Κάθε φορά που ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει μια εμπρηστική δήλωση για έναν εμπορικό πόλεμο, για μια στρατιωτική κρίση ή για τα Στενά του Ορμούζ, οι αγορές αντιδρούν σχεδόν αμέσως.
Το πετρέλαιο ανεβαίνει.
Το φυσικό αέριο ακολουθεί.
Τα ασφάλιστρα των πλοίων αυξάνονται.
Οι μεταφορές ακριβαίνουν.
Και στο τέλος ο λογαριασμός φτάνει στον πιο αδύναμο κρίκο της αλυσίδας: τον απλό πολίτη.
Τον άνθρωπο που θα πληρώσει ακριβότερη βενζίνη, ακριβότερο ηλεκτρικό ρεύμα, ακριβότερα τρόφιμα και ακριβότερες μεταφορές.
Από την άλλη πλευρά, κάθε άνοδος στις τιμές της ενέργειας μπορεί να αυξήσει τα έσοδα όσων παράγουν, εμπορεύονται ή διακινούν πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
Δεν σημαίνει αυτό ότι κάθε δήλωση γίνεται για να ωφεληθούν οι μεγάλες εταιρείες.
Σημαίνει όμως ότι υπάρχει ένας μηχανισμός που λειτουργεί σχεδόν αυτόματα.
Ο φόβος γίνεται χρήμα.
Η ένταση γίνεται κέρδος.
Η ανασφάλεια μετατρέπεται σε υψηλότερες τιμές.
Και ο λογαριασμός μοιράζεται σε δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Αυτό γεννά ένα εύλογο ερώτημα.
Όταν ένας ηγέτης γνωρίζει ότι κάθε τέτοια δήλωση θα ανεβάσει τις τιμές της ενέργειας και θα επιβαρύνει εκατομμύρια νοικοκυριά, πόση ευθύνη φέρει για τις συνέπειές της;
Η πολιτική δεν είναι μόνο οι προθέσεις.
Είναι και τα αποτελέσματα.
Και όταν τα αποτελέσματα επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο, οι πολίτες έχουν δικαίωμα να αναρωτηθούν:
Ποιος πληρώνει;
Ποιος κερδίζει;
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα της εποχής μας να μην είναι μόνο τι είπε σήμερα ο Τραμπ.
Ίσως να είναι αν κάθε τέτοιο φληνάφημα λειτουργεί σαν ένας άτυπος παγκόσμιος φόρος.
Ένας φόρος που δεν ψηφίζεται από κανένα κοινοβούλιο.
Δεν εισπράττεται από κανένα κράτος.
Αλλά τον πληρώνουν οι λαοί, ενώ κάποιοι άλλοι βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται.
Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη δόλου.
Αποτελεί όμως έναν προβληματισμό που αξίζει να απασχολήσει κάθε πολίτη.
Γιατί σε έναν κόσμο όπου ο φόβος παράγει χρήμα, η ειρήνη δεν είναι μόνο μια ανθρώπινη αξία.
Είναι και οικονομική ανάγκη.
— δδμανιάς
«Το χρήμα δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Γίνεται όμως επικίνδυνο όταν γεννιέται από τον φόβο των ανθρώπων. Το “Money” των Pink Floyd θυμίζει ότι η απληστία μπορεί να μετατρέψει ακόμη και μια κρίση σε ευκαιρία κέρδους. Κι αυτό είναι ίσως το πιο διαχρονικό του μήνυμα.» δδμανιάς
