αλλά η ανάγκη για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρωπιά παραμένει.
όπως μια μελωδία που συνεχίζει να ακούγεται κάπου χαμηλά στα fm της μνήμης μας. 🎵
