Η είδηση είναι σημαντική.
Η γαλλική Le Figaro, ένα από τα ιστορικότερα και πιο έγκυρα μέσα ενημέρωσης της Γαλλίας, κυκλοφόρησε μια συλλεκτική έκδοση 162 σελίδων αφιερωμένη στην Ιθάκη και στην Οδύσσεια, λίγο πριν από την προβολή της κινηματογραφικής ταινίας «The Odyssey» του Κρίστοφερ Νόλαν. Η έκδοση είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής αποστολής που πραγματοποιήθηκε στην Ιθάκη με πρωτοβουλία του ΕΟΤ Γαλλίας. Οι συντάκτες δεν περιορίστηκαν στις παραλίες. Επισκέφθηκαν αρχαιολογικούς χώρους, μίλησαν με επιστήμονες και γνώρισαν την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού.
Η είδηση, όμως, είναι μόνο η αφορμή.
Η πραγματική ερώτηση είναι άλλη.
Γιατί ένα γαλλικό περιοδικό αφιερώνει 162 σελίδες σε ένα μικρό νησί του Ιονίου;
Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στον αριθμό των κατοίκων του ούτε στο μέγεθός του.
Βρίσκεται στο όνομά του.
Η Ιθάκη δεν είναι μόνο ένας γεωγραφικός τόπος.
Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη του κόσμου που ξεπέρασαν τα σύνορα της χώρας τους και έγιναν παγκόσμιο σύμβολο.
Ο Όμηρος δεν χάρισε στην ανθρωπότητα μόνο την ιστορία ενός βασιλιά που επέστρεψε στην πατρίδα του.
Χάρισε μια ιδέα.
Ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του Οδύσσεια.
Τις δυσκολίες του.
Τους πειρασμούς του.
Τις ήττες του.
Τις ελπίδες του.
Και μια Ιθάκη που τον περιμένει.
Γι’ αυτό η Ιθάκη δεν διαβάζεται μόνο στα ελληνικά σχολεία.
Διδάσκεται σε πανεπιστήμια.
Μελετάται από ιστορικούς, αρχαιολόγους, φιλολόγους και φιλοσόφους.
Μεταφράζεται σε δεκάδες γλώσσες.
Εμπνέει λογοτέχνες, ζωγράφους, μουσικούς και κινηματογραφιστές.
Και αργότερα ήρθε ο Κωνσταντίνος Καβάφης.
Με το ποίημά του «Ιθάκη» έδωσε μια δεύτερη ζωή στο όνομα του νησιού.
Από τότε η Ιθάκη δεν σημαίνει μόνο έναν προορισμό.
Σημαίνει τον σκοπό του ταξιδιού.
Την αναζήτηση.
Την ωρίμανση.
Την επιστροφή στον εαυτό μας.
Ίσως γι’ αυτό, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά τον Όμηρο, ένας σκηνοθέτης όπως ο Κρίστοφερ Νόλαν γυρίζει ξανά την Οδύσσεια.
Και μια γαλλική εφημερίδα αφιερώνει εκατοντάδες σελίδες στην Ιθάκη.
Δεν πρόκειται για νοσταλγία.
Πρόκειται για διαχρονικότητα.
Η Ιθάκη δεν είναι μόδα.
Είναι πολιτισμός.
Για εμάς τους Θιακούς, αυτή η διεθνής αναγνώριση είναι λόγος χαράς.
Αλλά είναι και κάτι περισσότερο.
Είναι μια υπενθύμιση ευθύνης.
Να προστατεύσουμε το φυσικό μας περιβάλλον.
Να αναδείξουμε την ιστορία μας.
Να σεβαστούμε τον χαρακτήρα του τόπου.
Να επενδύσουμε στον πολιτισμό, στην παιδεία και στην ποιότητα.
Γιατί η μεγαλύτερη περιουσία της Ιθάκης δεν είναι μόνο οι παραλίες της.
Είναι το όνομά της.
Ένα όνομα που έγινε παγκόσμιο χωρίς στρατούς, χωρίς αυτοκρατορίες και χωρίς πλούτη.
Μόνο με τη δύναμη του πνεύματος.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός μικρού νησιού.
Όταν ένας άνθρωπος στην Ιαπωνία, στην Αργεντινή, στη Γαλλία ή στην Αυστραλία λέει «αναζητώ τη δική μου Ιθάκη», δεν μιλά μόνο για έναν τόπο.
Μιλά για ένα όνειρο.
Και πόσα μέρη στον κόσμο μπορούν να πουν ότι έγιναν συνώνυμα ενός ονείρου;
Αυτή είναι η πραγματική παγκόσμια Ιθάκη.
— δδμανιάς
«Ο Όμηρος μας χάρισε τον Οδυσσέα. Ο Καβάφης την Ιθάκη. Ο Μίλτος Πασχαλίδης την Πηνελόπη. Τρεις διαφορετικές ματιές στο ίδιο αιώνιο ταξίδι: την αναζήτηση του τόπου όπου ανήκει η ψυχή μας.» δδμανιάς
