οι εκλογές δεν προκηρύχθηκαν.
κανείς δεν γνωρίζει πότε θα γίνουν.
η κυβέρνηση επιμένει ότι θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας.
όμως η πολιτική δεν κινείται πάντα με τα ημερολόγια.
κινείται με τα γεγονότα.
και τα γεγονότα δείχνουν ότι η μάχη έχει ήδη αρχίσει.
οι στρατοί παίρνουν θέσεις.
τα επιτελεία δουλεύουν.
τα προγράμματα ετοιμάζονται.
οι συμμαχίες συζητούνται.
και οι πολίτες ακούνε ξανά υποσχέσεις, δεσμεύσεις και μεγάλα λόγια.
αυτή τη φορά όμως το τοπίο μοιάζει διαφορετικό.
η ακρίβεια παραμένει εδώ.
η στέγη έγινε πρόβλημα για χιλιάδες οικογένειες.
οι μισθοί δυσκολεύονται να προλάβουν το κόστος ζωής.
και πάνω απ’ όλα επανέρχεται δυναμικά το ζήτημα των κόκκινων δανείων.
εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πολιτική νάρκη των επόμενων μηνών.
χιλιάδες οικογένειες φοβούνται για το σπίτι τους.
για το χωράφι τους.
για το μικρό μαγαζί που δημιούργησαν με κόπο.
και ξαφνικά ένα τραπεζικό θέμα μετατρέπεται σε πολιτικό θέμα πρώτης γραμμής.
γιατί όταν η πολιτική αγγίζει το σπίτι του ανθρώπου, οι εκλογές γίνονται απρόβλεπτες.
υπάρχει όμως και μια μνήμη που δεν έχει σβήσει.
ο ελληνικός λαός θυμάται ότι επί δέκα και πλέον χρόνια πλήρωσε βαρύ τίμημα για να μείνει η χώρα όρθια.
είδε μισθούς να μειώνονται.
είδε συντάξεις να κόβονται.
είδε παιδιά να μεταναστεύουν.
είδε μικρές επιχειρήσεις να κλείνουν.
είδε περιουσίες να χάνονται.
σπίτια να βγαίνουν στο σφυρί.
χωράφια να αλλάζουν χέρια.
καταστήματα να κατεβάζουν οριστικά ρολά.
κανένας άλλος ευρωπαϊκός λαός δεν βίωσε σε τέτοια έκταση και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα μια τόσο βαθιά οικονομική και κοινωνική δοκιμασία.
γι’ αυτό πολλοί πολίτες αισθάνονται σήμερα ότι δεν μπορούν να ακούνε μόνο για την προστασία των τραπεζικών ισολογισμών.
θεωρούν ότι αν κάποιος κράτησε όρθια τη χώρα και το τραπεζικό σύστημα, αυτός ήταν η ίδια η κοινωνία.
οι εργαζόμενοι.
οι συνταξιούχοι.
οι μικρομεσαίοι.
οι άνθρωποι που πλήρωσαν την κρίση όχι με αριθμούς, αλλά με χρόνια από τη ζωή τους.
την ίδια στιγμή οι δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν.
άλλες ανεβάζουν.
άλλες κατεβάζουν.
άλλες προβλέπουν.
άλλες διαψεύδονται.
όμως ο ελληνικός λαός μοιάζει να δίνει όλο και λιγότερη σημασία σ’ αυτές.
έχει δει πολλές φορές τις δημοσκοπήσεις να πέφτουν έξω.
έχει δει πολιτικούς να θριαμβολογούν πρόωρα.
και έχει μάθει να κρατά την πραγματική του απόφαση για την κάλπη.
γι’ αυτό και κανείς δεν μπορεί σήμερα να γνωρίζει το τελικό αποτέλεσμα.
η νδ δίνει τη δική της μάχη.
ο αλέξης τσίπρας επιχειρεί να εκφράσει ξανά έναν μεγάλο προοδευτικό χώρο.
η μαρία καρυστιανού εκφράζει ένα τμήμα της κοινωνικής οργής και της απαίτησης για δικαιοσύνη.
το πασοκ αναζητά τον ρόλο του.
και στο βάθος ο αντώνης σαμαράς ίσως αποδειχθεί ένας από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες των εξελίξεων.
κανείς δεν γνωρίζει πόση δύναμη θα έχει.
όμως όλοι γνωρίζουν ότι μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τους συσχετισμούς.
ίσως γι’ αυτό οι επόμενες εκλογές να αποδειχθούν από τις πιο σημαντικές των τελευταίων δεκαετιών.
όχι μόνο για το ποιος θα κυβερνήσει.
αλλά για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα.
για το αν θα υπάρξουν συνεργασίες.
για το αν θα δοθούν απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας.
για το αν η πολιτική θα ξαναβρεί τον δρόμο προς την κοινωνία.
οι κάλπες δεν στήθηκαν ακόμη.
όμως η μάχη άρχισε.
και οι στρατοί έχουν ήδη πάρει θέσεις.
Νομίζω ότι ταιριάζει και με το σημερινό άρθρο μου. Γιατί πολλές φορές οι κοινωνίες, όπως και οι άνθρωποι, δεν φωνάζουν όταν αλλάζουν γνώμη.
δεν λένε κουβέντα.
Και το δείχνουν μόνο όταν φτάσουν μπροστά στην κάλπη. δδμανιάς
